Decompressie

We zijn intussen al 2 weken na Nice.  De dagen na zo'n wedstrijd leef je op een wolk, al doet alles nog zo pijn.  Toch geniet je op één of andere manier ervan.  Maar stilletjes aan begin je dan toch ook weer terug te trainen en dan plots is er toch die mentale knak die je krijgt.  De decompressie.  Effe die trainingen links laten liggen en vanalles doen wat niks met sport te maken heeft.  Zuipen, vreten, ..

Ondertussen toch nog verder plannen maken voor de toekomst.  Intussen al ingeschreven voor Almere , Klagenfurt 2011 en ik ga mij één dezer dagen ook nog inschrijven voor Tristar Germany 111 eind mei volgend jaar, een ideale wedstrijd als voorbereiding op Klagenfurt.

Volgende week doen we dan een nieuwe poging om de trainingstrein terug op de rails te krijgen.

De machinist groet u!

Verkeersborden

Misschien iets om langs de weg in de Ronde van Frankrijk te zetten ?

Foto's

De foto's van Nice staan in fotoalbum met tekst en uitleg

Hot day of racing in "Nizza"

Nummer 5 is binnen. Na 2x Klagenfurt, Lanza en Neerpelt was Nice de 5de full distance waar ik aan deelnam. En zoals steeds heeft elke wedstrijd zijn eigen verhaal, zijn eigen karakter. Misschien kan je tijdens het lezen van dit verslagje volgend nummer afspelen.

Ik had op voorhand toch wat schrik van de reis er heen. Niet omdat we ’s nachts reden maar wel vanwege een nachtje slaap missen een paar dagen voor de wedstrijd. Maar een mens in vorm kan blijkbaar veel aan, dat bleek nog maar eens. Ons hotel lag op 2’ van de Ironman Village en op 5’ van de start, ideaal dus. Ons eerste bezoekje aan de expo en wie kwamen we daar tegen. Joris met familie. Hij beloofde te komen supporteren en zei meteen ook waar op het parcours. Intussen waren ook Pontje en Kurt van de partij en samen beleefden we een prachtige Pasty Party, in open lucht, op een mooie locatie. Stress, zenuwen, natuurlijk waren die er maar vele minder dan op de vorige avonturen, ook niet op zondagmorgen om 4u45 toen de gsm afliep.

Drinkbussen op de fiets, en dan naar de start. Ik stond in startvak -1u02’. En dan ... boem let the show begin. We doken het zoute water in, en die stenen, niks van gevoeld, pure adrenaline. Maar al gauw bleek dat er te veel vissen in de kom zaten. Er was geen doorkomen aan. Atleten die half over je zwommen, voeten en handen overal op je langs je, trekken, duwen, sleuren en dat ging zo tot de eerste boei op 1000m. Vanaf daar was het iets beter te doen maar dan wist je al een snelle zwemtijd zit er niet meer in, maar kalm blijven, je kan hier enkel je wedstrijd verliezen. Na een stukje aan land na 2400m terug de zee in voor de resterende 1400m. Bij het terug de zee in zwemmen bleek ze vrij “choppy” te zijn, geen grote golven maar toch genoeg golf om af en toe eens een slag mis te slaan. Enfin, na 1u05’ kwam ik er uit en dat bleek eigenlijk nog zo slecht niet achteraf. 403de van de 2600 starters. Op naar deel 2 van de wedstrijd, de 180km fietsen in het “hinterland” van Nice, niet van de poes maar supercontent dat ik het op stage in mei verkend had.

Dat er een pak deelnemers waren die niet wisten waar ze aan begonnen bleek uit de eerste kilometers in’t fietsen. Waar ik nog met de handrem op reed, vlogen ze mij voorbij. De lange klim van 20km met op het einde de Col de L’Ecre, daar begon ik al terug aan mijn inhaalrace. Bovenop het plateau ging het in ietwat dalende lijn naar de volgende klim, de Col de la Sinne. Slechts 7km gemiddeld 4% maar het leek alsof ik daar 2-3 per uur sneller reed dan de rest, ik bleef maar mensen inhalen en we zaten hier nog niet halfweg. De afdalingen was gewoon vlammen. Zij die met hun P3 of P4 tjes deelnamen zullen al wel vlug in de mot gehad hebben dat dit geen parcours is voor zulke tijdrit-kanonnen. Op het heen en terug stuk van naar de Col de Vence zag ik Joris en Katrien staan. Op dit stuk dacht ik Kurt tegen te komen maar mijn voorsprong bleek dus meer dan 10km te zijn. Van daaruit ging het razendsnel naar de finish. Na 5u33’ zette ik voet aan de grond. Was ik nog 403de na het zwemmen, dan was ik nu opgeschoven naar plaats 248.

Op naar het 3de en laatste onderdeel van deze dag. Een verschroeiend hete marathon op de Promenade Des Anglais.Ze gaven 32° maar in de volle zon moogt ge er daar nog wel een paar aan toe voegen. Slechts 500m schaduw per ronde van 10.5km. Ik begon stevig en het ging goed. De douches die ze hadden opgesteld voor elke bevoorrading om de 2km om af te koelen liet ik links liggen om mijn voeten al niet direct in het begin doornat te hebben. Big mistake ! Na een korte plaspauze na 5km, een goed teken want dat wilde zeggen dat ik zeker genoeg gedronken had op de fiets, bleef het voortvarend gaan tot km15-16. Daar stond hij, al lachend, de hamer in de aanslag, bwam tok, het licht ging langzaam uit. Ik vermoed dat ik mij te weining afgekoeld had want plots werd ik misselijk en voelde mij echt niet goed. Dus vollen bak onder die douches in afkoelen en nog eens afkoelen. Na ronde 2 Els, Jarno en Jelle waren zo verschrikkelijk hard aan het supporteren dat ik nieuwe moed kreeg. Maar wat er allemaal door een mens zijn hoofd gaat op zo’n moment, ge wilt het nie weten. Ik bleef op mezelf inpraten, nie stoppen, blijven lopen ge zijt goe bezig. En zo bleef ik verder gaan. Enkel in de bevoorradingen wandelde ik om goed veel te kunnen drinken, en dan weer verder. De marathon liep ik in 4u27, verloor een aantal plaatsen tov het fietsen maar eindigde toch nog 492ste op 2600 deelnemers dat is zeker niet slecht. Ik liep trouwens mijn beste marathon in Nice, 5’ beter dan Klagenfurt 2008.

