Pintje na inspanning is gezond !

Volgende artikel stond in het Laatste Nieuws. Na de info over het overgewicht weeral een slag in het gezicht van de sportende en niet drinkende medemens.

Gezonder en langer leven door een biertje te drinken na een voetbalwedstrijd: het zal velen als muziek in de oren klinken. Maar het is ook de verrassende conclusie van een Europees medisch onderzoek, dat The Daily Telegraph publiceert.

Goed tegen hartkwalen Een pintje drinken in combinatie met lichaamsbeweging zou volgens de wetenschappers het beste recept zijn tegen allerlei levensgevaarlijke kwalen, zoals aandoeningen aan het hart en een te hoge bloeddruk. Het risico op hartkwalen neemt dan met ongeveer 50 procent af in vergelijking met een even grote groep niet-drinkers.

Het gaat dan wel over gematigd drinken, tot zeven pinten per week. Met steviger drinken wordt het effect minder, al is het resultaat dan nog altijd maar even slecht als bij een sportbeoefenaar die geheelonthouder is. Het onderzoek duurde 20 jaar en er namen bijna 12.000 Denen aan deel.

Verrek een verrekking

Toen ik de titel intikte kwam hij al vanzelf tevoorschijn op mijn blog. Blijkbaar val ik in herhaling want ik had deze al eens gebruikt.

Het is al (even geneusd in de trainingsarchieven) 5de jaar op rij dat ik met deze blessure te maken krijg. Een verrekking in de uitlopers van de linkerkuit naar de knieholte toe. Anders dan de voorgaande jaren is het nu wat later (of liever vroeger) op het jaar. Meestal kwam deze blessure opzetten oktober, november. Heb dan ook maar eventjes gecheckt wat het beste genezingsproces was. Minstens een dag of 10-14 niet lopen, daarna rustig terug opbouwen. IJs leggen en ook in het fietsen niet te hard van stapel lopen.

Nu, momenteel heeft het zwemmen prioriteit. Volgende week sluit ikmijn 4 zwemweken af met een recuperatieweekje. Daarna was het de bedoeling het lopen aan te pakken. Kan dus zijn dat ik noodgedwongen op een 4 tal fietsweken overstap en pas daarna het lopen op het voorplan zet.

Nog een goeie gehoord op de laatste show deze week. Mensen met een overgewicht leven langer (+/- 1.5 jaar) dan mensen met een normaal BMI. Waarom ? Zij zouden meer overschot hebben bij ziekte dan de afgetrainde en magere medemens. Het gaat hier om 1 Belg op 2. Waar wachten we op, val aan die snoepkas, roof de frituren leeg, plunder de hamburgertenten en laat Sonja Kumpen dan maar eens letterlijk een poepje ruiken !

Chuckie V

Chuckie V, waar is de tijd. Begin jaren '90 was hij het enfant terrible van de triatlon sport. Hij leefde in zijn auto of in een tentje en trok zo van wedstrijd naar wedstrijd. Hij won overigens Ironman Canada.

Tegenwoordig heeft hij een eigen webblog en dit wil ik jullie niet onthouden. ik vind het echt hilarisch. Tis wel in't Engels maar zo ziet ge ook eens hoe het er onder de toppers aan toe gaat. Veel leesplezier.

Swim Gear
Years ago, when I used to swim with the Masters group at Scott Carpenter Pool in Boulder, Colorado, I stayed in the slower lanes, not just because I was slow, but because I knew it would allow me to focus on form, rather than fitness. Swimming is almost entirely about good form. Terry Laughlin writes in Total Immersion that swimming fast is 70% form and just 30% fitness, and I concur, though his percentages may be skewed and favor fitness too much.
Eventually, though, my form got pretty good---I'd take fewer strokes across the 50-meter pool than anyone but a 5' 8" fish named Andy Carlson---and I no longer needed to stick to the slower lanes to remain focused upon it.
But a funny thing happened as I moved "up" a few lanes. The guys---and to be sure, they were all guys---were not so worried about their form. They seemed more concerned with racing one another on a daily basis. It seems that good ol' testosterone mixes well in water! I did an about-face and returned to the intermediate lanes, closer to my friends in lane five and six: Gertrude, Ester, Eugene and Mabel.
The coach, however, saw things differently. She commanded that I get in the faster lanes.
"You're only cheating yourself!" she exclaimed.
"Then it shouldn't matter to you!" I replied.
"Plus, I don't like these guys," I whined, pointing to the likes of Wes Hobson, Nate Llerandi, Mark Allen, Scott Molina, Scott Tinley, Garrett McCarthy, Wolfgang Dietrich, Mike Pigg, Christian Bustos, Darren Wood, Greg Welch, and Fish-Boy himself, Andy Carlson.
A raucous laughter ensued, as did quite a few heavy-handed splashes from their lane.
I'd have no choice. I had to swim with the sharks.
Most these guys were sharks, particularly Wolfgang, Nate, Garrett, Wes, and Fish-Boy. I knew I could handle Welchie, Mark, Mike, Christian, Darren, Scott and Scott in this fish-eat-fish water world of ours.
As we readied for the next set, our third "main set" of the 90-minute workout (this one consisting of ten 250-meter efforts), I lined up where I thought I belonged. In back.
Surprisingly, it was comfortable back there. A maelstrom of tidal proportions virtually whisked me along, as though I were riding a wave. The toughest thing was the flip-turns, when a wall of water suddenly had to change directions. My swim cap came off in my very first turn, just as I came off the back. I looked up and I was nowhere near Tinley, who'd left just five seconds before me at the start. Worst of all, Fish-Boy was already bearing down on me on the other side of the lane. So much for comfort.
I held it together by kicking like I've never kicked before, a 16-beat, maybe a 64-beat kick, and soon caught Tinley and stayed on his feet. Fish-Boy passed us both soon after, bilaterally breathing as he went.
The thing I couldn't help but noticing was that every single guy in the lane, other than me and Fish-Boy, was wearing "speed suits", pull-buoys and paddles. And these weren't your average swim paddles either. They looked like kick-boards strapped to each guy's hand! Jane, the swim coach, never mentioned it was to be a "pull set" because, apparently, it wasn't intended as such.
So, then, why all the gear?
Why, ego, of course!
Tinley was the biggest offender as he used TWO flotation buoys between his legs! His feet barely touched water, and on those feet were a pair of Zoomers---those ugly amputated flippers that look as though a (real) shark got to them. His paddles, when placed side to side, barely fit the width of the lane. The guy was practically crawling atop the water as he "swam"!
When the set was done, I gathered my last few remaining breaths and my last few remaining brain cells and inquired about the gear. Nobody responded, but Fish-Boy shot me a furtive glance in favor of what I was implying. I liked him immediately. Plus, he wore drag....a drag suit, that is.
It seems these guys knew that in order to swim near Fish-Boy---who, at one time, happened to be an Olympic Trails swimmer---they needed to pull out all stops. That meant everything ever invented for water propulsion, save for maybe a torpedo strapped to their torsos. Pool regulations at Scott Carpenter Park don't allow for underwater missiles or nuclear warheads or Jet Skis.
Despite this, I showed up ready and armed the very next day. The previous night, I decided I wanted to show the guys how absolutely ridiculous they looked, in addition to attempting something I always wanted to try: a world record for the 1,500 meter distance. I was serious. Seriously.
On me was a 12mm thick wetsuit and a pair of paddles, each of which were roughly the size of a surfboard (long-boards), along with a set of flippers that would put any shark to shame if we were to race. Hell, I couldn't even walk in them! I also donned a neoprene swim cap---you know the kind: the ones with a chinstrap---so it wouldn't fly off in my first turn. Plus, it added some extra buoyancy to that unusually large cranium of mine. Then, I started my watch, dove in, and began my quest.
Lap after lap, I flew by Fish-Boy and left him reeling in my wake. After the thirty lengths, I stopped my watch, tore my wetsuit and swim cap off (I was practically in flames!) and glanced at my Timex:
14:59.62
Damn, no world record. Not even close. My first thought was how the hell do those Aussie dudes swim this fast without the proper gear?! I had a lot of time to give it some more thought as the others wouldn't reach the wall for another few minutes, and as I stood there bent at the waist, I wondered if the International Olympic Committee would ever allow me to compete in the finals of the 1,500 dressed like I was. It would be quite the spectacle, I suppose, but I think maybe I'd have been fairly competitive, especially if I spent a little time focusing on form-work during my preparation.

Vorige week : een résumé

Maandag 31/12 : het jaar goed uitgewuifd met een zwemtraining van 3.8K en een fietstraining op de mtb van 52K (fartlek). Nog eens met Kurt gaan trainen en dat was al weer een eeuwigheid geleden.

Dinsdag 1/1 : Ook het nieuwe jaar dadelijk goed ingezet met een DT1 loopje van een uur.

Woensdag 2/1 : In de namiddag een krachttraining op de roleln gedaan en 's avonds het wekelijks treffen in Mal. Ik moest al vrij snel naar een PB grijpen want mijn kuiten stonden op springen na de kracht op de rollen van namiddag. Ga dat in't vervolg ook niet meer doen voor een intensieve zwemtraining.

Donderdag 3/1 : 3000m uithouding gezwommen en voor de rest niks speciaals.

Vrijdag 4/1 : jogging van 9K, mijn linkerkuit speelde op en dus heeeeel rustig aan.

Zaterdag 5/1 : In Millen al dadelijk een intensieve zwemtraining gedaan. Voor details zie trainingsdagboek en in de namiddag de regenrit waarvan sprake in een vorige blog.

Zondag 6/1 : de laatste zwemtraining van de week. Was vooral bedoelt als recuperatie en bestond heel simpel uit 2500m non stop. Tempo was bijkomstig, na exact 42' tikte ik aan en zat de week erop.

Programma 2008

Dit is zo'n beetje wat er dit jaar op het programma zal staan. Onder voorbehoud natuurlijk.

- Wintersprint club
- De Haan (15/3)
- Herderen (30/3)
- Stage Zltc (19/4-26/4)
- Tungri run 21K (1/5)
- Sprint Bocholt (12/5)
- ½ Kruiningen (17/5)
- Trainingsstage samen met Marc en Denis in Frankrijk (voorlopige datum 31/5-7/6)
- Sprint Stein (21/6)
- Klagenfurt (13/7)
- ¼ Lommel (10/8 ??)
- Duatlon Tongeren (15/8)
- ¼ Viersel (31/8)
- Zwintriatlon (3/9)
- Kwart van de club (28/9)

Die pakken ze ons niet meer af !

