Op zoek

Op zoek naar wat er precies scheelt met mijn lichaam.  Tis niet alleen die achillespees, veelal, algehele malaise en dan vooral bij het lopen.  Lopen is niet meer plezant en gaat altijd maar moeizamer en moeizamer, zonder nog maar te praten van allerlei pijntjes groot of klein die maar meer en meer op de proppen komen.

Wat scheelt er? Ik had ergens iets gelezen een paar weken geleden, vraag me niet meer waar, maar dat was blijven hangen?  Het kwam er op neer dat een lichaam dat verkeerd in evenwicht is op den duur niet meer kan presteren zonder gekwetst te geraken.  Je compenseert en compenseert maar op een bepaald moment geraakt dat op en dan is het, over en out. 1 kant van je lichaam speelt eigenlijk de baas.  In mijn geval is dat niet moeilijk, dat is de rechterkant.  Alles is gericht op rechts want die moet links compenseren.  In de beginjaren na mijn ongeluk liep ik of ik nergens last van ondervond maar jaren later loop ik steeds moeilijker en moeilijker.

Met die dingen in mijn achterhoofd trok ik naar Hasselt naar "De Sporter"  Ik legde uit wat mijn problemen waren maar verzweeg wat ik hierboven verteld heb.  Geloof het of niet maar die man vertelde mij ongeveer hetzelfde.  Mijn lichaam is door de jaren heen gefixeerd geraakt op dat rechterbeen met gevolg, links bleef letterlijk links liggen.  Vandaar ook dat rechts een corectie nodig had en niet links, klinkt raar want je denkt, het zit em links, wat logisch lijkt.  Men werkt er met zooltjes en na een paar pogingen voelde ik zelf, wonderwel dat er verbetering was en ik voelde de druk op mijn achillespees verminderen.
Het klikte met die man, ik had er een goed gevoel bij, en ook dat speelt mee, en met hetgeen ik al wist en hetgeen hij daar nog bovenop vertelde wil ik dit zeker proberen.

Kijk, we gaan niet te vroeg victorie kraaien maar wie niet waagt, probeert, niet wint.  Dit probleem moet opgelost geraken of Klagenfurt wordt mijn afscheid, als ik ginder al geraak, zo simpel is het. Niemand weet met hoeveel pijn ik de afgelopen jaren heb getraind omwille van dit slechte evenwicht. Ik sta er soms nog versteld van dat ik dan ook nog redelijk presteerde.  Op die manier kan het niet meer verder, dus hopelijk lukt het en zijn we vertrokken voor nog vele jaren "pijnvrij" lopen.

Scholenveldloop

Gisteren mochten, zeg maar, moesten de leerlingen van Kortessem, tijdens de lesuren trouwens, hun scholenveldloop afwerken.  Jarno zijn verhaal kan je hier lezen.

Maar ook onze Jelle mocht voor de eerste keer naar de veldloop.  Eerder die week hadden we hem nieuwe loopschoenen gekocht, of zoals hij dat noemde "echte loopschoenen".  Daar moest natuurlijk flink mee geoefend worden en als Jelle dat doet wordt de fiets erbij gehaald, een elastiek met nummer op en jazeker, de badmuts en het zwembrilletje.

Bij gebrek aan water wordt er wat met de armen gezwaaid en dan de fiets op voor een paar rondjes op het gazon waarna na een snelle wissel het looponderdeel wordt afgewerkt.  Toen ik na een tijdje ging kijken zat hij op het gras met zijn badmuts en zwembril op.  Ik vroeg :"Wa scheelt er?" "Ik moet nog effe wachten want het is nog niet mijn beurt op te zwemmen" : zei hij!!!

Enfin gisteren mocht hij dan eindelijk echt gaan lopen met zijn nieuwe schoenen aan.  400m waarvan ze de laatste 100m er echt voor mochten gaan.  Na een filnke spurt mocht hij als 2de op het podium.  En fier op zijn medaille, die hij dan ook de rest van de dag aan iedereen die het wilde, of misschien zelfs niet wilde weten liet zien.