De laatste meters, steeds weer die ontlading als je de laatste rechte lijn richting finish op loopt. Ik was verbaasd 11u17 te zien op de klok, want ik dacht dat ik de 11u30 niet zou halen onderweg. Yes, this is it, genieten van die laatste meters, de pijn verdwijnt als bij toverslag, het afzien, “heb ik afgezien vandaag ????” wordt verdrongen. Dit is gewoon 200m lang kicken.

De ganse avond rusht die adrenaline nog door een mens zijn lichaam. Genoeg om naar de finish line party te gaan en de laatste deelnemers te zien finishen. Wat een ambiance.

Het after IM gevoel moet ik hier waarschijnlijk niet beschrijven, iedereen kent het de dagen erna. Trappen zijn een obstakel dat we het liefst zoveel mogelijk vermijden en toch al maar weer plannen maken voor de volgende .... nog 2 maanden te gaan ......

Hoe brachten de anderen het er van af. Kurt did a great job en liep met 3u44’ zijn snelste marathon ooit en eindige net onder de 11u, ne goei trainer zeker hé ;-))). Dus merci maat, als coach ben ik ontzettend fier op die prestatie van jou. Denis is een good old time dieselken dat zelden stil valt, hij bereikte de finish na 11u33. Pontje ten slotte is een karakterkereltje en bevestigde die status nog maar eens, na 12u44 was ook voor hem het avontuur voorbij.

Ik denk ook dat dit de eerste keer was dat er zo veel mensen mijn wedstrijd vanop het thuisfront gevolgd hebben, bedankt aan iedereen voor het supporteren de de berichtjes vooraf en achteraf.  En natuurlijk last but not least, the kids, Jarno en Jelle ook voor hun was het een lange dag, ze hebben mij erdoor geschreeuwd en zeker Elske, Love you baby!

Hier nog enkele foto's.
Zo zagen mijn voeten er uit na de wedstrijd.                                               De medaille

Kurt en ikzelf op de finish line party

Bijna ..

Bijna is het zo ver.  Vanavond vertrekken we richting Zuiden van Frankrijk.  In de eerste plaats dank voor alle aanmoedigingen op voorhand.  Op de tweede plaats zou ik zondag natuurlijk ook wel wat aanmoediging kunnen gebruiken.  Je kan de wedstrijd volgen ofwel via mijn blog want Els zal af en toe eens een update doorgeven via Twitter.  Twitter schakelt ook automatisch door naar facebook dus ook daar kan je een beetje volgen.  Wil je echt met je neus op de tussentijden zitten en de vooruitgang zien die ik boek dan moet je naar deze site.  Zoek eerst naar IM France en dan kan je gaan naar tracking an atlete.  Geef startnummer 1818 in en je kan alle tijden zien waar ik al gepasserd ben. 

En nu ga ik echt inpakken, ... oh ja weet iemand wat stresskonijn in't Frans is ?

Race Bike Nice

De fiets is er ook klaar voor.  Dan uiteindelijk toch gekozen voor het traditionele koersstuur met opzetstuur. Lijkt me iets makkelijker voor de afdalingen.  Verder nog extra drinkbushouders gemonteerd achter het zadel om iets "reserve" te hebben. Als versnellingen 52x39 vooraan en achteraan een 12-25. Voor de rest niks speciaals eigenlijk , oh ja buiten dat motorke ....

Race outfit Nice

Nieuwe race outfit, geen geel zwart gedoe meer, maar WIT. 

Cijferen, een weddingsschap en faken

Het aftellen kan nu echt beginnen.  De trainingen zitten er op, the work is done.  Alles zit goed, en dit is iets wat ik zelden verkondig, zowel fysiek als mentaal. Meestal zetten we dan hier wa cijfermaeteriaal neer over de afgelopen maanden.  Dus doen we da maar zeker.

Vanaf januari zijn dit de cijfertjes :

Zwemmen : 186km gedaan in 65 trainingssessies en dat is gem/week 7.45km

Fietsen : 5210km in 89 sessies, gem/week 208km

Lopen : 705km in 65 sessies, gem/week 28.2km

Maar het zijn vooral week 6 tot en met week 3 voor de wedstrijd waar veel in getraind werd.

week/tot tijd/zwem/fiets/loop

week 6 : 19u03 (10-392-41)

week 5 : 17u23 (10-327-40)

week 4 : 13u35 (10-164-62.5)

week 3 : 19u46 (10-447-28)

Ik heb het dit jaar iets anders aangepakt als de voorbije jaren, geleerd uit de fouten zeker.

Ik ben pas vrij laat met de echte lange trainingen (6 weken voor D-day) begonnen vooral omdat ik het daar mentaal zwaar mee heb als ik daar te vroeg mee begin.  Alles wat daarvoor kwam was een voorbereiding op de 4 zwaardere weken hierboven.  Op de trainingsstage was ik goed maar zeker  niet zo goed als de voorgaande jaren, daarna is het alleen maar de goede kant uitgegaan.  Elke week werd ik beter en sterker. Af en toe was er wel eens een fysieke dip maar die werd vrij vlug overwonnen hetgeen erop wees dat het met de recuperatie ook goed zat. 

Het gekke van de hele zaak is dat we nu al bezig zijn met Klagenfurt 2011( zorgen dat we ingeschreven geraken) terwijl Nice 2010 nog moet gedaan worden.  Laat het ons erop houden dat een mens een doel moet hebben in zijn leven.

Misschien ook deze nog, een kleine weddingsschap tussen Els en mezelf.  Omdat ze al zo lang aan't zagen is :-) en ik er niet echt aan trek om eens in Hasselt in de Exquisa te gaan eten  hebben we afgesproken dat als ik mijn beste tijd van 10u56 verbeter we dit gaan doen.  Ik ben er nog niet uit moest ik in de buurt van die tijd komen  ik eventueel een inzinking ga faken of niet ;-) 

In een dip(je)

Man man man, kon het vorige week niet rap genoeg D-day zijn, deze week was het toch andere koek.  Dinsdag nog gaan zwemmen 's morgens maar de rest van de dag futloos, geen kracht, de benen die verschrikkelijk pijn deden, niks nada goesting en moe moe moe.

Gisteren ging het al ietsjes beter en heb dan maar een kort ritje gemaakt van een dikke 40K.  Gevoel was niet slecht maar zeker niks om over naar huis te willen schrijven.  Na de training toch weer dat moe gevoel.  Vandaag wou ik dan nog een laatste lange rit, 100K, doen maar ik verkies het om deze in te korten tot een goeie 2u want wil geen risico nemen nu.  Misschien dat ik er nog een loopje aan vast hang. 