Om iets voor 12 vanmiddag ging de telefoon. Kurt vroeg of ik mee ging fietsen, de zon kwam er stilletjes door, de straten waren aan het opdrogen, dus zei ik ja.

Om iets na 1 kwamen we samen aan de vroegere café “De Metser” . Kurt, Jimmy, Olivier, Marco Velo en ikzelf. De zon van een dik uur geleden had intussen plaats gemaakt voor een donkere bewolking en de straten waren niet droog geraakt door een net gevallen regenbui. Maar niet getreurd, GPS van dienst, de Heer Velo, beloofde een min of meer vlakke rit, geen regen en geen wind.

Slechts 1 van zijn 3 beloftes heeft hij kunnen waarmaken. Een vlakke rit was het wel, maar de wind ging niet liggen en om eerlijk te zijn, we hebben eigenlijk 2 uur in de regen en soms hagel rondgereden.

Ikzelf kroop thuis onder de zonnebank, Kurt zei dat hij in bed ging kruipen en Jimmy ging zijne sauna aansteken om terug op temperatuur te komen.

Maar 1 ding is zeker, de kilometers waren zuur verdiend maar die pakken ze ons niet meer af.

Motivatie

Terwijl buiten de ijsregen enige vorm van outdoorsporten zo goed als onmogelijk maakt even een woordje over een belangrijk aspect voor een sportman, namelijk zijn motivatie. Talent hebben is één, maar zonder motivatie kom je er niet aan te pas. Kijk maar naar het geval Frank VDB.


Nu, iedereen heeft al eens een moeilijk moment, misschien dat volgende “trucjes” kunnen helpen.


* Vraag jezelf af waarom je dit doet. Meestal omdat je ergens een doel hebt dat je wil bereiken. Is er geen doel, of is het doel nog te ver af, zoek dan nevendoelen op weg naar .. Dat zou het al wat makkelijker moeten maken.

* Hou een trainingsdagboek bij, of misschien nog beter, een blog. Misschien dat weten dat anderen je doen en laten lezen een aanzet kan zijn op moeilijke dagen om toch ervoor te gaan.

* Sporten zorgt er voor dat er endorfine vrijkomt. Endorfine is een soort van drug en drugs zijn straffe dingen hé (heb dat van horen zeggen).

* Zoek trainingspartners. Als je weet dat mensen op je rekenen om samen te gaan trainen is de stap al vlugger gezet.

* Als je toch alleen moet trainen kan bv goede muziek een trainingspartner zijn.

* Heb je geen zin om te gaan trainen, en zoek je uitvluchten (er zijn geen geldige uitvluchten, je verzint ze gewoon) ga dan toch trainen. Het moeilijkste moment van een training is meestal de deur openen en naar buiten gaan, maar geloof me, één maal je op pad bent zal de goesting om te trainen langzaam vergroten en is de voldoening achteraf eens zo groot.
Een groot marathonloper (ik ben zijn naam even kwijt) zei ooit in een interview :” Het zwaarste aan mijn trainingen ? Dat is simpel, dat is de weg die mijn benen moeten afleggen om vanuit het bed de grond naast het bed te raken !”

Krijg je jezelf na het lezen en toepassen van deze “trucs” nog niet gemotiveerd, dan zijn er 2 opties.

Optie 1 : stop met sporten en wordt een loser die de hele dag al sigarettenrokend en bier drinkend op de zetel ligt TV te kijken.

Optie 2 : waarom het onvermijdelijke (zie optie 1) zo lang uitstellen, overweeg zelfmoord !!!!!

De eerste bubbels !

De eerste trainingskilometers van 2008 zijn een feit. Vandaag een uurke rustig gelopen. En daarmee net als vorig jaar getraind op 1 januari.

Gisteren de laatste trainingen van 2007 afgewerkt. 's Morgens met Kurt in Bilzen gaan zwemmen. 3.8K en een koffietje later reden we terug naar huis. In de namiddag de mtb genomen wegens te vetttig en te onprettig weer voor de koersfiets die pas gepoetst was. Els moet altijd lachen als ze vraagt om hoe laat we hebben afgesproken. Meestal gaat dat zo. Ik vertrek om 14u in Vliermaal en Kurt op hetzelfde moment in Tongeren. Zo rijden we mekaar dan tegemoet. "Hoe romantisch" zegt mijn vrouwtje dan. Dus gisteren 2hr fartlek op de mtb voordat de oudejaarsnacht eraan kwam.

Omdat aftellen dezer dagen in is tel ik nu terug in de tijd en ga verder met zondag. Een rustige zwemtraining gedaan waarin "graag traag" het motto was. 3200m. Dat bracht het weektotaal van vorige week op 12.1K in het zwemmen.

Zaterdagmorgen had ik een intensievere zwemtraining gedaan van 3K met daarin 6x100 in 1'28, 4x100 in 1'25, 2x100 in 1'23 en 1x100 in 1'19. In de namiddag anderhalf uur op de rollen gereden.

Vrijdag 1hr15 DT1 gelopen. Gevoel in't lopen is nog altijd niet wat het moet zijn. De ene keer gaat het goed maar veel andere keren is het het omgekeerde.

Donderdag dan in de namiddag een uurke souplesse op de rollen en 's avonds 3K uithouding in't zwemmen.

Ik ga nu mijn eerste bubbels van dit jaar tot mij nemen,

... gezondheid !

De laatste blog voor 2007

Ik wens eerst en vooral aan iedereen ... alles.

Wat zal 2008 nog brengen. Wel, enkele plooien zijn gladgestreken dus ik neem vanaf morgen terug mijn plaats in in het bestuur van de club. Ook de Heer Velo zal terug zijn stoel krijgen in het bestuur.

Van de andere kant is er dan ook wat minder prettig nieuws, Koen en Tim verlaten de club en verkassen naar de club van Hasselt. Ik wens beide heren ginder in de hoofdstad van de provincie veel geluk en sportief plezier.

Voor Witse, bedankt voor de mooie reactie op de vorige blog, dat is iets waar een mens nog maanden op kan teren.

Wat wens ik voor mezelf, heel simpel. Een goede gezondheid, dan zal de rest vanzelf wel volgen.

Allez, tot volgend jaar ...

JAAROVERZICHT

Traditioneel wordt er op het einde van een jaar teruggekeken op wat voorbij is. Ik wil die traditie niet in de weg zitten, dus …. Mijn overzicht van het voorbije jaar.

Laten we beginnen in januari. Meestal staat daar de wintersprint zwemmen op het programma waar ik toen een beetje teleurgesteld 7’00 liet optekenen op de 500 zwemmeters. De winterduatlons van Zonhoven vooral en Heusden Zolder zijn er om gauw te vergeten. Dit is niet mijn piece of cake en er zal al veel moeten gebeuren wil ik daar in de toekomst nog aan de start staan.

Februari bracht ook nog het lopen van de wintersprint met al weer een teleurstelling. Ik herinner me zelfs de tijd niet meer dus dat zegt genoeg. De dag na het lopen werd ik ziek, oorontsteking. Die hield mij 6 weken weg uit een zwembad, een gat van 6 weken rij je niet zomaar toe, dus het was dan ook de rest van het seizoen achterophinken wat het zwemmen betreft. Alsof dat nog niet genoeg was ging mijn achillespees ook nog opspelen zodat van veel lopen ook niks in huis kwam. Voordeel van dit alles, mijn fietsen ging met rasse schreden vooruit.

Wintersprint fietsen leverde een 3de plaats op en dit achter 2 ex wielrenners het hoogst haalbare. De Haan was mijn eerste duik terug in het water na de oorperikelen. Wat ik van die wedstrijd onthouden heb is mijn te sterk fietsen. Had ik niet zo met mijn krachten gewoekerd en het taktischer aangepakt dan had ik wel die laatste 20m kunnen overbruggen, maar goed. De week erna in Oostende in stormweer dan toch een goeie wedstrijd. Oef.

April bracht mooi weer, de stage en een pak trainingskilometers. Niet alleen kwantiteit maar ook veel kwaliteit.

Mei was weer voor een stuk huilen met de spreekwoordelijke pet op. Ditmaal waren het de kuiten die niet meewilden. Zowel de Tungri run halve marathon als de halve van Kruiningen brachten door dit euvel mindere resultaten.

Maar niet getreurd, juni was weer een goede maand. En nu ik erop terugkijk, misschien té goed.

Want juli was er om gewoon over te slaan. Mijn niet starten in het hoofddoel van het jaar, Klagenfurt, zit daar voor 200% tussen.

Augustus en september moesten dan zoals ze dat zeggen mijn seizoen nog redden. Maar dat gebeurde niet in Eupen en ook niet in Lommel. Als er dan toch een reddingsboei moet gegooid worden dan is het wel Viersel. Een secondestrijd met De Heer Velo, zo heb ik ze graag.

Knokke , St Niklaas waren al weer wedstrijden waar mijn sterk fietsen eruit sprong. Ook de kwart van de club mag in dat rijtje geplaatst worden.

Het positieve van dit seizoen is zeker mijn vooruitgang in het fietsen … en daar mee is dan al het positieve gezegd. Niet dat ik als een gebroken en depressief atleet achter blijf, neen, daarvoor heb ik te veel meegemaakt. Men zegt dat tegenslagen een mens sterker maken. Ik ben het daar mee eens, maar eens moeten die ophouden want anders ….

Een "Ijzeren" Kerstcadeau

Volgende cadeau lag onder de kerstboom voor mij.

Quelle Challenge Roth !

Chris "Macca" McCormack, winnaar van Hawaii afgelopen oktober zal volgend jaar serieus uit zijn pijp komen.

Hij zal Normann " The Norminator" Stadler bekampen in diens home race, IM Frankfurt om dan met slechts 6 dagen recuperatie aan te treden in Roth waar Kurt hem het vuur aan de schenen zal leggen.

De kansen van Lambrichts zijn bij het uitkomen van dit nieuws dan ook met stip gestegen.

Het wordt tijd dat we nog eens iets over de trainingen van de afgelopen weken vertellen anders denken jullie dat ik mijn vrije tijd in mijn luie zetel doorbreng. Here we go.

Woe 12/12 : een paar uurtjes voor de zwemtraining ’s avonds in Mal nog een duurloopje gedaan. De zwemtraining is die die ik al op mijn blog had gezet. Ging dus goed.

Do 13/12 : souplessetraining op de rollen en ’s avonds uithouding zwemmen.