Foto's hier en een filmpje hieronder

Nummer 10 voor de Challenge

Voor wie volgend jaar in het najaar zin heeft in een volledige triatlon, zonder Ironman label maar met Challenge label kan op 18 september 2011 naar Engeland. Meer bepaald Henley -on- Thames in Oxfordshire. Het zwemmen is op de wereldberoemde Royal Regatta Rowing Course. Het fietsen zal vrij pittig zijn met 2100 hoogtemeters en lopen doe je voor een stuk langs de Thames. Bij deze zal de Challenge familie nu 10 wedstrijden op haar programma hebben staan.

Meer info, klik hier

Ploegentriatlon Oupeye

Rond 12u reed ik gisteren met de fiets naar Oupeye.  Het leek me de ideale opwarming.  Een kleine 30km later kwam aan het zwembad in Oupeye aan. De startnummers werden afgehaald en de ploegen bespraken nogmaals hun taktieken.  Ikzelf zat in ploeg 2 samen met Roel en onze 3 oudste jeugdleden, "Mitchel", Jasper en Mats.  Plan was om bij het zwemmen rond de 1'40/100 rond te draaien.  In't fietsen zouden Roel en ikzelf de eerste en laatste ronde voor onze rekening nemen, terwijl de youngsters in ronde 2en 3 mee zouden ronddraaien.  In het lopen zouden we dan zien welk tempo ideaal was om samen over de finish te lopen. That was the plan. 

Onze andere ploeg stond met podiumambities aan de start met een nogal grote voorkeur voor plaats 1.

Beide ploegen startten in dezelfde reeks en met nog 50m te gaan voor de jeugdploeg zag ik de andere al naar buiten lopen.  Toen wij in de wissel kwamen waren ze al weg.  Al gauw kwamen we in formatie en zoals afgesproken deden Roel en ikzelf het kopwerk zodat de anderen nog effe op adem konden komen.  Daarna draaide iedereen mooi mee rond.  Enkel het bochtenwerk liet nog al eens te wensen over, maar alles bij mekaar ging het zeer goed.

In't lopen kreeg Michel het al vrij snel moeilijk maar we pasten het tempo aan en met af en toe een duwtje konden we de laatste 200m nog voluit spurten.  Plaats 15 op 38 was voor ons het resultaat.  Ik denk dat dit voor de jeugd een zeer goed resultaat is, want bij momenten zaten ze toch op de limiet.  In elk geval, ik heb mij goed geamuseerd en ik hoop zij ook.

Ploeg 1 maakte hun ambitie van podiumkandidaat meer dan waar want ETL schoot bij zijn eerste deelname in Oupeye direct in de roos.  Een mooie overwinning voor Mario, Koen, Wim, Jonathan en Olivier.  Proficiat mannen.

Hier en hier vind je nog enkele foto's met dank aan Willy

Is't eten nog nie gereed!

We hadden het er vorige week nog over, hoe eten en drinken de pro's tijdens een Ironman triatlon. Wel in mijn zoektocht op het net ben ik op dit gebotst.  Michael Lavato geeft zeer goede uitleg bij hetgeen hij tijdens een wedstrijd naar binnen werkt.  En ja, ge moet kunnen tellen :-)

Klik HIER voor het filmpje

Hawaï

Nog 23 dagen tot de triatlon der triatlons, IM Hawaï.  Wie zal er dit jaar zegevieren.  Heb er hierlangs een enquete van gemaakt en geef nu effe uitleg bij degene die ik in aanmerking zie komen voor de overwinning. 

Craig Alexander : winnaar van de voorbije 2 edities en ook dit jaar weer in topvorm.  Hij doet geen enkele IM ter voorbereiding enkel 70.3 races.  Is dus fris en speelt het altijd heel taktisch omdat er slechts weinigen zo'n snelle marathon als hij kunnen lopen op The Big island.

Andreas Raelart : één van de broertjes.  Hij die in Frankfurt iedereen zo naar huis reed tijdens het fietsen maar toch nog genoeg in huis had om tijdens de marathon stand te houden. Liep vorig jaar lang zij aan zij met Alexander en is dit jaar weer iets sterker geworden dus...

Chris Lieto : he's my man, hij kan en durft wegfietsen, net als vorig jaar en deze keer misschien toch net genoeg overhouden voor de overwinning ?