Hij die op zoek is naar dat supergevoel van vorige week groet u

Cyclo Sprint Classic

Ik moet er eigenlijk nog altijd een beetje om lachen.  Deze week stuurde ik Kurt dat het misschien niet zo een goed idee was om deze klassieker te gaan rijden wegens 2 jaar geleden zwaar tegengevallen omdat ze er altijd de steilste hellingen uitkiezen.  Maar Lambrichts bekeek het parcours en de hellingen en zei dat het deze keer anders was en het allemaal redelijk "bekende" klimmetjes waren.  Mij niet gelaten, ik rij ook niet graag dat steile gedoe op maar momenteel in goede vorm en dan mag dat geen probleem zijn.

Dus wij vanmorgen om 8u op weg.  In Hoeselt pikten we in en al direct werd er stevig doorgereden.  te stevig want we haakten af en trokken alleen verder, af en toe wel eens vergezelt van de ene of de andere maar vooral alleen gewoon omdat er heel weinig volk te bespeuren was op het parcours van de 180km.  Eénmaal over de taalgrens begon het te regenen en het stopte pas toen we een paar uur later terug die taalgrens over staken.  Kurt schreeuwde onderweg dat hij NOOIT meer die classic zou rijden want zijn "bekende" hellingen bleken toch niet zo bekend te zijn.  Een klim wordt hier pas als helling gezien als ze  een steile strook van meer dan 10% erin heeft. Dat zegt dus genoeg. Ik had evenwel geen enkel probleem met die steile knikken, de power zat nog steeds in de benen zoveel was zeker.  Ik heb dan ook vaak, heel vaak bijna altijd op kop gereden maar dat is een goede training op zich en in Nice zal ik me ook niet weg kunnen steken. 

Bekijk hier het parcours en je kan dan op de klimmetjes klikken voor de details. De foto hierboven is een profielweergave van het parcours

De wegen die we moesten nemen stamden soms nog uit de tijd van de Romeinen en met de regen werden ze er zeker niet beter berijdbaar door. Wat een smurrie.  Terug richting thuis rijden bleek dan toch wat volk over de kortere afstanden opgedaagd te zijn en na een extra smering van de ketting met energiedrank, helpt echt als ze te droog staat, namen we in Diepenbeek terug de weg naar huis.  Kurt afgezet in Tongeren en thuis aangekomen waren de beentjes  toch blij dat ze na 161km terug vaste grond onder zich voelden. 

Maar nog was de trainingsdag niet voorbij.  Ik had een loopje van 10km gepland na deze rit en vroeg me tijdens het omkleden af of ik het toch niet beter zou inkorten.  Maar ook nu weer stond ik verbaasd van mijn fysieke paraatheid.  Na een dikke halve km kwam ik in een goed tempo en werkte de 10K af zonder al te veel problemen.  Na dik 6u en een half zat de dag er op en eigenlijk was ik daar niet echt kwaad over :-)

Power in de benen

De voorbereiding loopt goed, een goed gevoel, ik voel me elke week sterker worden.  Ik heb blijkbaar de juiste combinatie trainen - rusten gevonden. De trainingen in alle 3 de disciplines lopen als een trein.  Tis niet altijd makkelijk om dan niet te gaan dromen van die of die tijden.  Daar begin ik niet meer aan.  Genieten van deze momenten dat het goed gaat.  De mentale boost die daarbij hoort opsnuiven en verder gebruiken op de momenten dat het effe moeilijker gaat.

Vorige vrijdag tijden gezwommen die ik al een tijdje niet meer op mijn horloge was tegengekomen.  Ook in't lopen bolt het goed, toch mijn zwakste discipline.  Het fietsen gaat super. Zoals gisteren, effe van Diepenbeek tot in Kortessem tegen 50km/u achter een traktor gereden, neen niet volledig in het zog want er hingen 2 zeer lange lage aanhangwagens achter.  Een Cancellarake doen heet dat!  Even er voor nog "met de vingers in de neus" Hallembaye en Muizenberg op gereden, zelfs nog een tandje over achteraan.  Goed gevoel geeft dat, maar toch met de voetjes op de grond blijven want men spot niet met de volledige afstand.  Elke fout wordt genadeloos afgestraft, en dan mag je nog zo sterk aan de start staan dat je de hele wereld aan kan. 

Maar in elk geval met een goed gevoel aan de start staan is altijd beter!

Laatste loodjes

Deze week is de laatste zware trainingsweekweek voor Nice.  De laatste van 4.  Afgelopen week stond de focus wat meer op het lopen en ik moet zeggen dat ik er een goed gevoel aan over hou.  Deze week wordt vooral een fietsweek met zaterdag nog een laatste lange rit van +150.  Hopelijk blijft het weer ons gunstig gezind en anders zal het in de regen worden.

Ik mailde zopas nog naar Norbert en Marc dat ik nog nooit  zo vroeg op voorhand zoveel goesting heb gehad om aan een IM te beginnen.  Is dat een goed teken, het moet wel, een teken dat het zowel fysiek als mentaal goed zit. Een teken dat ik er nu misschien al klaar voor ben ?

Verder worden de plannen voor 2011 al zeer concreet.  Als we ingeschreven geraken zal het Klagenfurt worden.  Voor de 4de maal.  Tis en blijft één van mijn favoriete IM.  Hopelijk mogen Norbert en Marc dan ook eens meeproeven van de sfeer ginder.

Taper

Nu we het in de vorige comments toch even over tapering hebben zal ik voor 't gemak de link hier effe zetten.

De link die Mario Pont doorstuurde is deze

Maar Chuckie V schreef een heel interessante blog over tapering, die kan je hier lezen, vergeet ook niet part 2, 3 ... te lezen.

Taperen voor mezelf is in de 2 laatste weken gewoon bezig blijven en stilletjes het volume naar beneden brengen maar zeker niet stoppen met trainen.  Ik probeer zo veel mogelijk te blijven fietsen en zwemmen maar verminder het lopen tot 2 keer en de laatste week zelfs maar 1 keer. Rustdagen zijn pas voorzien de laatste paar dagen voor de wedstrijd, meestal een reisdag of de dag na de reis om uit te rusten van de trip mocht dat nodig zijn.

Countdown

Het aftellen is nu echt begonnen.  Juni zit al op dag 2.  Binnen 25 dagen is het zo ver.  Hierboven staat nu de foto van mijn allereerste IM finish in Klagenfurt.  De eerste keer is en blijft er ééntje die blijft hangen.  Elke aankomst op de volle afstand heeft wel iets speciaals maar deze zal me toch altijd iets meer bijblijven dan de anderen,... allez voorlopig toch, ge weet nooit wat er nog allemaal gaat komen.