Vr 14/12 : als recuperatie met de fiets gaan werken

Za 15/12 : lange zwemtraining in Millen (4200m) en in de namiddag 10K DT3 gelopen

Zo 16/12 : Kasterleedag maar voor mij een rustdag

Ma 17/12 : 1hr15 op de rollen met aansluitend 12.5K DT2 lopen

Di 18/12 : fartlek met de mtb van 2hr

Wo 19/12 : Kerstfeestje op het werk maar ’s avonds toch richting Mal voor een zwemtraining van 3700m waarin ik niet op gang geraakte. Kerstfeesten en zwemmen gaan blijkbaar niet samen.

Do 20/12 : 1hr15 gaan fietsen en half bevroren thuis gekomen. ‘s avonds onder warmere omstandigheden 2.7K gezwommen

Vr 21/12 : 10K fartlek lopen

Za 22/12 : 4200m uithouding zwemmen

Zo 23/12 : werkendag en aansluitend babyborrel. Vermits dat geen tri discipline is, dus een rustdag.

Ma 24/12 : ‘s morgen gaan zwemmen in Bilzen waar ook Kurt en 4 man uit Maasmechelen baantjes trokken. ’s Avonds een uurke lopen en dan weer beentjes onder de tafel.

Di 25/12 en woe 26/12 : werkendag en gezien de vele feestmalen en uitnodigingen zijn het rustdagen geworden.

Hel van Kasterlee door Luc

De avond voordien ging ik met de mobilhome naar Kasterlee om goed uitgerust te zijn. Mijn jongste zoon Robbe ging mee en onderweg haalde ik mijn verse coach en nieuw ZLTC-lid Wim op. Wim zou mij begeleiden tijdens het lopen in de laatste ronde.
In Kasterlee had ik de mobilhome op 50m van de finish neergeplant. Kwestie van strategisch goed te beginnen. Maar de hel begon al de avond voordien. Om half 11 had ik mij tussen de lakens genesteld, maar tegen 11u begon het nachtleven langs de sporthal en de voorbijgaande feestgangers hebben het tot vroeg in de morgen uitgehouden. Ook de organisatie hield om 2u nog een microtest. Van mijn geweldige nachtrust bleef niet veel over.
Ik had misschien toch beter thuis geslapen en dan wat vroeger opgestaan om tot Kasterlee te rijden.

’s Morgens had ik een goed gevoel: “Laat die hel maar komen”. De duivels zijn er klaar voor, dachten ze ginder.
Het eerste lopen verliep vlot. Ik had gedaan wat Filip zei en was niet te snel vertrokken. Daarna op de fiets geen kou krijgen, dat was mijn grootste zorg. Het eerste stuk was modderig, het tweede stuk had veel bochten en vroeg om veel techniek en who the fuck had op het laatste stuk een berg geel zand neergekiept waar je banden zich in vastzogen?
Het had gevroren en het parcours lag er rotslecht en hard bij. Meer dan 40 deelnemers moesten de strijd staken wegens pech, zonder dat we de platte banden hadden meegerekend! Het was misschien een snel parcours, maar des te pijnlijker voor de gewrichten. Je moest constant opletten voor sporen en boomstronken en je moest er met je verstand bijblijven. Ronde één en ook twee verliepen vlot. Tijdens de derde ronde begon ik kou te krijgen en begon ik er een beetje door te zitten. Maar in de laatste ronde voelde ik me terug oké. De bevoorradingen waren voldoende, genoeg keuzes, maar ik miste iets warms. Misschien was een lauwe of warme thee hier terecht?

Dan nog het laatste af te werken onderdeel, de 30km lopen. Even droge kleren aangedaan en hop ik was weg, met de coach langs mij. De km teller gaf 10/uur aan. Ik dacht, dit loopt goed maar hoelang ging ik dit volhouden? Net voor de eerste bevoorrading (ong 6km) moest ik plassen. Dit ging niet, ik moest naar de grote ... Aan de bevoorrading zelf was een gebouw waar een toilet ter beschikking was. Mannen, dit deed deugd! Ik was niet graag pot geweest! Dan terug bijtanken aan de bevoorrading. Hier zag ik Kurt staan. Hij was aan het bijtanken voor Jimmy en vroeg hoe het met me was. Mijn cola was net leeg toen ik een paar rozijnen in mijn mond stak. Ik verslikte mij! Kurt kwam nog op mijn rug kloppen en ik weet niet of het Kurt zijn fout was :o), maar plots moest ik serieus overgeven. De bananen van tijdens het fietsen kwamen er nog in brokken uit. Toen was ik helemaal leeg. Dit was niet meer vol te houden zonder voeding. Voor het eerst spookte het in mijn hoofd of dit een wedstrijd ging zijn waarin ik zou moeten opgeven… Mijn tempo zakte, ik kreeg het koud en de kilometers vorderden niet meer. De hel werd een echte hel. Er werden afspraken gemaakt met de coach over wat we gingen doen wanneer we terug in de sporthal kwamen. Ik zou me warme en droge kleren aandoen en terug beginnen te eten. Aan de sporthal loodste de organisatie mij naar de finishboog en ze wilden mij ook afroepen als finisher op de 41e plaats, maar ik deed teken dat ik mij wilde omkleden. De speaker riep dat ik blijkbaar geweldige dorst had en dringend aan een pint toe was. Ik zag Jimmy die net aangekomen was en nog op adem zat te komen. Kurt hielp mij ondertussen met omkleden. Ik moest droge kleren zoeken, want op deze extra wissel had ik mij niet voorzien. 2 Thermische onderlijfjes, fietsbloes met lange mouw, thermojas, de club fleecepull, een bandana, muts, handschoenen en fietsbroek moesten mij naar de aankomst brengen. Nog nooit droeg ik zoveel kleren tijdens het lopen. Ik voelde mij plots veel beter, had terug wat energie opgedaan en voelde me opgewarmd. Het tempo was traag maar ik kon de kilometers toch goed aftellen. Ik besefte dat ik het ging halen.
De laatste kilometers gaven een kick!
Aan de aankomst stond Robbe mij op te wachten om samen over de meet te lopen.
Ik had een “hels” gevoel!
En dank mijn coach voor de morele steun.

Getekend Kasterleeduivel Luc

Sterke Jimmy over zijn tocht door "De Hel"

2 van de 3 doelstellingen = geslaagd

Eerlijk is eerlijk! Toen ik mij inschreef voor Kasterlee had ik het een klein beetje onderschat.
Ondanks het vriesweer brandde de hel!

Ik , den Oli en Niels stonden zondagochtend om 6 uur op in hotel Kempenrust. Na een stevig ontbijt trokken we naar de sporthal Duinenend waar heel het gebeuren plaatsheeft. Om 7uur haalden we onze startnummers af en begonnen we met de inrichting van onze wisselzone.
Alles voor het fietsen klaar leggen op een stoel die voor u gereserveerd is. Buiten worden de mountainbikes nog snel aan een technische keuring onderworpen en voordat je het weet is het al 5 voor 8.
Ter nagedachtenis van het overlijden van Benny Vansteelant wordt nog een minuutje stilte gehouden en om 8 uur stipt zijn we weg.

Ikzelf start samen met Filip en Luc op de laatste rij. Al snel wordt het pakt uitelkaar gereten en begin ik mijn weg naar voor. Traditioneel wordt er in een duatlon erg snel gestart. Ik laat mij niet opjagen en start erg traag. De eerste kilometer werk ik af in 4m25, perfect volgens de vooropgestelde tactiek. De benen voelen super en lijken vanzelf dit tempo te verteren. Enkel mijn hartslag zat wat hoog (158-160), maar omdat het lopen echt soepel gaat en zonder extra krachten te verspillen ga ik door. Al vlug geraak ik in een groepje dat precies hetzelfde tempo van 4m30 de kilometer nastreeft. Na een 5-tal km beginnen we andere groepjes in te halen en achter te laten. Gek dat sommigen zelfs in zo’n wedstrijd boven hun limieten durven te starten. Na 1u6m10sec. zitten de eerste 15km erop en kom ik in de wisselzone. Men roept mij toe dat ik hier als 66 van de ongeveer 200 starters arriveer. Hier kruis ik ook Olivier die al onderweg is naar zijn fiets. Olivier had voor het eerste lopen ongeveer een uur nodig. Erg sterk, maar misschien een beetje te snel? Deze 5 min tijdswinst zou hem misschien nog duur te staan komen bij het tweede lopen? Ik hoop voor hem dat hij zich weer niet aan het opblazen is. Na een 6-tal minuten in de wisselzone van kledij gewisseld te hebben, begin ik aan het langste onderdeel van de dag.

66ste ?! Ik dacht thans dat ik niet zo traag gelopen had. Dit moeten hier wel allemaal supermannen zijn. Supercontent over de tijd, maar toch een beetje teleurgesteld door de plaats neem ik mij voor de eerste ronde tamelijk agressief te rijden en vooral aan te vallen. De eerste ronde maal ik af in 1u en 3 min en in de bevoorradingszone roepen ze mij toe dat ik al 42ste ben. Tot nu toe gaat het goed. Ik zie nog een groepje rijden van een 8-tal atleten, deze zou ik ook nog snel opvreten en dan stilaan wat trager gaan rijden. Allemaal goede voornemens, maar de pechduivel slaat net op dit moment toe. Vooraan zit ik met een leegloper! Ik besluit nog door te rijden tot het einde van de modderstrook en stop pas op de verharde weg bij enkele seingevers.

Bandje vervangen is net niet mijn specialiteit en dan overdrijf ik echt niet (vraag dat maar aan Olivier of Kurt). Nadat ik het buitenbandje eraf heb gehaald, vind ik 2 doorns. Dit zijn zeker de schuldigen, alleen krijg ik ze er niet uit. Dan maar aan een huis aanbellen en vragen achter een pincet ofzo. Met een platte schroevendraaier krijg ik het buitenbandje terug doornvrij. Nu weigerd mijn bommetje alle dienst, dus kon ik weer aanbellen en vragen achter een deftige fietspomp.
Uiteindelijk terug weggeraakt, maar hoeveel tijd ik er verloren heb kan ik niet zeggen. Ik weet wel dat ik ondertussen ver ben teruggeslagen in het klassement. Mentaal was dat toch een serieuze klap, maar met in het achterhoofd dat we nog een lange weg te gaan hadden en dat ik mijn 2 begeleiders voor het lopen niet in de steek kon laten heb ik de knop omgedraaid en er terug ene serieuze lap opgegeven. De ganse tweede ronde heb ik zovaak als mogelijk (geen sinecure met zoveel rijdende snelheidsdrempels) nog eens stevig de gas opengedraaid. Deze ronde legde ik (incl. bandenwissel) af in 1u en 22 min.