Rasmus Henning : haalde zwaar uit in Roth en is volgens mij één van de enigen die Alexander aan kan in het lopen.

Marino Vanhoenacker : waarom Bink niet, als hij in Hawaï uit zijn benen kan schudden wat hij dit jaar klaar flikkerde in Klagenfurt, then he's the one.

Eneko Llanos : samen met de Rasmus klaar om Alexander van zijn troon te stoten?  Maar het zit hem al te dikwijls tegen in Hawaï

Chris McCormack : misschien hij nog een keertje, hoewel zijn motor de laatste tijd te vaak sputtert tijdens het lopen, you never know with Macca

2 great days of training

Vrijdag en zaterdag nog eens 2 dagen goed en leuk kunnen trainen.

Vrijdagavond hadden we onze wekelijkse afspraak in de Sportoase.  Meestal zwem ik dan in de voeten van Mario en Koen.  Het was nu niet echt anders.  8x400 stond er op het programma met vertrek om de 6'30.  Koen nam de eerste 4 voor zijn rekening, Mario de nummers 5-6-7.  het moet niet gezegd dat na een trage start, de eerste in 5'50 (traag noemen ze dat) het steeds sneller ging met meermaals tijden rond de 5'30.  De laatste was dan voor mij omdat de anderen de bedoeling hadden het wat rustiger aan te doen. Bij het eerste keerpunt zag ik dat Koen wel erg ver achter lag.  Ik dacht, dit is mijn kans, die ga ik eens bij zijn ... hebben.  Ze kwamen nog terug tot in mijn voeten maar ik klokte af op 5'25.  ... en kon een glimlach niet verbergen!!!

Zaterdag hadden we dan afspraak met de club om een fietsritje te maken.  Om 9u vertrokken met 9 bij Tim en via Mal, Millen, Riemst, Vroenhoven, Lananken naar Maasmechelen gereden en van daar op Zutendaal om via Munster, Spurk, Hoeselt terug naar huis te gaan.  Het tempo werd goed strak gehouden en iedereen deed zijn deel van het werk, hetgeen het dan ook eens zo plezant maakt . Zeker toen we gingen ronddraaien en het tempo een ietsjes omhoog ging.  Voor herhaling vatbaar deze ritjes. De cijfertjes nog, een goeie 86km had ik in 2hr40.

TRI-BLOG STEFAN: Loopschoen zonder hakje

TRI-BLOG STEFAN: Loopschoen zonder hakje: "Wetenschappers van de Twentse revalidatiekliniek hebben een hardloopschoen ontwikkeld zonder hak 'de Heelless'. Hierdoor zou de loper meer ..."

Het is zo een beetje het principe dat het merk "Newton" gebruikt bij zijn laatste schoenontwikkelingen.  Ook zij hebben een schoen gemaakt waar je mee op de voorvoet MOET lopen.  Bekijk  hier een filmpje.

Cat

"Cat" is de roepnaam van Catriona Morrison.  Voor de mensen die triatlon niet zo kort op de voet volgen, Morrisson is de winnares van Ironman Lanzarote van dit jaar.  Op zich niets speciaals, behalve als je weet dat toen ze aan de leiding reed  40' verloor door een gebroken ketting en pas op 3km van de eindmeet de leiding terug kon overnemen.

Cat won dus Lanza en afgelopen weekend won ze in haar eigen streek ook nog het WK duatlon korte afstand.  Sterk nummer zou ik zeggen.

Morissons volgende halte ligt op The Big Island, inderdaad, binnen een dikke maand staat ze aan de start van IM Hawaï

excentrische oefeningen

Had er nog nooit van gehoord. maar toen ik tegen Mario zei dat ik terug wat meer last had van de A-pees sinds ik aan het lopen was, kwam het woord excentrische oefeningen naar boven.

Dus ikke effe googlen en inderdaad, het lijken de aangewezen oefeningen om het kwaad tegen te gaan.  We gaan er dan ook aan beginnen.  Er zijn al enkele studies gedaan over het onderwerp en aangewezen is de oefeningen 12 weken lang te doen, 2x/dag, 3 reeksen van 15.