Intussen passeren de trainingen tegen hoge snelheid de revue.  Met af en toe eens een fysieke dip of een mentaal knakje maar tot dusver gaat het goed.  Dus hout vasthouten en op het stokje blijven bijten... en anders, de hulplijnen bellen ;-)

Ironmac in Lanzarote 2010

Na Norbert vertelt nu Marc uit Wuustwezel zijn Lanza verhaal.  Ik onthou vooral volgende zinssnede : " we moeten blij zijn met wat we zijn , wat we kunnen en wat we doen " . Volia Ironmac ten voet uit.

Lees hier het verslag

PS : opvallend hoe fietsuitrustingen toch op mekaar kunnen gelijken.

Lanzarote 2010 van Norbert

Een verslagje van zijn Lanzarote, geschreven op zijn onnavolgbare wijze en steeds gekruid met de nodige humor en relativeringsvermogen, ... en wat lees ik, zal nie zijn laatste zijn !!! That's the spirit.

Klik hier voor het verslag

Bilzen Classic

Gisterenavond gaan inschrijven in Bilzen zodat ik vandaag om 8u van thuis uit kon vertrekken en na 4km al "jonberg" voor de wielen geschoven kreeg.  Ik verzeilde in een groepje waar er enkele van weg reden, wou mee maar de benen zeiden ho,ho, de training van gisteren moet er eerst nog uit.  Dus nog effe gewacht en een km of 15-20 verder kon de pret beginnen.  Er werd serieus gekoerst, er waren er enkele die iedereen eraf wilden rijden.  Uiteindelijk bleven we nog met 5 over aan de eerste bevoorrading. Vanaf daar vertrok ik na een korte stop alleen verder.  De wind bleef in het nadeel blazen tot aan bevoorrading 2.  Ik had intussen van een paar man gezelschap gekregen.  Zij namen evenwel de optie Muur van Hoei die ik liever links liet liggen wegens "niet houden van".  Aan bevoorrading 2 liep ik Loix en compagnon tegen het lijf en samen met hem en nog een paar anderen gingen we op weg voor het moeilijkste stuk van het parcours.  Tussen bevoorrading 2 en 3 liggen de meeste klimmetjes. De pas werd er goed ingehouden en ik voelde met de kilometers de benen beter worden.  Na bevoorrading 3 had ik nog serieus wat over en ik liet mijn metgezellen die rustig aan het uitbollen waren in  de steek en ging op zoek naar, ja naar wat eigenlijk.  Gewoon kijken hoe ver we nog konden geraken voordat de hamer viel.  Die viel ergens rond km 160, een klein dipje evenwel.  In Sluizen verliet ik het parcours en reed naar huis.  Ik kwam er terug door en kon nog mooi tempo houden. 

175km in 5hr46, dat is 30.5 gemiddeld, gemiddelde hf 132.  Ben dan ook zeer tevreden over deze rit en eigenlijk een beetje verbaasd dat het zo goed ging.  Blijkbaar werkt de iets nieuwere aanpak goed.  Ook de nieuwe positie op de K-factor, stuur iets hoger, zit goed, geen problemen meer met de onderrug en de nek, schouders.  Ook  het gebruik van de voeding toch nog maar eens getest.  Squeezy concentrate is en blijft een fantastische sportvoeding.  Gewoon elk uur uw bidonnetje van 75cl leegdrinken en ge komt nie in de problemen. En je hebt dan sowieso genoeg vocht binnen. Ook achteraf niet de kasten thuis moeten leegroven wegens een hongeraanval. 

Deze rit was zeker een mooie opsteker, zowel mentaal als fysiek voor Nice.

De nieuwe TREK speed concept

Trek heeft een nieuwe tijdritfiets gebouwd voor de triatleten.  Dat is er duidelijk te merken.  Bekijk hier een uitgebreidde fotoreportage.  Let op de speedbox en de ingebouwde cadans en speedcensor.  Je ziet ook geen kabels en het vooraanzicht, is amai extra strak.

Lang geleden dat ik nog eens een berichtje postte  Op zich is dat een goed teken, dat betekent dat ik geen tijd heb om op de computer te tokkelen, en dus meestal met andere zaken, vooral trainen bezig ben.  Het kan ook liggen aan het feit dat er hier tegenwoordig een nummerke moet getrokken worden voor de computer want met 2 Farmvillers in de familie ....

Vorige week was een goede trainingsweek geweest.  10K swim - 390K Bike - 40K run.  Met een lange fietstraining op zaterdag van 184K.  De komende 3 weken zal ik proberen de zware lange trainingsdagen af te wisselen met enkele relatief rustige dagen want anders hou ik het niet vol  Bovenaan elke week staat sowieso een lange duurloop van +20K en een lange fietstraining van +150K  Verder wil ik toch 3x/week zwemmen om aan de 10k/week te komen.
Gisteren mijn eerste fysieke klopke al gehad.  Na zaterdag 6u fietsen, zondag een looptraining van 10K, maandag werken en van en naar het werk gelopen 21K, ging  gisteren het licht uit.  Zowel het zwemmen, toch mijn 3.4K gezwommen maar afgezien, als het fietsen, training ingekort en gewoon een uurke losgereden, ging van geen kanten. Vanmorgen al een heel ander mens en dat zag ik direct aan mijn zwemtijden.

Intussen gaat op Lanzarote de ene afterparty na de andere door, ik zou zeggen "Keep on Chillin my friends"

1 jaar geleden

Vorig jaar rond deze tijd zat ik op Lanzarote.  Een Canarisch eiland waar ik goede herinneringen aan over hou.  We zijn ginder bevriend geraakt met Norbert en Marc, een vriendschap die nu 1 jaar later nog altijd stevig standhoudt.  Beide heren zitten nu terug op het eiland en staan zaterdag aan de start van de Ironman.  Ik zal alles via het thuisfront moeten volgen, met een beetje pijn in het hart.  Maar ja ik heb gekozen voor Nice, dus mijn tijd komt nog wel.  Ik hou zaterdag in elk geval de startnummer 1145 en 1550 in de gaten en wens mien moaten ginder veel succes, kracht zowel fysiek als mentaal, veel vreugde want al is het afzien, pain is temporary, pride last forever.

En achteraf mogen ze er gerust ene op mijn kosten drinken, dos cervezas por favor

IM Tattoo kunst

Je hebt net je eerste IM finishlijn gehaald en dat moet natuurlijk met een tattoo gevierd worden.  De befaamde M DOT wordt dan op armen, benen, rug en ik wil verder niet weten waar nog allemaal in de huid gegraveerd.