Maar zoveel aanvalslust, blijft ook niet duren. Vanaf ronde drie was het liedje over. Een eerste opkomende kramp in beide bovenbenen, maakte mij duidelijk dat ik het tempo beter wat liet zakken. Vanaf toen heb ik aan een vrij constant tempo verder gereden. Ronde 3 en 4 legde ik al in 1u 12 en 1u 13. Het tempo dat ik vooraf voor ogen had. In ronde 3 haalde ik halverwege Olivier in. Aan zijn asgrauwe gelaatskleur (déjà-vue Nice) te zien, was hij toch een beetje te snel gestart. Ik wenste hem nog succes en riep hem toe door te bijten. Vanaf ronde 4 viel het mij vooral op dat de meeste atleten er al echt erdoor zaten. Vanaf nu was het lijkenrapen. Uiteindelijk wist niemand mij in te halen tijdens het fietsen en draaide ik als 45ste terug de wisselzone in, op zich een goed gevoel!

Toch kreeg ik het op dat moment weer knap lastig. Ik durfde uit angst voor een opkomende kramp zelfs niet te snel van de fiets te springen. Even twijfelde ik of ik nog zou starten met het lopen. Dit kon toch niks meer worden. Ik was een wrak, totaal naar de …
En toen … toen zag ik Kurt. Hij wist onmiddellijk hoelaat het was. Met de nodige peptalk en hulp werd ik klaargestoomd voor het laatste lopen. Vooraf had ik een rugzak klaargemaakt voor Kurt waarin alles (gellekes, water, performance, drinkbussen en vooral veel cola) zat wat ik ook maar zou kunnen nodig hebben. Nog snel een slokje water en weg waren we. Ik te voet en Kurt met zijn rugzakje te fiets. Buiten aan de hal stond Mario mij op te wachten. Enkele weken geleden kwam Appermanske zelf met een uiterst interessant voorstel op de proppen. Hij stelde voor mijn lijden tijdens de afsluitende loopproef te verzachten door solidair met mij de 30 km te lopen. Een voorstel dat ik met alle plezier zag zitten. Iemand met zo’n ervaring weiger je natuurlijk geen uitgestoken hand.

De eerste kilometers werden onverwacht en vrij soepel (voor zover je daar nog over kan spreken) afgewerkt tegen een tempo van 4m30 per kilometer en een pols van 144. Waar er ook maar wat wind stond zette Mario mij mooi uit de wind en voordat ik maar aan eten of drinken durfde te denken, duwde Kurt mij iets in de mond. Een geoliede machine was dus onderweg. Ik moest niet meer denken, enkel lopen en de signalen van mijn lichaam goed proberen te interpreteren. Vrij snel pikten we de eerste lijken weer op. De eerste ronde van 15km werd afgelegd in 1u7min en 20 seconden. Dit was dus amper 1 minuutje trager als het lopen vanmorgen. Een droomscenario werd realiteit. Na 21km begon er dan toch wat verval op te zitten en met de wijze woorden van looptrainer Peter in gedachte werd er meer en meer op de looptechniek gelet. 4km verder was het dan toch volledig over. De anker werd uitgegooid en het strakke tempo behoorde nu ook tot het verleden. Beide bovenbenen stonden op het punt volledig te verkrampen.Water noch cola gingen nog door de keel. Zwarte vlekken vertroebelden mijn zicht en ik werd als een blinde geleid door 2 blindengeleide honden. Vanaf nu was het zaak van gewoon te blijven lopen en zeker niet beginnen te stappen. Mario en Kurt haalden de grote middelen boven en bleven maar op mij inpraten. In de verte hoorde ik de speaker en de opzwepende muziek Het aftellen was begonnen en SAMEN bereikten we terug de sporthal. Hier lag de rode loper uitgerold en vanaf dan voel je niks meer. En zalig gevoel dat ik al eens in Nice mocht ervaren. De trance was ingezet, ik zou finishen. Alleen al voor dit kippenvelmoment zou je zo’n wedstrijd willen doen. Uiteindelijk werkte ik de laatste loopronde nog af in binnen de 1u15. Samengeteld met de wissel en de eerste loopronde werkte ik de laatste 30km af in 2u26m47s, dat is dus sneller als in mijn stoutste dromen waarin ik een tijd hoopte te klokken van 2u30 (zonder wissel erbij te rekenen). 31ste in het algemeen klassement. Een uurtje later kwam ook Olivier aan. Nog wat later Luc en Filip. 4 finishers op 4 starters is niet slecht voor ons clubke.


Eindconclusie:

Kasterlee is een erg mooie wedstrijd, maar ook een heel zware. Vooraf vergeleek ik het met een ¾ triathlon. Ik hield toen enkel rekening met de afstanden. Nu, achteraf ben ik van oordeel dat deze wedstrijd niet moet onderdoen voor een volledige triathlon. Vooral de koude kan een mens breken. Mijn respect voor alle Kasterlee-finishers is dus enorm.
Mijn voorzichtige starttactiek bleek de juiste te zijn. Als die lekke band er niet was, dan zou ik dicht bij de 20ste plaats geëindigd zijn. Misschien dat ik de eerste 2 ronden te snel gefietst heb, maar wat heet te snel? Uiteindelijk haalde niemand mij meer in tijdens het afsluitende lopen.
2 van de 3 vooropgestelde doelen werden behaald:
1) Finishen : ok
2) Clubrecord (9u40) van Denis breken : ok (8u37m7s)
3) Top 25 : net niet

Nogmaals wil ik mijn twee superbegeleiders bedanken, zonder hun was ik er waarschijnlijk niet geraakt.
De Hel van Kasterlee 2007 zal ik nooit vergeten, merci mannen.

Jimmy

Bye Bye Kasterlee : Filip vertelt ...

Gebroken, stijf, kortom alles doet pijn. Slechte nacht gehad waarin ik om de haverklap wakker werd van de dorst.

De hel dan. Ik ben er niet goed uit wat nu beter is. Ploeteren door de modder of op een stijf bevroren parcours rijden.

Het begon goed voor mij. Run 1 heb ik mij verstandelijk genesteld in een groepje dat helemaal achteraan liep. Ik had geen idee van de tijd maar ik voelde dat ik goed zat.

Tijdens ronde 1 haalde ik plots Luc in op de eerste zandheuvel. Misschien overmoedig maar ik bleef bij hem. Ronde 2 moest ik hem halfweg laten gaan. Toen begon mijn rug serieus pijn te doen. Man wat heb ik afgezien. Zo'n hard parcours is blijkbaar niet zo goed voor mijn rug. De benen ging nog goed maar vanaf ronde 2 reed ik constant met een soort krampalarm. Ging ik iets te snel dan wist ik het vlug genoeg. De verrassing was dit jaar op het einde met de 500 m zuigende zandstrook. Die dat daar gegooid had moesten ze op een kanon zetten. Ik zat voor op het schema, maar dat was dankzij het bevroren parcours, maar toch mooi meegenomen.

Bij het eindigen van de 4de ronde zag ik plots een verschijning, het was mijn vrouw.

Dan naar de wissel. Mental coach Mauermaker Ludo hielp me voortreffelijk. Het was enkel de organisatie die tegenwerkte en het licht in de zaal uitdeed. De eerste ging finishen, mij een zorg maar de organisatie heeft het voor het zeggen. Ludo zorgde dan maar voor licht en voorzag me van het nodige.

Nu de zwaarste opgave. Met volle moed en loodzware en kapotte benen, knieën en kuiten begon ik eraan. De eerste ronde vlotte een beetje maar ik voelde al snel dat dit niet vol te houden was. De tweede ronde moest ik na enkele km even stappen. Dan maar van km tot km lopen en even stappen maar na km 7 in de 2de ronde was het al om de 500 m stappen. Ludo de goede ziel hielp me erdoor maar leed zelf erge kou. Hij besloot om regelmatig mee te lopen kwestie van het warm te krijgen.
Ik die dacht dat ik laatste was, werd tijdens de laatste 2 km nog door een man of vijf voorbij gelopen. Allee dan maar, het weze zo.

Dan de finish. Geweldig alle zorgen weg maar hoe neem je in godsnaam een afstapje van 50 cm met 2 kapotte benen en een kapot lijf. Gelukkig was er het Rode Kruis die toch wel bezorgd om mij waren. Na enkele vragen ivm duizeligheid enz.. mocht ik eindelijk gaan zitten. Oef zitten, liggen rusten ... heerlijk

Besluit : Ik heb er nu 3 gedaan. Ik heb mijn doel bereikt nml onder de 12 uur. Ik denk dat ik er nog dikwijls aan ga denken en het zo ga laten.

Bye bye Kasterlee.

Bij deze toch de niet te onderschatten steun vermelden van mijn physical coach Wil en mental coach Ludo. Bedankt mannen.

Witse

Kasterlee 2007 : Hell ain't such a bad place ...

De Hel was niet meer De Hel van een week geleden. Toen had een zwembroek volstaan om aan de wedstrijd deel te nemen. Het vriesweer van de laatste dagen had goed zijn werk gedaan en De Hel voor een groot stuk “droog gelegd”.

Maar dit doet niets af aan de prestaties van allen die de finish gehaald hebben. Het is en blijft een “berenonderneming”. Ik krijg al koude rillingen als ik er nog maar aan denk om me er voor in te schrijven !

Proficiat vooral aan de 3 zltc’ers. Petje af voor hun aandeel in de strijd en ik denk dat elk van hen zijn doel heeft kunnen waarmaken.

Uitslag

31 Loix Jimmy ZLTC Tongeren H24 21
1:04:08 ( 67) Run1
5:06:12 (46) Bike
6:10:20 (45) R+B
2:26:47 (15) Run2
8:37:07 Eindtijd

130 Pinsart Luc ZLTC Hoeselt H40 54
1:12:52 (143)
5:49:17 (119)
7:02:09 (122)
3:43:36 (138)
10:45:45

143 Leemans Filip ZLTC Sint-Truiden H40 58
1:17:52 (168)
6:00:57 (129)
7:18:49 (134)
4:10:18 (146)
11:29:07

We wachten natuurlijk gespannen af wat de tenoren er zelf over te vertellen hebben !