Uitleg over deze oefeningen vind je hier

Vakantie

Voila, ook mijn verlof zit er bijna op.  Maandag begint terug de werkweek. Na de opgave in Almere eigenlijk niet zo heel veel gedaan.  Proberen dat dagelijkse trainingsregime terug te kweken maar met allerlei karweitjes en uitstapjes op het programma, niet altijd gemakkelijk.  Komt daar nog bij dat de zwembaden in de buurt hun deuren dicht hielden deze week zodat we naar Genk moesten uitwijken. Goed om te zwemmen ginder maar je bent een hele avond kwijt.

Slechts 1 wedstrijd staat er nog op het programma, de ploegentriatlon in Oupeye. Samen met Mario, Tim, Koen en Olivier zullen we binnen 2 weken net over de taalgrens nog eens het beste van onszelf gaan geven. 

En daarna, neen, ga niet rusten maar gewoon rustig blijven verder trainen zodat de conditie niet te ver terugvalt. Nen ouwe mens moet bezig blijven hé :-)

Almere bis

Nog een paar linkskes

Hier kan je een paar foto's vinden met de nodige commentaar erbij

De GPS gegevens

Het zwemmen klik hier en voor het fietsen klik hier

Norbert over zijn brug te ver vind je hier en Ironmac over zijn game over lees je hier

Almere

In full distance of Ironman triatlons heb je zowel het fysieke als het mentale aspect dat op punt moet staan.  Door een zeer gebrekkige voorbereiding (A-pees + val) stond ik zeker niet fysiek paraat voor deze opdracht.  Heb nog effe de cijfertjes opgesnord van de laatste 9 weken, die van sedert Nice dus en die zien er echt erbarmmelijk uit.  Here we go :

Swim : 44K - 4.8/week
Bike : 1224K - 136/week
Run : 14.3K - 1.59/week

Als het fysieke aspect het laat afweten gaat het op het mentale vlak zeker niet beter. Ik vroeg me meermaals af wat ik ginder eigenlijk ging doen, zou ik wel starten. Uiteindelijk stond ik aan de start maar meer omdat ik toch mijn inschrijvingsgeld niet terug kreeg dan om ginder iets te presteren.  Op voorhand had ik reeds uitgemaakt dat zwemmen en fietsen wel zou gaan en dan ... een groot vraagteken.  We zouden wel zien.  Ik weet het, dat is een verkeerde ingesteldheid maar gezien de omstandigheden, was het toch al iets om ginder al maar van start te gaan.

Donderdagavond kwamen we met de mobilhome aan in een kletsnat Almere. Het waterniveau van het Gooimeer steeg in 1 nacht maar liefst 40cm. Het fietsenpark dat zich op een weide bevond stond letterlijk voor de helft onder water.  Met man en macht werd er gewerkt om dat overtollige water weg te krijgen, hetgeen me niet makkelijk lijkt vermits die mensen onder zeeniveau wonen, waar moet dat dan heen ???

Vrijdag nummer afgehaald en een beetje gesocialised en goed gegeten want het regende toch maar.

Zaterdag dan zonder stress naar de start.  Stelde me op ergens rond de 3de startrij uiterst rechts zodat ik een vrije doorgang had naar de eerste boei.  Ronde 1 verliep goed +/- 1100m en dan moesten we het Gooimeer dwarsen richting Almere haven.  Waren er in Nice nog golfjes, dan kon je hier spreken van al iets meer golf, maar we hadden wind in de rug en na 1u02'55" (zelf geklokt) zette ik voet aan land.

De wisseltent in, koerstrui aan, armstukken, windbreker want het regende al weer en dan door die kletsnatte wei richting fiets voor 3 ronden van 60km.  Ronde 1 verliep goed en ik ging mee met een paar man die er een redelijk tempo op nahielden.  Na de coachingzone en extra bevoorrading op het einde van elke ronde raakte ik ze kwijt maar niet getreurd, er kwam nog wel wat meer snel volk achterop. Tot we in een onweer terecht kwamen, regen, wind, hagel, bliksem.  Alles erop en eraan. Na een goeie 100km voelde ik dat ik al best wat krachten verbruikt (verspild) had.  Ook mijn rug deed pijn, mijn knie zeurde als ik recht op de pedalen ging staan.  Ik besloot toch het fietsen uit te doen (5u32) en slenterde dan maar door de laatste ronde waarin weer regen en onweer de atleten teisterden.