Als je hier klikt kan je enkele kunstige M tattoos zien

Trainen in St-Tropez Dag 6

De laatste dag is meestal de uitboldag.  Omdat we 's avonds vertrekken wordt er meestal maar een kort ritje gereden.  Zo ook dit jaar, iedereen was het een beetje beu, met al dat regenweer maar hoera, hoera ons ritje hebben we dan toch in de droogte kunnen afwerken.  Maar geloof het of niet, kort na de middag begon het weer te regenen zodat de goesting om nog iets extra te doen er volledig bij ging liggen.

Dan maar de totalen van deze erg natte trainingsstage

Zwemmen : 18.5K
Fietsen : 649K
Lopen : 10K
Totaal uren : 30u30'

Trainen in St-Tropez Dag 5

Het weer en ook de voorspellingen zagen er beter uit voor onze voorlaatste dag.  Er stond een zonnetje boven het grootste deel van de Cote D'Azur en dus besloten Kurt, Denis en ikzelf met het busje richting Nice te rijden om daar het parcours van de IM te gaan verkennen waar we op 27 juni gaan deelnemen.  We hadden een plannetje van de omloop maar hoopten toch stilletjes dat er nog een paar pijlen zouden staan al waren het er maar een paar van het jaar voordien.

Tegen 11u30 waren we ginder startensklaar.  De zon scheen dus geen beenstukken aan en een regenjas meenemen leek ons ook overbodig.  Vermits  ons busje op 750m hoogte stond en we pas op het parcours aanpikten op het hoogste punt van 1100m moesten we nog eerst een colletje van 5Km over om het hoogteverschil te overbruggen.  Zo waren we goed opgewarmd om enkele kilometers verder hoera, hoera de eerst Ironman M op de grond te zien.  Parcours was dus uitpijld zelfs met zeer recente pijlen.  Geen probleem om het te volgen.  Omdat we op het hoogste punt zaten liep het eerste stuk zacht bergaf en het duurde toch even eer we terug aan het klimmen waren.  Het weer op deze hoogte was dan weer een ander paar mouwen.  Het was er koud, een graad of 5, dus frisjes voor de kledij die we aanhadden. Er kwam nog 1 "lange" klim van een km of 6 en een kort klimmetje van 2km eer we aan de lange afdaling konden beginnen. De afdaling van 30km is vooral een bijtrapafdaling en zeker niet technisch.  Het stuk weg van en naar Nice hebben we niet gedaan.  Eerste hindernis als je vanuit de wissel in Nice 20km heb gefietst is een zeer steil stukje van een dikke 500m met  stukken tot 15%.  Kort maar krachtig en de uitloper is een wat makkelijker klimmetje om dan over te gaan in een lang stuk zeer licht heuvelend waar je de snelheid goed boven de 3Okm/u kan houden voordat je kan beginnen aan het moeilijkste stuk de klim van 20km van de Col de L'ecre.  Het is een klim in 3 stukken.  Eerste stuk is vrij makkelijk.  Dan volgt het 2de stuk met vooral een paar wat steilere kilometers om vervolgens na wat vlak en beetje bergaf over te gaan in deel 3 van 6.5km met een gemiddelde stijging van 6.5%.  Boven was het weer aardig koud zeker na de zon die we beneden gehad hadden en op de koop toe begon het te regenen.  Hard te regenen, heel hard te regenen.  Miljaar 't zal toch niet waar zijn zeker.  Jawel het was waar.  Op dat moment waren we 15km van het busje verwijderd en half verkleund begonnen we na een tijdje aan de afdaling van ons "opwarmcolletje"  Bibberend, verstijfd van kop tot teen, doornat stapten we houterig van onze fietsen en als een Parkinsonpatient hebben we ons omgekleed.  Een brasserietje opgezocht voor een warme chocomelk waarna we toch een beetje op temperatuur kwamen.

Uiteindelijk fietsten we 148km met 2500 hoogtemeters.

Ben in alle geval blij dat ik het parcours verkend heb en ik mag wel zeggen dat het mij "makkelijker" uitvalt dan ik verwacht had.  Het is en blijft natuurlijk 180km maar ik had iets meer klimwerk verwacht.  Daarom nu ook mijn twijfel om misschien toch op mijn tijdritfiets deel te nemen.  Enfin, ik hou het voorlopig nog in beraad.

Dag 5 : BIKE

Trainen in St-Tropez Dag 4

Nadat we gisteren 2x lekker doornat waren geworden voelde je aan dat niemand er nog hard aan trok om dit nog eens mee te maken.  Echt fijn trainen kan je dat natuurlijk niet noemen.

Vandaag stonden we op en je zag de zware donkere, bijna zwarte wolken in de lucht hangen.  Het regende dan wel niet maar lang kon dit niet meer uitblijven.  Na de zwemtraining waren we met een man of 4 die de fietskleren aantrokken maar toen het begon te druppelen vertrokken alleen Kurt en ikzelf voor een ritje.  Het bleef druppelen maar echt doorregenen deed het evenwel niet.  Er waren zelfs opklaringen te zien.  Na een korte rit van 42K waren we terug, aten iets om dan opnieuw in gedruppel toch terug te vertrekken met 4 man.  Na 5km begon de zon te schijnen, eindelijk en reden we toch nog een dikke 80km. 's Avonds zwommen we dan nog een dikke 2K zodat de cijfertjes van vandaag 124K bike en 4.6K swim waren, goed voor iets meer dan 6u training.

Dag 4 : BIKE rit 1 + BIKE rit 2

Trainen in St-Tropez Dag 3

De ochtend bracht wel geen zonnetje tevoorschijn maar het regende toch niet meer, wel was het zwaar bewolkt, geen goed voorteken.  Na de zwemtraining en het ontbijt trokken we toch onze fietskledij aan.  Maar net vooreer we wilden vertrekken begon het te regenen.  En niet een beetje ook, tis precies dat het ginder niet stilletjes kan motregenen, het valt er altijd met bakken tegelijk uit de lucht.  Denis had zoiets van, shit ik wil toch wel gaan fietsen en omdat ik toch daar was besloot ik maar mee te gaan.  Het was koud en dus ook nog nat en ge zijt daar niet echt op voorzien behalve een regenjasje dus besloten we zoveel mogelijk bergop te rijden en zo weinig mogelijk bergaf .  Gemakkelijk is dat niet vermits dat als ge ergens bovenkomt ge altijd terug naar beneden moet maar we hadden een ritje in gedachten waar we meer konden klimmen dan dalen.  Bergop viel het dus reuze mee, een mens begint dan zelfs te zweten.  Bergaf was het dan killig en voorzichtig rijden om niet onderuit te gaan.  Na 2hr30 waren we terug en alsof te goden er iets mee te maken hadden, het stopte met regenen.  Ge laat dan eens een vloek ontsnappen die niet voor publicatie vatbaar is, probeert uw natte kledij enigsinds droog te krijgen want ge weet dat de niet fietsers van de voormiddag waarschijnlijk wel een poging wagen in de namiddag.  Zo gebeurde het ook.  We lieten het niet aan ons hart komen en trokken de klamme armstukken terug aan om die nog geen uur later opnieuw kleddernat te laten worden.  2 keer op een dag is genoeg van het goede dus in zwemmen had ik die avond echt geen zin meer. 