Zwemtraining Mal woensdagavond

Begonnen met 400m opwarming, voordat Nard het startschot gaf van de training.

3x400 met vertrek om de 7’. Eerst ging rustig in 6’00. Daarna zwom ik een rondje op kop omdat William viskes in zijn zwembril had zitten in 5’49. Toen was het de beurt aan Free Willy die “The Pedal to the Metal” duwde. Ikke zucht, zucht in zijn voeten. Resultaat 5’32.

3x200 met de eerste en laatste 20m waterpolo. Effe gewoon tempo zonder forceren. Allemaal in 3’

8x100 met eerste 10m enkel benen. Vertrok rustig in 1’29. William duwde weer eens door maar ik liet hem begaan. 1’33. Mijn beurt voor de kop te pakken. Goed doorgetrokken 1’22. Weer eentje rustig terwijl Free Willy zijn duivels ontbond 1’31. Vervolgens 1’22 - 1’30 - 1’22 – 1’31.

Om af sluiten 10x40 vertrek om de minuut. Rustig losgezwommen in 32”-33”.

Goed voor 3400m.

1 Minpunt aan die woensdagavondtrainingen. Donderdagavond (gisteren dus) slechts 9 man in Bilzen om te zwemmen !!!!

Kuota Kaliber : a great review

Een zekere "Ace" testte de Kuota en dit schreef hij erover. Tis in't Engels maar ik kan me helemaal vinden in dit verslag.

So have you ever gotten on a bike and felt like you'd come home? This is a machine that fits you so well that you almost can't see yourself as not being a part of it. It's a bike where going fast and breathing are exactly the same. If you haven't don't worry because if you stick around bikes long enough, trust me, its bound to happen to you at least once and then you'll know what I'm talking about.

The Kalibur is one really amazing bike. The bike was everything I wanted when I started looking. It was stiff where it needed to be making it incredibly responsive and quick to accelerate. It took corners like a champ and shifted like butter (The bike I tested was outfitted with Ultegra components). And man this was one tri-bike that actually climbed almost as well as my road bike. In my standard tests which includes short climbing, a series of sharp turns on a closed 3 mile loop and an 8 mile time trial at a comfortable 140 bpm heart rate and moderate gearing from 39/15 to 39/12, the Kalibur was still amazingly fast. I liked the ride so much I rode it around my neighborhood just for fun. I even did a local time trial on it and posted a PR on the course for the year.

In a race environment this bike was amazing. It was silky smooth, dampening road noise and vibration while retaining enough rigidity to provide snap when attempting to bridge gaps or run down someone up the road. The Kalibur probably owes much of this snappy responsiveness to the Kevlar reinforced rear triangle. Yep, Kevlar. The same stuff they make bullet proof vests from. On this bike I was able to take aggressively sharp turns without really thinking about it and descend quickly with confidence. Sometimes when you are in aero position, things like descending and cornering can feel dicey. But the Kalibur inspires confidence in this area like few tri bikes I've ridden. That may be the best thing I can say about the Kalibur is that it is a bike that inspires confidence. You step on this machine and you know it isn't going to be the thing holding you back on race day. For all that confidence, comfort, speed, and a super stiff rear triangle that's practically bulletproof, the Kalibur with an Ultegra build is amazingly affordable costing about $3800.00.

About the only thing negative I could say about the Kalibur is that it won't make you invisible. But hey, being fast and practically bulletproof for under four grand won't seem like too much of a compromise on race day.

Dus waar wachten jullie op, tis bijna Kerstmis, dus bestellen die handel !!!!

Kasterlee : weersverwachtingen + Jimmy over de "club"concurrentie

Olivier gaat na het 1ste lopen al meer dan 5 min voor hebben op mij. Als ik hem dan na 1 ronde bijhaal zal hij proberen te volgen en nog 2 ronden goed fietsen, vervolgens heeft hij een afspraak met de man en de hamer. Einde halen wordt doodstrijd.

Filip zal volgens mij positief verrassen. Die reed voor zijn doen tamelijk goed op de MTBduatlon van de club. En daarbij met zo’n karakter en superinstelling zal opgeven niet in zijn woordenboek voorkomen.

Luc Pinsart vond ik ook goed op de MTBduathlon van de club. Beide heren waren op hun kousevoeten uit het peleton weggereden. Enkel ik en Koen kregen toen de kloof nog dicht. Toch denk ik dat Pinsart nog meer gaat verrassen.
Een maand geleden heb ik met Luc en Olivier een verkenning gedaan in Kasterlee. Beide waren we onder de indruk van Luc’s souplesse.
Met gemak en aan een vrij constant hoog tempo ploegde hij door het veld. Ik en den Olie moesten zelfs even op de tanden blijven of we waren hem kwijt.
Benieuwd wat dat nu gaat geven, zo’n maand verder.

Ikzelf ben goed, maar niet goed genoeg om dit parcours (uitzonderlijk slechte staat) goed aan te kunnen. Daarom zal ik eerder uit de achtergrond proberen terug te komen. Ik verwacht vele opgaves, alleszins meer als het percentage dat in een Ironman opgeeft.
Mijn lopen is minstens even goed als in Nice. Gisteren nog eens gaan lopen na 2 rustdagen en de vleugeltjes waren er. Groot vraagteken blijft natuurlijk of het lopen nog zal gaan na fietsen. Zonder wedstrijdritme of combitrainingen? Dit zal mijn grootste probleem worden.

..... tegen de sterren op !

Nog effe een korte update wat mijn trainingen betreft anders gaat Marc zich weer afvragen waarom ik niets over mijn trainingen schrijf. Meestal is dat omdat er niet getraind is hé Velo.

We waren blijven hangen op dinsdagavond, vorige week met die looptraining op de donkere verkavelingswegen. Woensdag dan, een krachttraining op de rollen (3x3' met 3' rust) die 's avonds bij de eerste zwemtraining in Mal toch nog in mijn lichaam zat.

Donderdagavond 2.9 gezwommen. Vrijdag 10.3 gelopen DT2. Ging eindelijk nog eens goed ondanks de erg felle wind.

Zaterdagmorgen dan mijn eerste zwemtraining van meer dan 4K gedaan in Millen. 4500m om precies te zijn. Na wat shoppinggedoe met de familie in de namiddag nog 40K gefietst en net op tijd thuis voordat de regen in bakken naar beneden begon te vallen.

Zondag wou ik in Mal gaan zwemmen omdat het jeugdtraining was. Maar Els keek nog net op tijd op de jeugdkalender en zag dat we een week te vroeg gingen zijn. Omdat we toch al gepakt en gezakt waren om te gaan zwemmen zijn we dan maar naar Bilzen gereden. Met Jelle misschien wel 20 keer van de schuifaf geweest, hij vond het fantastisch.

Minder fantastisch was de rest van de dag. Ik voelde mij niet echt goed. Grieperig, mijn maag speelde op en ik vulde dan ook de namiddag met zetelliggen. Iets dat in geen enkel trainingsschema is terug te vinden dus een zerodag.

's Nachts kwam de aap dan uit de mouw, diarree tegen de sterren op en ook de maandag werd een dag van niks.

Vandaag ging het gelukkig al weer stukken beter. 2hr gefietst. Tegenslag, het regende in de buurt van Bilzen (zal wel aan de mensen daar liggen zekers) zodat ik nat en ijskoud terug thuis kwam. De zonnebank bracht redding, opgewarmd en een tintje bruiner kan ik dus nu dit typen.

Kwil afsluiten met iets dat Patrick Moermans mij zei zaterdag in Millen. "Als ge nu goed zijt hebt ge een probleem" (dit geldt niet voor de Kasterleegangers en de veldrijders)

Denk daar maar eens over na

Een foto recht uit "De Hel"

De Hel van Kasterlee : deel 2 : Here comes Jimmy !

Wil : Hoe is de voorbereiding verlopen ? Leg kort uit hoe je de trainingen hebt aangepakt. Waar lag de nadruk op ? Wanneer ben je begonnen ? ……

Jimmy : Na de clubkwart laste ik 2 weken trainingsstop in. Dus startte ik vanaf 2 oktober de voorbereiding. Na 2 weken rust is de conditie verre van weg en aangezien ik een doel voor ogen had, was het terug opstarten van de trainingen ook geen probleem. Een 2-tal maanden gericht trainen voor een wedstrijd als Kasterlee is natuurlijk geen overbodige luxe, eerder zelfs weinig. Ik veronderstel dat Kasterlee volgens moeilijkheidsgraad te vergelijken of zelfs zwaarder als een ¾ triathlon.
Bijkomend probleem was een geblokkeerde rug. Deze rugproblemen zorgden ervoor dat ik na de Ironman van Nice amper lange looptrainingen kon afwerken.Mijn geblokkeerde rug zorgde voor lichte rugpijn, maar erger was dat ik na een 12-tal kilometers lopen steeds last kreeg van een erg pijnlijke rechterknie.
Deze ongemakken zorgden ervoor dat mijn eerste trainingsmaand eerder een fietsmaand was. Lopen ging niet langer als een uurtje en dan moest ik er ’s anderdaags zelfs niet aan denken om opnieuw te lopen. Dankzij Tim (1000 x dank!!!!) die mij de eerste week van November bij een wonderdokter bracht, heb ik de tweede maand toch de vooropgestelde en broodnodige lange duurtrainingen kunnen doen.

Lopen:De eerste maand niet veel soeps. Korte trainingen op regelmatige basis waarbij het belangrijkste was de pols bij basistempo te doen zakken.
Dit gecombineerd met techniektrainingen bij Peter.
De tweede maand was dan een zware trainingsloopmaand. De eerste, tweede en vierde week van November werden echte loopweken. Hierbij combineerde ik lange looptrainingen met lange intervaltrainingen. Ook werden de pistetrainingen bij Peter steeds zwaarder.

Fietsen:De eerste maand werd haast constant met de MTB gereden en ook bijna altijd op onverharde wegen. Dit voornamelijk om het MTB-gevoel en techniek terug bij te werken.
Ook werd er gezocht naar het juiste materiaal (bandenkeuze) om Kasterlee tot een goed einde te brengen. Twee parcourverkenningen verder denk ik dat dit wel in orde is nu.
Door die vele veldtrainingen oogt het inzake totaal aantal kilometers niet spectaculair, toch denk ik dat het voor het fiesten goed zit. De tweede maand heb ik 2 lange fietstrainingen op de weg gedaan met de koersfiets, gecombineerd met veel fietswerk op de rollen. De Mountainbike werd slechts 1x per week van stal gehaald.