Leeg was ik na het fietsen, zeker geen optie om zo aan het lopen te beginnen.  Nochthans hetzelfde voedingsschema van altijd aangehouden maar blijkbaar werkte dat niet.
Neen niet telkeurgesteld want ik had hier zeker geen zin in een marathon van +5u.
Chapeau voor de mensen die het wel haalden.  Schellens zijn allerlaatste meters van zijn  triatloncarriere zien afleggen.  Een schitterend debuut van Dirk "The Bull" Bullen gezien (op kop in't fietsen en 8ste algemeen).  Werner en de "Voeze"een nieuw PR zien neerzetten, en gezien hoe kanaalzwemmer JP zijn allereerste volledige op de kaart gezet heeft. Verder fun gehad en veel leuke babbels, meer moet dat eigenlijk niet zijn.  En dat finish T-shirt, fel oranje van kleur had ik toch nooit aangedaan (maar toch graag gehad), ... maar ik kom hier zeker nog ne keer terug om de finish te halen.

De gouden 3-hoek deed het niet bijster goed in Flevoland.  Ikzelf dus opgave, Norbert, opgave wegens geblokkeerde rug, Marc opgave na 18km lopen wegens rugklachten.

Daarom in de toekomst misschien beter 1x alles geven in een ironman en dan de rest van het seizoen wat korter werk en het lichaam voldoende laten recupereren.  Ge ziet, ge zijt nooit te oud om te leren.

Wela Ka Hao

Wela Ka Hao is een Hawaiaanse spreuk die zoveel wil zeggen als, Just do it (waar haalde Nike zijn inspiratie ?).  Dat is ook zowat de opdracht voor aanstaande zaterdag in Almere.  Na 2 maanden op de suggeltoer, sta ik zaterdag misschien tegen beter weten in toch aan de start van de Long distance in Almere.

Met amper iets van trainingskilometers in de benen ga ik toch een poging doen.  We zullen wel zien waar het schip strand!

Dus zaterdagmorgen half 8 zal ik het zilte nat induiken voor 3.8km zwemmen waarna we hopelijk op de fiets gespaard blijven van wind en regen tijdens de 180km lange rit en aan de marathon ... daar denk ik nu nog even niet aan ...

Aloha

Beloning

Het bewijs dat hard werk en trainen, luisteren naar de trainers, wordt beloond werd vandaag bewaarheid in de zwemloop in Bilzen.  Een jaar lang trainde Jarno onder zwemcoach Koen, en met resultaat.  Onze zwemcoach mag best wel fier zijn.  Kwam Jarno op eerdere zwemlopen nog als 6de of 7de uit het water, de laatste weken heeft hij een grote stap voorwaarts gezet want vandaag kwamen Maarten en hij als eerste uit het zwembad gekropen.  Voor ons misschien niet echt een verrassing maar toch, we zijn dat niet gewoon.  Op het toch vrij zware loopparcours deed hij dan wat hij moest doen, inhouden als het vals plat bergop ging en uithalen als het lichtjes bergaf ging.  2" na Maarten kwam Jarno over de streep als 2de.  De 2 vrienden vonden het fantastisch en was het omgekeerd geweest hadden ze het mekaar ook gegund. Dit resultaat is het gevolg van goed begeleid trainen. Daarom ook dat we de overstap gemaakt hebben vorig jaar.  En wat dacht ge , natuurlijk hebben we er gene spijt van!!!!

Laat hij die fier is nog effe genieten, ik groet u!

Squeezy met tomaat

Squeezy heeft een nieuwe smaak aan zijn gamma van gels toegevoegd.  Neen geen kiwi, of meloen of andere tropische of inlandse fruitsmaken maar eentje met tomaat.  Misschien speciaal gemaakt voor atleten die voor een wedstrijd nog eens rap een frietje durven steken!