Misschien dat het morgen beter zou worden, misschien ...

Ware het niet dat een oude wijsheid zegt, regent het met blazen op het water, dan regent het 3 dagen lang. En het had vandaag met "blazen" op het water geregend, zelf gezien!!!

Voor de liefhebbers zal ik hier de details van de ritten tot nu toe weergeven

Dag 1: BIKE + RUN
Dag 2 : BIKE
Dag 3 : BIKE rit 1 - BIKE rit 2

Gastroscopie

Deze voormiddag heb ik op aanraden van mijn dokter na de aanslepende maagproblemen die zelfs onder medicatie niet goed onder controle te krijgen waren een maagonderzoek ondergaan, ook wel gastroscopie genoemd. 

Ik had er toch een beetje schrik voor want ge hoort daar allerlei wilde indianenverhalen over.  Eerst werd er een verdovende vloeistof in mijn mond, keel gespoten.  Daarna kreeg ik een spuitje valium in de ader en ik moet zeggen, na een paar seconden werd het al vrij licht in mijn hoofd.  Dan kwam de dokter af en schoof een darm zo dik als mijn pink in de keel door de slokdarm de maag in.  Op een paar kokhalsbewegingen na viel het eigenlijk allemaal vrij goed mee.  Er werden 2 biopsies genomen en het onderzoek zat er op.

Diagnose was dat er nog steeds een ontsteking van de maag is en een beginnende ontsteking van de slokdarm.  Zwaardere medicatie is aangewezen.

De rest van de dag toch een beetje groggy geweest van die valium en een aantal uurtjes in dromenland vertoeft.  En ik vroeg mij op voorhand af waarom er werd gevraagd een chauffeur mee te nemen om naar huis te rijden!

Trainen in St-Tropez Dag 2

's Nachts kwam dus de storm opzetten begeleid door fikse regen. Het bleef echt met bakken uit de hemel vallen.  Zwemmen in de ochtend deden we dus in stormachtige omstandigheden maar het was eens iets anders buiten zwemmen in de regen en stormwind.  Na het ontbijt zag niemand het zitten om te gaan fietsen wegens vooral veel te gevaarlijk.  Denis en ikzelf deden dan maar een siesta.  Na de middag klaarde het plots op en konden we net 100K fietsen.  Even zorgde een kudde schapen van 3000 stuks !!! nog voor enig oponthoud. Maar ook daar liet het weer zich niet door tegenhouden want we kwamen weer in een hels onweer terecht.  Nat tot op ons vel en verkleund van de kou werd het zwemmen afgelast en in de plaats was het poetsen van de fiets aan de orde.  De eerste keer in al die jaren dat ik ginder een fiets heb moeten poetsen.  Het vervolg van het verhaal is eigenlijk ééntonig, het regende en bleef regenen ...

Bijgevoegde foto is er eentje van het strand van Nice waar het zwemmen van de IM doorgaat.  Foto is getrokken tijdens de storm die ik heirboven beschreef.

Trainen in St-Tropez dag 1

Dag 1, na een heenreis zonder problemen waren we zondagavond in Les Naiades geland. Vroeg slapen want een ganse dag in de auto hangen is ook wel vermoeiend.  Maandagmorgen dan zoals elke dag om 7u paraat voor de ochtendlijke zwemtraining.  Het water van het 50m buitenbad was lekker warm en na een goeie 2.3K konden we gaan ontbijten.  Zoals de voorbije jaren werd er om 9u30 vertrokken met de fiets.  Een schraal zonnetje maar toch een graad of 18.  101K was genoeg voor dag 1.  We waren nog niet lang terug en de spaghetti was nog maar pas op of het begon te regenen.  Denis en ikzelf liepen nog een 10K in de regen en ook de avondzwemtraining ging door in de regen om dag 1af te sluiten met 6u training.  De regen bleef maar vallen en gedurende de nacht kwam er ook nog storm op zetten, maar dat verhaal is voor morgen!

Motivatie

Net terug van Frankrijk, vanaf morgen de verhalen, dag na dag. maar nu eerst even iets anders. Heb je af en toe eens gebrek aan motivatie, kijk hier eens, na zo veel jaren nog steeds die passie, die motivatie.

Morgenavond rond deze tijd zit ik in Port Grimaud, in de buurt van St-Tropez.  6 dagen lang leven als een prof, trainen, eten en slapen.  6 dagen lang vooral fietskilometers maken, maar zeker het zwemmen en lopen niet uit het oog verliezen.

Updates volgen via Twitter, ik zal elke dag de geleverde arbeid doortwitteren. Voor de mensen die het interessert, we verblijven hier.

See you in 1 week, en train ze hier, ik zal dat ginder doen.

Gewoon fluiten

Dinsdag samen met Kurt nog maar eens de Voer in gereden.  Ditmaal eens via de omgekeerde weg.  De Planck was het eerste obstakel en Lambrichts had geen goei benen, ik daarentegen toen nog wel.  Ik reed een goed tempo naar boven, niet overdreven en hield alles rustig onder controle.  Plots denk ik, ik zal maar eens omkijken want ik hoor zo weinig achter mij.  Ik kijk over mijn rechterschouder en zie niemand meer.  kijk opnieuw en op dat moment hoor ik links van mij iemand fluiten en daarna lachen.  Kurt had zich blijkbaar goed verstopt en al lachend mijn omkijken gadegeslagen.  Ge kent dat wel, zo van, hé waar is die nu, is die al zo ver achter.  Het fluiten verging hem vlug want ik versnelde en hij moest eraf :)

Om een verhaal uit de Voer kort te maken, mijn benen hadden op de terugweg het beste gehad en in Nerem pakte Lambrichts resoluut de kop.  Even later keek hij ook om op dezelfde manier als ik voordien maar nu was het mijn beurt om te fluiten en te lachen.