Totaal aantal kilometers:
Maand Oktober:
lopen: 100km
fietsen: 538km

Maand November:
lopen: 269km
fietsen: 728km

Wil : Waar heb je het meeste schrik voor ?

Jimmy : Zoals steeds bij een lange wedstrijd zal het zeer belangrijk zijn op tijd en stond te eten en te drinken.Men kan zo goed getraind zijn als men wil, zonder tijdig energie op te doen, zal zelfs finishen een hels karwei worden. Ook moet men steeds voor ogen houden dat de wedstrijd niet gereden zal worden in de eerste rondes. Een constant tempo zoeken en dit gedurende 4 ronden volhouden is belangrijker als op de eerste de beste zijn wiel te gaan fietsen. Wat dat betreft, heb ik in Nice wel mijn lesje geleerd. Herinner ik mij deze goede voornemens ook nog tijdens de wedstrijd.
Derde gevaar grote gevaar is en blijft materiaalpech. Daarom denk ik eraan om na iedere ronden snel het grofste vuil weg te spoelen in de wisselzone.

Wil : Wat zijn je verwachtingen voor de wedstrijd ?

In eerste instantie blijft het doel finishen. Als het even kan zou ik graag het clubrecord van Denis van de tabellen vegen. Hij heeft mij laatst nog eens herinnert aan zijn scherpe tijd van 9u 38min. MAAR NIKS MOET.
Toch zou het fijn zijn om enkele van onze Hasseltse Duatlonvrienden nog eens op eigen terrein te bekampen en verslaan (?). We gaan in ieder geval ons best doen.

De trainingen zijn al bij al goed verlopen. Spijtig genoeg mis ik wel wat snelheid. Dit kon ik niet genoeg inbouwen op zo’n korte tijd. Misschien ook niet slechter, want op deze manier weet ik dat ik niet te snel moet beginnen en daardoor misschien op het einde meer over heb.

Wil : Hoe kom je er in godsnaam bij om in Kasterlee deel te nemen ?

Jimmy : verschillende redenen:
· Ik heb altijd een voorliefde gehad voor de mountainbike. Voordat ik triathlon deed, had ik zelfs nooit eerder op een koersfiets gereden. In een gewone triathlon heb ik het moeilijk om mij te handhaven bij het fietsen, maar in een off-roadtriathlon heb ik steeds het gevoel dat de wedstrijd pas begint op de mountainbike. Ik lijk dan ook makkelijker het hoge tempo te kunnen volhouden als met de koersfiets. Daarom is het misschien al een wonder dat ik nooit eerder startte in Kasterlee.
· Eind Mei zal ik (als alles goed gaat) starten in de Ironman van Lanzarote. Aangezien deze wedstrijd vrij vroeg valt in het seizoen is het zaak om in de wintermaanden genoeg kilometers te verzamelen. Zelfkennis is van goudwaarde en uit ervaring weet ik dat ik in de wintermaanden zelden aan trainen denk. Kasterlee is dus eigenlijk een handige motivatie om toch te trainen in de winter en alzo tijdig klaar te zijn voor Lanzarote. Niet trainen en starten in Kasterlee zou daarentegen wel een hypotheek kunnen leggen op het volgende wedstrijdseizoen. Groot risico is wel dat de (te) korte rustperiode na het vorige seizoen, mij volgend seizoen misschien zuur kan opbreken. Hopelijk niet, maar als we het niet proberen zullen we het nooit weten
· Kasterlee zelf is natuurlijk ook een reden. “DE HEL VAN KASTERLEE” is ondertussen toch uitgegroeid tot een legendarische naam. Aangezien tri/du-atleten graag afzien en door de muur gaan, trekt de hel mij wel aan.Zou de hel echt branden op 16 december? Binnenkort weet ik het te vertellen.

De Hel van Kasterlee : Deel 1 : Filip vertelt !

"Nooit gedacht dat een wedstrijd zoveel invloed op mij kon hebben. In 2003 begon ik er voor de eerste keer aan. Een mislukt seizoen na een ongelukkige val met 3 gebroken ribben lag aan de basis van mijn beslissing om deel te nemen. Het bestaan van de wedstrijd werd me trouwens in het oor gefluisterd door Wil na een zwemtraining onder de douche. Een stap in het onbekende, mijn grote mond speelde hier een grote rol in en ik geloof dat ik mijn verstand toen tijdelijk ben verloren en nooit meer heb teruggevonden. Meer dood als levend bereikte ik de eindmeet dankzij mijn coaches Mauermaker Ludo en Wil. Kasterlee is voor mij wat een Klagenfurt of een Embrun voor anderen betekent. Er zal vermoedelijk een groot wonder moeten gebeuren vooraleer ik ooit aan een Ironman zal deelnemen maar Kasterlee is zo dichtbij zo anders. Het weer speelt eigenlijk geen rol want je gaat ervan uit dat het putje winter is en dat het slecht weer zal zijn. Dus daar ben je al mentaal op voorbereid.

Onmiddellijk na de kwart van de club ben ik rustig beginnen opbouwen van 1 uur naar 2 - 3 - 4 - 5 tot zes uur MTB-en. Ik heb niet de luxe om een volledig onverhard parcours te hebben maar de betonnen wegen hier lenen zich wel voor een heuvelachtig parcours waar de wind hard kan uithalen. Modder ligt er genoeg door de vele boeren die deze wegen ook gebruiken. Het is soms een wonder als je rechtblijft. Ditmaal heb ik Wil om hulp gevraagd en hij maakte een schema wat ik probeerde uit te voeren, rekening houdende met mijn werk enz. In feite heb ik een grote luxe nml 2 coaches een mental en een fysical coach. Het fietsen zat en zit redelijk goed. Meer gefietst dan de vorige jaren.
Het weer speelde me de laatste tijd parten samen met 2 valpartijen. Ironisch genoeg zorgde de 2de val +/- een week geleden voor schade aan mijn ribbenkast en een kapotte knie en fietsbroek. De laatste twee zijn te herstellen doch zelfs tot vandaag heb ik een redelijk pijnlijk gevoel aan de ribben. Vooral tijdens het lopen heb ik er last van. Als je per pas 1 meter telt zullen het 44.999 pijnlijke passen zijn en met de 45.000 ste zal alles voorbij zijn. Gewoon een kwestie van aftellen zeker?

Daarmee kom ik aan mijn zwakste punt nml het lopen. Dit jaar goed begonnen maar door de val en een paar lastige werkdagen is mijn plannetje zowat in duigen gevallen. Het is zelfs zo erg dat ik serieus vrees voor de laatste 30 K. Opgeven is echter geen optie.
Gezien mijn leeftijd en nog andere factoren hoop ik tijdens de 1ste 15 K tussen de 1u20 en 1u 30 te doen, dan max 5 à 10 min wissel waarna ik 4 rondes aan ongeveer 1u 25 à 1u30 hoop te doen. Dan weer een wissel van maximum 15 à 20 minuten en de laatste 30K tussen de 3u30 en de 4 u te doen. Daarmee hoop ik tussen de 11u 45 en de 12 u te eindigen.
Dit is voor jullie allemaal zeer traag maar neem het aan, voor mij een grote opgave. Ik moet het dan ook grotendeels van mijn wilskracht hebben."

Witse

Sinterklaas en vooral Zwarte Piet !

Maandagavond was het vollen bak bij ons in de opvang. Niet minder dan 19 kleuters, peuters zaten samen met hun ouders bij ons in de veranda te wachten op de "Heilige" man. Om iets na zes was het dan zo ver. Ik stapte de buitenlucht in om Sint en Piet te begroeten, toen ik plots de knecht hoorde zeggen. Sinterklaas, die meneer die ken ik !

Nu is het algemeen geweten dat de Sint en zijn Pietenleger "iedereen" kennen. Toch is het al weer jaren geleden dat ik nog een briefje schreef dat richting Spanje ging om mijn speelgoedwensen bekend te maken.

Verbaasd keek ik dus richting de in een kleurrijk pakje gestoken zwarte medemens. Met reuzestappen kwam hij de trap op, de zak in 1 hand houdend, de andere hand uitgestoken in mijn richting. Ik drukte de zwarte handschoen en keek tegen een zwart gezicht aan met felrode lippen. Inderdaad, dit gezicht kwam mij bekend voor. Naarstig zocht ik mijn database af naar corresponderende namen die pasten bij het hoofd onder de pietenmuts. Piet zag mijn aarzeling en fluisterde in mijn oor : "Van in het zwembad".

Rarara, weten jullie wie het is ?

Urbanus

Na een dikke 2 uur tegen een stormachtige wind te hebben gevochten mocht ik maandag 60K in mijn trainingsdagboek bijschrijven. Gisterenavond dan in de donkere de veldwegeltjes opgezocht en bijna 14K gelopen. Het is verbazingwekkend hoeveel auto's er 's avonds die weggetjes opzoeken. Meermaals moest ik dan ook met de hand voor de ogen lopen om niet stekeblind van de lichten achter te blijven.

Volgende week is de officiele start van de voorbereiding richting Klagenfurt. Hoever staat de conditie momenteel ?
Het zwemmen als eerste. Is zeker niet slecht ondanks de weinige training tot dusver. Ik weet dat 1 maal 3-4/week zwemmen mij na een week of 3-4 al heel ver kan brengen. Dus so far so good.
Het fietsen. ik verbaas mezelf telkens weer ik op de fiets stap. Het gevoel bij het fietsen is, en dit ook ondanks zeer weinig kilometers de laatste weken, goed tot zeer goed. Zeker voor de tijd van het jaar. Maar, en toch is er een maar. Ik voel dat mijn linkerbeen pas sinds een week of 2 echt mee wil. Ik heb dan ook lang gesukkeld met die zenuwaandoening die voortkwam van een geblokkeerde rug en te pas en te onpas opdook.
Vooral het lopen heeft daar veel onder te leiden gehad. Daar kon ik dit jammer genoeg niet opvangen met rechts. Dus pas vanaf een week of 2 geleden is dit hopelijk helemaal van de baan. Ik heb dan ook het gevoel dat alles wat ik er voor gelopen heb niet veel afgedaan heeft en ik nu eigenlijk pas een beetje in gang begin te geraken.