Healing

Intussen is het een week geleden dat ik in Diepenbeek aan de oevers van den Demer de Limburgse grond van wat dichterbij heb bekeken. Gevolg, knie zwaar geraakt en voor de rest de gebruikelijke schaafwonden.  Deze laatsten herstellen prima en zijn zo goed als genezen.  Maar het knietje heeft wat meer tijd nodig om te herstellen. 
Vorige week donderdag een eerste maal terug op de fiets gekropen.  Ging niet goed, de wonde trok langs alle kanten en ik kon geen druk, kracht zetten op mijn knie.  Gisteren dan poging nummer 2 en er was al meer beterschap.  De wonde is wel nog niet genezen en dat zal nog wel een paar dagen, misschien zelfs een week duren maar de knie reageerde toch al iets beter.  Kon tenminste al terug op de pedalen staan, wel nog niet met volle kracht maar ook dat zal één dezer dagen wel in orde komen.

Een mens moet geduld hebben zeggen ze.  En dat heb ik blijkbaar niet want volgens Els  zou ik al moeten genezen zijn voordat ik gevallen ben".  Nu, als dat effe kon!

Foto 1 : Pas gebeurt - Foto 2 : na 3 dagen - Foto 3 : na 1 week

Sterke Peren en Perinnen

Man, man man, zelden triatlon en een volksfeest zo zien samengaan.  Zaterdag in Wuustwezel, city van "De Marc Herremans en De Marc De Ren", was het voor de 4de keer Sterke Peer triatlon.  Triatlon zoals we dat graag zien, snoeihard in de voorste regionen maar ook de super de superste amateur komt en mag er aan bod komen.  Ook veul schoon en bekend volk gezien, de mensen van "Thuis" nie zo schoon maar toch bekend, Tom Van Hooste (dacht dat die gestopt was, maar verdomme die liep nog henneg snel) en last but not least, waarbij al het vorige vervalt, Saartje Vandendriessche.

Twas voor mij vooral voor de sfeer te doen, een beetje supporteren en wat verbroederen met Ironmac en een zekere Spencer. 

Maar eerst was er nog de kidsrun.  Jarno en Jelle geraakten nog net ingeschreven voordat het spel volzet was.  Maarten liep dan maar met Jelle mee, ze vonden het alledrie schitterend.

Mario was nog eens "Supermario" tussen al het jonge geweld in en toen de nacht viel en de kids moe waren keerden we gelukkig en voldaan terug richting De Limburg met in het achterhoofd :"Hier komen we terug volgend jaar".

Meer foto's over dit triatlon hoogfeest vind je hier

Zwemmen Schotsman Triatlon

En dan denkt ge dat ge rechtdoor zwemt.

Klik hier om mijn zwemmen van afgelopen zaterdag eens ne keer te bezichtigen.

Bekijk ook nog het fietsen en het lopen

Fin du Saison

Gisteren had ik grootse plannen.  Een lange trainingsrit van 4hr waarin ik +/- 130km wou afleggen en dan 's avonds richting Terlamen voor de resterende 50km.  Jammer maar helaas was er een weerbarstig schoenplaatje dat roet in het eten gooide.

Nadat ik even had moeten stoppen om een grote groep fietsers te laten passeren trok ik mij opnieuw op gang.  Eénmaal de snelheid naar mijn goesting pakte ik mijn drinkbus en net toen ik wou drinken schoot mijn rechtervoet uit de pedaal.  Met 1 hand aan het stuur en 1 voet die de vrijheid koos duurde het niet lang of daar ging ik dan, richting kern van de aarde.  Mijn linker knie kwam vol op de lekkere ruwe beton van het fietspad terecht waarna de rest al even hevig volgde.  Even lag ik daar uitgeteld, geen kat te zien.  Ik kroop overeind, pakte fiets en drinkbussen van het wegdek.  Keek of de fiets nog berijdbaar was en trok dan maar tegen wielertoeristentempo terug richting Vliermaal, onderweg meermaals de tanden op mekaar om de pijn te verbijten.

De diagnose na verzorging.  Wat schaafwonden en een linkerknie die helemaal open ligt en vol geraakt is en dus pijn doet bij het kracht zetten.  Ik vrees dat dit het einde van seizoen 2010 zal zijn.  Zeker geen Sterke Peer en over Almere zullen we maar zwijgen zeker.

Hij die zijn wonden likt groet u!