Maar dat verging ons beide al heel snel toen onze wegen zich scheidden en we allebei op hetzelfde moment de klop van de hamer niet meer konden ontwijken.

Tijd dus om het nu wat rustiger aan te doen zodat we volgende week de stage al "fluitend" tot een goed einde kunnen brengen.

Rood

Met de komst van Ironmac deze week had ik na donderdag al een mooi aantal trainingsuren op m'n conto staan.  Tijd voor een rustdag vrijdag en in't weekend een lange duurloop (uiteindelijk 2hr05') en zondag een ritje van 70K.  Goed voor net geen 20hr training en rond deze tijd van't jaar is dat meer dan genoeg.  Zowel de records van langste rit, langste loop en meeste uren getraind werden gebroken deze week.  Mag ook wel met de trainingsstage voor de deur van 2 tot 9 mei.

Trainingsmaat deze week Ironmac vlamde er een supervolumeweek uit.  S:9K - B:600K - R:65K.  Ook maatje van aan't zeetje Norbert heeft zijn dipje van eerder deze week overwonnen en vandaag een brickje gedaan van 2.2-110-10.  T' zal ze zeker ten goede komen binnen een kleine maand op Lanzarote.

Wat de titel betreft die heeft betrekking op de kleur van de huid dezer dagen.  2u in't zonnetje gaan lopen zorgde voor een mooie aftekening op armen en benen.  Een ganse namiddag in de tuin werken spaarde eveneens de rest van de nog bleke huid niet!  Vandaag is rood, de kleur van mijn lichaam ...

Het bestaat echt, ... Genoelselderen

Een dikke maand geleden kreeg ik van Lanza-vriend Marc de Ren (Ironmac) de schuchtere vraag of ik het zag zitten dat hij 2 dagen naar de Limburg zou komen en dan samen eens de streek met de fiets te verkennen.  Schitterend idee vond ik dat. Kheb daar gene seconde over moeten nadenken.

Woensdag was het dan zo ver.  Om iets na 10 was hij er al en na het middageten wist Marc al na een paar kilometer dat het hier niet zo plat als ne pannekoek is.  Het ritje van 5u werd er één van dik 6u maar de streek rond Voeren, Nederlands Limburg en Vaals toonden zulke mooie landschappen dat we ginder een extra ommetje gemaakt hebben.  Eigenlijk had ik me een beetje misrekend maar de rit mocht er zijn met zijn bijna 165km en 1500 hoogtemeters.  Voor Marc in elk geval een serieuze opsteker richting Lanzarote.  Onderweg natuurlijk gezellig gebabbeld en mekaar weer wat beter leren kennen.  Af en toe ook eens mijne mond gehouden, vooral bergop dan. Op de terugweg nog ferm moeten lachen omdat Genoelselderen blijkbaar echt schijnt te bestaan, ik wist dat al, maar Marc dacht dat het gewoon een verzinseltje was van zijn voetbaltrainer die altijd zei :"Manne, ge speelt nog slechter als die mannen van Genoelselderen".

Kortom, mooi ritje in goed gezelschap, meer moet dat niet zijn.  We hebben dan door het late uur van thuiskomst zelf achter de kookpotten moeten plaatsnemen maar ne spagetti maken is zelf voor ne echte man nie moeilijk.

De volgende ochtend waren we om iets na 6u30 al weer terug op pad maar nu richting zwembad.  Marc had in Lanza de voorbije winter nog baantjes getrokken in een 18m bad dus kon het 20m badje van de sportoase hem wel bekoren.  Een goeie 50' later waren de baantjes getrokken en konden we beginnen aan ons ontbijt bestaande uit choco, speculoospaste, choco, speculoospasta, choco, speculoospasta en natuurlijk niet te vergeten de poepsiroop.

Na de wat langer uitgelopen training van gisteren hadden we in onderling overleg besloten niet te heftig te doen en gewoon een goeie 100km bike te doen ipv van nog eens 5u.  Tmoet plezant blijven natuurlijk.  Deze keer eens de andere richting uit maar toch nog glooiend genoeg om er geen vlakke rit van te maken. De bloeiende boomgaarden, een dozijn kastelen zorgden er voor dat er voor het oog ook wel wat te zien was.

Na het fietsen kwam dan wat ik verwachtte voor mezelf het zwaarste onderdeel van deze 2-daagse, namelijk de T-run, transition run, brick run of hoe je het ook wil noemen.  In feite maakt het niet uit welke naam het kind krijgt, tis gewoon direct lopen na het fietsen en dat doet "soms" pijn.  Deze keer viel het eigenlijk goed mee. De 6k die we deden werden tegen 5':km afgelegd en ondanks mijn vrees van de betere loper Marc te moeten volgen en mijn hf hoog de hoogte in te moeten jagen kon ik die vrij goed onder controle houden.

Eind goed al goed dus en de pasta achteraf die al klaar stond toen we binnenkwamen smaakte eens zo goed.  Een mooie 2 dagen die ik direct opnieuw zou overdoen. Bedankt Marc. Tot de volgende zitting.

Lees hier wat Ironmac er zelf van vond.

Een driehoek van goud!

Een driehoek heeft 3 hoeken, 3 punten die met mekaar verbonden zijn.  De driehoek waar ik het over heb is verspreid over het Vlaamsche land.  Vliermaal - Wuustwezel - Bredene. En zoals Marc hem noemt, de gouden driehoek. Ik had er er vandaag nog met een aantal mensen over hoe je andere mensen ontmoet, die klik er is en je een jaar later nog contact met mekaar hebt en zonder dat we het van mekaar weten, beseffen, we mekaar motiveren dat het mooi is van zien.  De trainingen volgen via Asicoach, een belletje hier, een schemaatje daar, een mailtje naar mekaar.  Op regelmatige tijdstippen eens een bezoekje.

Ik heb al gezien dat mijn 2 maten goe bezig zijn tegenwoordig.  Ironmac en Ironman Norbert maken zich klaar voor Lanzarote eind mei.  Zij zijn aan hun zware weken bezig en het doet goed te horen dat het op wieltjes loopt en het vertrouwen er is.

Maar komende week kijk ik vooral uit naar de 2 dagen dat Ironmac naar de Limburg komt en we samen wa kilometerkes zullen afmalen.

Details hierover zullen zeker volgen.