Conclusie : vooral in het lopen is er nog veel werk voor de boeg, de rest is meer dan goed voor de tijd van het jaar. Nog iets, het wordt tijd dat ik terug een beetje als atleet begin te leven, als een sportend mens, want ook dat voel je aan je lichaam, toch zeker wanneer er een 4 aan de deur staat te kloppen. 10 jaar geleden draaide ik m'n hand niet om voor 3 dagen doorzakken. Nu is 1 nachtje er soms al te veel aan.

De titel nog natuurlijk. Ik heb me gisteren de CD van Urbanus cadeau gedaan waarop allerhande artiesten liedjes van de Vlaamse komiek op hun manier te berden brengen. Urbanus is voor mij puur jeugdsentiment. Ik kende nagenoeg zijn shows van buiten. En het horen van die liedjes geeft me een goed gevoel vanbinnen, en ... ook dat is belangrijk, zoniet "Het belangrijkste".

Op de you tube playlist links van de blogs kan je enkele filmpjes bekijken van "Urbi"

November

Als je de getallen en cijfertjes bekijkt van de afgelopen maand is het niet echt om onder de indruk van te zijn

Swim : 10.7K
Bike : 217.5K
Run : 177.7K

Alleen het lopen lijkt ergens op, maar valt eigenlijk ook wat tegen als je de intenties van het begin van de maand bekijkt. November had een loopmaand moeten worden waar mijn maandafstandsrecord eraan moest geloven. Dat record staat op 303.6K en dateert van 2 jaar terug. Met daarin een week van 105.6K, nog zo’n record waar ik deze maand in de verste verte niet aankwam.

Dus in december hopen we het iets beter te doen. Vanaf volgende week staat er sowieso 3x zwemmen/week op het programma.
Fietsen zal ook op meer regelmatige basis moeten gebeuren. 2-3x/week
Lopen gaat een 4 tal keren per week op het programma staan.

Voor de cijferfreaks, hier de loopmaand van 2 jaar geleden

Week 1 : 63.9K (5 looptrainingen)
• 1hr DT2
• 1hr30 DT1
• Koppeltraining 2hr mtb + 10K run DT2
• 1hr15 DT1
• 1hr fartlek

Week 2 : 86.6K (6 looptrainingen)
• 1hr10 DT1
• 1hr fartlek
• 1hr45 DT1
• 1hr DT3
• 1hr20 DT1
• 1hr15 DT2

Week 3 : 105.6K (7 looptrainingen)
• 1hr fartlek
• 1hr15 DT2
• 2hr DT1
• 1hr15 DT1
• 1hr20 DT2
• 10K DT3
• Koppeltraining : 1hr30 run hilly DT1 + 2hr mtb

Week 4 : 47.5K (4 looptrainingen)
• 1hr20 fartlek
• 1hr30 DT1
• 40’ loslopen
• Lopen wintersprint 5K : 18’31”

Totaal : 303.6K

Top 50 Sports Bloopers Recap

Knopke omgedraaid ?

Blijkbaar is er samen met het schrijven van de blog :"No time to waste" ook ergens een knop omgedraaid, de schakelaar terug opgezet, in mijn hoofd. Op 3 dagen tijd heb ik deze week al bijna 7hr getraind. Ik twijfelde gisterenavond nog om vanmorgen een zwemtraining te gaan doen maar Kurt zijn sms (of ik ook ging zwemmen) overtuigde mij zodat ik reeds om 10 na 7 het ruime sop koos. Ook "Velo" was daar en na een uurke had ik 3k op de teller. Dit samen met de 2hr fietsen van namiddag goed voor 3 hrkes sport. Tel daar nog bij de 10K lopen van gisteren + het naar het werk fietsen + de 2hr mtb van maandag en dan is het niet verwonderlijk dat de weegschaal van het absolute dieptepunt (of hoogtepunt) tis zoals ge het zelf wilt noemen van 75.3kg naar 73.8kg is gezakt. Een zucht van opluchting vult de kamer.

En nu moedde mij excuseren, I got a deadline ta reach. Welke ? Dat zal jullie één van de komende dagen wel ter ore komen zeker.

Ultraman

Op dit moment is men op het eiland Hawaii bezig aan de Ultraman. 3 dagen lang geven een 30 tal moedigen het beste van zichzelf. Dit staat er op het programma.

Dag 1 : 10K zwemmen + 90 mijl (+/-145km) fietsen om een hoogteverschil van 2650m te overbruggen.
Dag 2 : 171.4 mijl (+/- 275km) fietsen
Dag 3 : 2 marathons lopen, dus 84.4km

Na dag 2 staat Jonas Colting aan de leiding. Hij heeft een voorsprong van 1hr10’ op de tweede en is goed op weg om het record van Holger Speigel (1998) te breken. Maar dan zal hij 6hr58 moeten lopen op de afsluitende marathons. In 2004 liep Colting 7hr14 (3hr12 en 4hr02) Hieronder de cijfertjes van dag 1 en 2

Jonas Colting (Swe) Swim 2:26:21 Bike 4:42:36 TOT 7:08:57

Jonas Colting (Swe) Day 1 - 7:08:57 - Day 2 - 7:34:16 TOT 14:43:13

No time to waste ?

Wie herrinert zich niet het grote zwarte opschrift op de witte T-shirts van Greenpeace. Ook ik heb er met zo eentje rondgelopen. Tegenwoordig zien ze er iets blitser uit (zie foto)

Maar je moet dit niet letterlijk nemen. Het is nog niet hoog tijd om erin te vliegen. Daarom zijn de laatste week en ook volgende week nog te druk. Veel te veel nevenactiviteiten. En vermits ik niet echt een schema volg op dit moment is de "druk" er ook niet om te moeten trainen. Daarom zal het trainen ook volgende week nog op een klein vuurke staan pruttelen en waarschijnlijk niet aan de kook geraken. Maar ik heb me zelf beloofd er dan een eind aan te stellen. Het schema is gereed om er vanaf 3 december mee te beginnen.

Dara Torres

Ik vond dit een mooie foto. Dara Torres is the name. Haal die maar eens door google en je zal zien dat deze dame al heel wat op haar palmares heeft staan.

Ze is intussen 40 en zwemt sneller dan ooit. Ze won afgelopen zomer op de Amerikaanse kampioenschappen de 100m vrij en de 50m vrij in een nationaal record. Technisch is ze brilliant en haar coach zegt dat het enkel mogelijk is om op dit niveau te presteren op 40 jarige leeftijd omdat ze sinds ze begon te zwemmen nooit een dag uit vorm is geweest !!!!

Red Bull Crashed Ice

There are really crazy people out there !!!! Wow

Run 15 in 20 days

Gisteren loop nummer 15 gedaan. Ik deed het kalm aan maar toch kreeg ik op het einde van de training wat steekjes onderaan de kuit. Achteraf voelde het dan ook wat stijfjes aan en dus besloten het lopen 1 à 2 dagen te laten voor wat het is om dit kwaaltje niet erger te maken.

Ik had er toch al niet veel zin meer in. Elke dag lopen is niets voor mij. Ik heb het geprobeerd en ben dan ook de eerste om toe te geven dat dit niets voor mij is. Ik heb afwisseling nodig. Elke dag hetzelfde, ik zou het niet lang volhouden.

Maar wie het niet probeert weet het niet hé !

Run 14 in 16 days

Vandaag eens een snelle duurloop gedaan, over een heuvelachtig parcours. Maar al direct van bij de start had ik steken achteraan de knieholte. Ik herkende direct de zenuwsteken die ik een tijdje terug ook al had. Eventjes het tempo laten zakken tot alles goed opgewarmd was en toen ging het terug maar toch bleef dat altijd een beetje ambetant opspelen. Het deed nog eens goed wat sneller te lopen na al dat schildpaddengeweld.

Wat dit weekend betreft vrees ik dat er niet veel kilometertjes zullen bijkomen want we trekken er op uit. Maar van 2 dagen nie trainen zal de wereld niet vergaan.

Tzal dus tot maandag zijn.

Run 13 in 15 days

Halfweg. 13 op 15. De teller staat op 125km.
Twas een kort loopje vandaag van 6K. Moest werken van 11u-19.30u en dan blijft er weinig tijd over omdat er seffes nog zwemmen op het programma staat. Doordat ik gisterenavond gelopen had en dus vanmorgen opnieuw aan de bak moest was er weinig recuperatie en dat voelde ik wel in mijn bovenbenen. Ze waren redelijk stram en de koude buitenlucht was niet echt een hulp. Eerst wou ik een vetloop doen maar ik ben niet meer de vroege vogel van enkele jaren geleden.

Voor de Kasterleemannen is het bij deze weersomstandigheden waarschijnlijk niet echt makkelijk om alle trainingen af te werken, maar ze moeten 1 ding onthouden. De dag van de wedstrijd zal de Hel ook geen compromissen maken.

Run 12 in 14 days

De bovenbeentjes hadden toch wel wat last vandaag dus besloot ik het rustig aan te doen. Ik bekijk het van dag tot dag en hou mij niet aan een schema. Lijkt me makkelijker rond deze periode.

Kurt heeft besloten in januari de Louis Persoons marathon mee te gaan doen in Genk. Even zat ik met de handen in het haar maar na wat puzzel en denkwerk hoop ik hem in 8weken klaar te krijgen voor een marathon. Je moet op voorhand geen marathon lopen als je een IM gaat doen maar hij wou absoluut dus vond ik het beter die zo vroeg mogelijk te laten lopen ipv ergens in mei. Want je moet toch op een serieuze recuperatie tellen na zo'n inspanning.

Bjorn Anderson heeft tijdens het afgelopen 70.3 Wk weer van zich laten spreken. Hij deed minder dan 2hr (1hr59'37")over de 90K en brak daarmee als eerste de 45km/u barrière. Hij viel dan wel nog uit de top 20 (hij liep 1hr32) maar hoe je het draait of keert, iedereen weet het en praat erover en dat kan je niet zeggen van de winnaar. Weet je ook wie dat was ?

Run 11 in 13 days

Heb de titel wat aangepast nu ik 2 dagen achterstand heb. De looptraining vandaag was er een "zuur verdiende". Jongens, jongens, wat een weer, wind en regen en daarbij de aard van het parcours + de 3° op de termometer. Blij toen ik toch wel half verkleumd terug thuis was. het parcours dat ik in gedachten had bleek iets langer dan ik eigenlijk wilde. 13.8K in 1hr13. Je kan het zoals altijd nakijken op map my run. ik hou het tegenwoordig altijd bij goed heuvelende omlopen. Ik loop dat liever dan vlakke wegen. Alhoewel, echt vlak is het hier nooit.