Ode aan

Moet het nog gezegd worden dat we gezegend zijn, ik zal hier voor mezelf spreken, met een supervrouw.  Die er vaak alleen voor staat.  Ons gezeur moet aanhoren als het eens nie goed gaat.  Met kids en rugzakken sleurt op wedstrijden en dit alles doet met de glimlach. Het wordt vaak als vanzelfsprekend gezien, maar dat is het niet. Mag ik haar daarom ook eens in de bloemetjes zetten.  Ik vond dit al een supergoed nummer en draag het dan ook op aan mijn supervrouwtje.  Merci voor alles wat ge al voor ons hebt gedaan en nog zult doen, schatteke !

New rules

Ironman verandert zijn regels voor 2011 ivm wetsuit dikte en gebruik van de suits naargelang de watertemperatuur.  Lees hier de details.

PAF ...

... of hoe een tube ontploft in de Hel

Wind mee!

Vandaag een easy fietske gedaan met enkele blokjes steady en hard.  Ik lees dikwijls dat de meeste die intensieve blokjes altijd tegen de wind in doen.  Waarom ??????  Ik doe die met de wind mee.  Dat geeft een veel fijner gevoel want de snelheid ligt hoger (een beetje een Cancellarake doen), dat is beter voor de moral en het is zeker geen probleem om de hartslag hoog te krijgen.  Dus zeker eens proberen de volgende keer, eens zo fijn dan tegen die wind opboksen en u zitten op te jagen dat ge nie vooruit geraakt. (Met dank aan Mario voor de tip, al is het eentje van jaren geleden)

Cancellara JUP JUP

Fabian, Spartacus, Cancellara heeft 1 officiële supportersclub, en die is gevestigd in België.    De sneltrein uit Zwitserland kwam zelfs een pintje tappen voor zijn fans.  Eén van die volgelingen is de 83 jarige Marieke.  Nog bijna zo kwiek om op de  Muur zelf van Boonen weg te rijden.  Luister hier; Schitterend!!!

Effe geleden ...

... dat ik nog eens zwemwater van dichtbij had gezien.  Gisteren dus maar besloten een zwemmeke te gaan doen, twas toch geen weer het grootste deel van de dag.  3.4K stond er op, vooral uithouding maar af en toe mocht het ook iets sneller gaan.  Maar daar zat het 'm nu juist, ging wel sneller maar soms niet snel genoeg. Kweet niet hoe het er uit zag van op de kant van het zwembad maar het gevoel gaf aan dat het maar wat stijfjes ging. 

Nog een geluk dat ik mijn horloge deze keer niet vergeten was, want de zwembadklok gaf niet thuis. 

Dit was de training

Main set

600 PB in 9'37 R15"
2x300 4'39-4'41 R15"
3x200 3'02 PB-3'03-3'08 PB R15"
6x100 1'29-31-29-29-29-30 R10"
10x60 afw easy R5"/hard R15" 1'08-52-1'01-51-1'02-52-1'03-52-1'05-51

Gelukkig moest ik niet het zwembad verlaten zoals op volgende foto

Wind, taart maar vooral zweet

Vorige week reeds had ik al met Kurt afgesproken om vandaag een ritje te gaan maken.  We vertrokken zoals we dat steeds doen elk op hetzelfde uur, deze keer 9u, bij ons thuis en rijden dan mekaar tegemoed.  Romantisch hé!

Koud was het helemaal niet vamorgen maar onze Kurt zat blijkbaar nog op wintertemperatuur.  Handschoenen, muts, trui lange mouwen onderlijfje lange mouwen en windbreker. Ons volgen was dus niet zo moeilijk, gewoon het zweetspoor volgen.

We reden de Voer in omdat Kurt daar bakkerijen weet liggen waar ze lekkere rijsttaarten verkopen.  Een korte stop dus voor de vlaai en dan verder tegen de wind in.  Toen ik thuis kwam had ik het gevoel de volledige rit wind tegen gehad te hebben.  Koen verteld mij vanavond dat hij vandaag hetzelfde gevoel had met die wind dus daar moet ik al niet van gaan wakker liggen.

Vanavond dan het industrieterrein in Tongeren nog eens onveilig gemaakt.  Een looptraining gedaan terwijl Jarno en ook wel een beetje Jelle hun loop en fietstraining afwerkten..

Had dus a nice trainingsday : 110K bike en 8.8K run.

Tijdens het schrijven van deze blog geluisterd naar volgend nummer

Gastritis

Maagontsteking zei de dokter vrijdag.  Ik was dan toch maar langs gegaan, ben niet zo'n "dokterloper" maar nu was het echt wel nodig.  Eerste symptomen waren er al net voor Herderen, dus begin maart.  De "slechte" dagen waren zelden maar met de tijd werden ze talrijker om te komen tot enkel "slechte" dagen.  Ik was volledig uitgeput, leeg, kon niks meer eten, smaakte ook niet.  En daarbovenop kwam vrijdag nog een niet te versmaden dia-ree-mi-fa-sol.  Zelden zo erg gehad.  Dus go see the docter.  Medicatie gekregen die ik nog minstens een maand moet nemen.  Zaterdagmorgen stond de weegschaal plots op 69kg en stond ik wel al zeer vroeg op het jaar zo scherp als een mes.  Spijtig dat het conditiegevoel daarbij niet zo schitterend was.  Voelde ik mij donderdag al leeg, dan zaterdag nog legerderder, als dat al enigsinds kan.

Bij de medicatie kreeg ik ook nog een passend maagsparend dieet zodat Pasen volledig aan mij voorbij ging zonder ook maar 1 ei aangeraakt te hebben.

4 zerodagen.  Paasmaandag riskeerde ik het dus ook niet na zo veel ellende om de 145km lange tocht door Voer en aanverwante mee te gaan rijden. 
Spijtig, maar er zijn ergere dingen in het leven, niewaar.

Frankfurt 2010

Die Duitsers toch, ze moeten het altijd anders doen dan de rest, vroeger al en nu ook als het IM time is

Effe naar vorig jaar. Omwille van het vele lawaai in het stadscentrum en kalchten van de omwonenden werd de cut off time van 24u naar 23u gebracht.
Dit jaar gaan daar nog eens 60' van af en wordt het dus 22u.  Komt daar nog bij dat het fietsparcours door wegwerkzaamheden 185K bedraagt, dus 5km langer is en de bike cut off van de eerste fietsronde 15' langer gemaakt is. Tellen we dat op betekent dat dat je 75' minder de tijd hebt om je marathon binnen de tijd te beëindigen.

Je zal maar van start gaan in Frankfurt, hé Norbert!

Lees hier het volledige artikel.