Het is alom bekend dat Jurgen Zack en Thomas Hellriegel nog steeds de snelste Bike splits in een IM race op hun naam hebben staan. Maar what about the women ? Tijdens IM Florida zette ene Tyler Stewart zich bovenaan de lijst van de 10 snelste IM bike splits. Als je sneller fiets als een Karin Thürig heb je wel wat in je mars natuurlijk. Tyler finishte 3de in Florida.



Top Tien Vrouwen Iron-Distance Bike Splits

Tyler Stewart (USA) Ironman Florida 2007 4:47:59
Karin Thürig (SUI) Ironman Switzerland 2005 4:48:08
Paula Newby-Fraser (ZIM) Ironman Hawaii 1993 4:48:30
Robin Roocke (AUS) Almere 1999 4:49:30
Paula Newby-Fraser (ZIM) Ironman Europe 1994 4:49:48
Erin Baker (NZL) Ironman Hawaii 1993 4:50:16
Karin Thürig (SUI) Ironman Hawaii 2005 4:50:16
Karin Thürig (SUI) Ironman Hawaii 2003 4:50:41
Lisbeth Kristensen (DEN) Ironman Western Australia 2006 4:50:49
Yvonne Van Vlerken (NDL) Quelle Challenge Roth 2007 4:51:48

Day 10,11,12 : Run 10

Inderdaad, dit weekend niet gelopen en dit om 2 redenen. Zaterdag toch nog last van mijn rechterknie waar ik was op gevallen en dus besloot ik het zeker te spelen en niet te lopen. Zaterdagavond hadden we dan ons (Els en ikzelf) verjaardagsfeestje en het was er weer eentje om u tegen te zeggen. Vooral mijn nieuwe Nederlandse buur hield het het langste uit en om 3 uur kroop ik in mijn bed. Dit na +/- 1 fles schuimwijn, 1 fles wijn, 3 duvels en een halve fles whisky (deze laatste wel met 2 personen). Een beetje logisch dat het de dag erna niet echt van een leien dakje liep en ik moest trouwens ook nog kermis gaan vieren bij mijn broer dus gaf ik weer verstek.

Vandaag dan maar terug in gang geschoten voor nummer tien. Een uurtje gelopen. Details in mijn on line trainingsdagboek.

Kurt is op zijn beurt , weliswaar met een beetje achterstand, aan zijn loopmaand begonnen. Hij moet nu ongeveer aan 7runs/12days zitten. Misschien dat hij er wel eens wat over vertelt.

In alle geval Kurt, bedankt voor de lekkere wisky

Day 9 : run 9 (de val)

Inderdaad, tegen de grond gegaan en het deed nie goed zunne. Na +/- 1K draaide ik een klein paadje op. Mijn steunbeen gleed weg op het vettige bladerdek en daar lag ik. Eventjes op een bankje gaan zitten om te bekomen en dan stilletjes verder gewandeld, na een paar honderd meter terug beginnen lopen. OK het ging wel en de fartlek die ik wou doen begon ik dan na +/- 15'. Maar 3 K verder gaf ik het op. Bij thuiskomst en na wat stilzitten doet mijn rechterkie toch behoorlijk pijn. Daarmee geef ik dan forfait voor de mtb duatlon van morgen. Misschien dat ik morgennamiddag eventjes wat ga proberen los te lopen en te kijken hoe het gaat. Hopelijk is dit niet het einde van mijn uitdaging !

Day 8 : Run 8 (met de billen dicht)

Bijna, bijna had ik forfait moeten geven. Klachten uit Darmstadt, serieuze klachten al gans de dag. Tot Els me er om 20 na vier op attent maakte dat ik nog moest gaan lopen ! Tzal nie voor lang zijn riep ik nog toen ik de deur achter me dicht trok. Met de billen op mekaar begon ik er aan. Nie makkelijk maar het went wel zodat ik toch nog 8K liep tegen een gezapig tempo zodat ik alles onder controle kon houden. Kon ik het tijdens het lopen nog beschaafd houden, één maal thuis was het alle remmen los, inderdaad diami, dat is een trap hoger als diare(e). Daarom skip ik het zwemmen vanavond. Het zou niet smakelijk zijn voor degene die in mijn zog zwemmen !

Day 7 : run 7

Nummer 7 al. Een DT2 over 9.8K. Tot 6K kon ik aan 5'/km blijven lopen maar dan viel ik terug. Veel bergop het laatste stuk en wind die plots van richting veranderde ? (je kan het parcours checken op mapmyrun)

Net vandaag vieren vieren we 150 dagen zonder federale regering. Net op 7 november, net op mijn verjaardag. Misschien schudden ze nog een konijn uit hun hoge hoed ... en wordt 7/11 een dag die de geschiedenis zal ingaan.

Dat verandert natuurlijk niets aan het aantal herfsten die nu achter mijn naam staan. Nog 1 jaar te gaan voordat we halfweg zitten !!!!!

Day 6 : run 6

Nog altijd op schema. 12K gelopen vandaag in weer en wind en regen en zonneschijn. Kortom, echt herfstweer. Ik weet niet of jullie het al gezien hebben maar aan de linkerkant (boven Tri Blog Wil)staat een link naar mijn on line trainingsdagboek. Zo kan je daar ook volgen wat ik hier vertel en ben je bijgevolg van alles op de hoogte. Na 6 dagen staat er 58.2K op de teller, doe dit maal 5 en je komt op 291 uit. Kzou graag de 300 halen dus er is nog werk aan de winkel.

7 voudig Ronde van Frankrijk winnaar Lance Armstrong verbeterde zondag in de NY marathon zijn tijd van vorig jaar met meer dan 10 minuten. Hij liep 2hr46’43” over de 42,195 km en finishte daarmee 698ste van de 39085 lopers die deelnamen.

In het verleden waren er nog andere ex renners die zich aan de marathon waagden. Laurent Jalabert liep in 2005 een tijd van 2hr55’39”. Rolf Aldag deed in april laatsleden in Hamburg nog beter met 2hr42’57”. Vorig jaar november liep Abraham Olano in San Sebastian 2hr39’.

Day 5 : Run 5

Vanmorgen opgestaan met toch wel een slecht gevoel. Een maag die niet mee wou en mijn darmpjes die wat grommelden. Jelle heeft de buikgriep dus was het wel duidelijk in welke richting ik denken moest.

Daarom duurde het tot half vijf eer ik mezelf ervan kon overtuigen om toch maar op pad te gaan. Een uurtje tegen joggingtempo. Ik moet blijkbaar nog wennen aan dat winteruur want het laatste stuk werd het al aardig donker en daar had ik niet zo op gerekend. Dus volgende keer dat fluo ding aandoen.

Kga het vanavond houden op een lichte maaltijd om het maagdarmstelsel niet te fel te belasten en hopelijk volstaat dat om morgen fris en monter de dag door te komen.

Als je naar onderstaande map my run gaat en je klikt op view this route in mapmyrun dan kan je via view user profile naar mijn public training log gaan en mijn trainingen van deze maand bekijken. (mocht je het al niet gevonden hebben natuurlijk)

Day 4 : run 4

Na een avondje en half nachtje doorzakken was het zeker niet gemakkelijk vandaag. Rond 12 uur vertrok ik voor een nuchter (what's in a name) loopje. Verder dan 35' ben ik niet geraakt. Maar gelopen is gelopen. Dus 4 dagen = 4 x gelopen.


Verder zou ik het eens willen hebben over ene Joe Bonness. Hij is 52 jaar oud en finishte in Florida zijn 52ste Ironman. Het was trouwens zijn 4de IM in enkele maanden tijd. Hij zette in Wisconsin op 7 september een nieuw age Group record op de tabellen. Op 13 oktober won hij zijn age Group in Hawaii. Een week later won hij overall de “Great Floridian”, ook een wedstrijd over de volledige afstand en nu vandaag won hij opnieuw zijn age Group in Florida. Ik zou zeggen Way to go, Joe.

Day 3 : run 3

Na de rustige zwemtraining (2500m)van vanmorgen, Nar was er niet, in de namiddag dan nog eens op pad geweest met de loopsloefkes aan. Via map my run heb ik mijn favoriete loopparcours op mijn blog kunnen zetten. Deze route loop ik meermaals per week en soms, zoals vandaag lap ik daar nog een klein rondje bij aan. 1hr12 was het verdict van de jury voor vandaag. Nog 27 te gaan.

Day 2 : run 2

De foto is een afbeelding van de Samhain. Hij ligt aan de oorsprong van Halloween, Allerheiligen en Allerzielen, maar daarvoor moeten we ver terug in de tijd. De tijd van de Kelten. Op deze dag vierden zij Samhain.

Bijna een uurtje gelopen vandaag. Blijkbaar komt er weinig reactie op mijn uitdaging. Veel mensen hebben waarschijnlijk schrik voor blessures. Kan daar alleen op zeggen dat die kans er natuurlijk wel in zit. Maar die is er ook als je 3-4 trainingen per week doet. Belangrijk is dat je tempo’s niet te hoog liggen en je regelmatig dagen inlast van een half uurke loslopen. Ik loop mijn meeste trainingen tussen de 5’ en 6’/km.(dit is natuurlijk wel wat afhankelijk van je niveau, maar als je in het seizoen je lange trainingen tegen bv 4’30/km afwerkt dan lijkt het mij logisch dat je dit nu NIET doet). Ik weet dat voor sommigen tegen 6’/km lopen geen lopen meer is en dat ze dat ook weigeren te doen. Maar dit is basistraining en dan is het ook niet nodig van sneller te lopen of denk je dat de Bekes en Vanhoenackers van deze planeet in de winter tegen 4’/km lopen, forget it !

Misschien ook nog een nuttige opmerking maken, een hartslagmeter dient om je aan je vooropgestelde hartslagniveaus te houden tijdens de training en niet om achteraf te bekijken om te zien aan welke hartslag je gelopen hebt, dan kan je beter je geld aan andere zaken uitgeven.

Dag 1 : Run 1 en DE MENS

Gisterenavond nog eens een optreden meegepikt. Nederlandstalige rock met ballen. Een bassist die aan ADHD lijdt, de beste drummer van ons landje en een kale zanger die qua teksten in België zijn gelijke niet kent. Kortom De Mens. (zie filmpje)

Op deze dag der Aller Heiligen moest ik werken dus werd het een kort loopje van 32min. Kon het toch niet maken de eerste dag al forfait te geven hé.

De Mens : Zonder Verlangen