Kurt in Roth : Macca, wie ...?

Wat mij betreft was aan de start komen een grotere opgave dit jaar dan de wedstrijd zelf.
Ik zou donderdagmorgen om 5h vertrekken maar woensdag namiddag kreeg ik een niet te harden tandpijn.
Gelukkig nog een bereidwillige tandarts gevonden die tot het besluit kwam dat mijn wijsheidstand er uit moest, op deze manier starten was geen optie volgens haar.
Allé een uurtje later was ik weer enkele grammen lichter om mijn marathon te lopen. Pepper naar Ludo brengen en daar begon het...Ludo zegt: '' tis te hopen dat uwen Opel u weer niet in de steek laat zoals vorig jaar''....2h later (juist achter Keulen) stuurde ik hem een bericht. ''Geloof het of niet maar ik sta langs de kant met mijne godve...kl...en Opel''
Na heel veel heen en weer bellen kon ik om 11h30" dan weer vertrekken, dit keer met een Ford Mondeo...hiep hoi
Aangekomen in Roth stond de pers me voltallig op te wachten, samen met Mario, en begonnen Chris en ik aan onze eerste handtekeningensessie. Chris wou nog even met me op de foto en ik voelde toen zijn hand al beven op mijn schouder. Vanaf toen wist ik dat hij verloren was. Dat hij zo onder de indruk was dat hij na 70 klm, huilend van de angst, van zijn fiets moest had ik niet verwacht.
Hij waarschijnlijk ook niet toen de speaker na 1h11 wakker geschud werd omdat ik eindelijk uit het water kwam. De wisselzone in en warm aandoen: onderhemd, fietstrui korte mouw, overschoentjes, regenvest en nog mouwen mee. Dat nam effe tijd. Fietsen trager dan verwacht door het weer maar heel blij dat het afgelopen was. Vladka wist niet wat ze zag toen ik even bij haar stopte om...op mijn knieën te pissen om daar toch wat warmte in te krijgen.
Het lopen begon na het verplichte bezoek aan mijn favoriete kotje. Weeral 8 min in de wisselzone (nog erger als onze Loix en dat wil al iets zeggen...:) )
Marathon begon goed en eindigde ook goed. Met mijn gekende loopkwaliteiten is 3h54'37" zeker niet slecht.
Dikke proficiat ook aan Mario, eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat hij zo een goede tijd zou neerzetten. Het was trouwens een leuke BBQ samen en de kids en zijn vrouwke moedigde me goed aan in de marathon, had dat wel nodig zo rond 30 klm ( wist toen niet meer of je Kurt met een t of een d schrijft). Verder toch ook weer een bedankt aan mijn vrouwke om me een heel jaar te steunen en dikwijls mee te trainen. De dag zelf heeft ze me ook weer hard aangemoedigd ondanks blauwe lippen... :) (stage gangers begrijpen dit grapje wel).
Ik moet zeggen dat de organisatie OK was maar is toch niet te vergelijken met een Ironman wedstrijd...De details die er in Klagenfurt wel zijn ontbraken soms toch wel...maar allé dat vertel ik nog wel eens tussen pot(ten) en pint(en).

De belevenissen van Mario Pont in Roth !

10 dagen voor wedstrjd vertrokken wij naar Roth, kwestie van de vakantie en triathlon te combineren. Aangekomen in Roth was het al gauw duidelijk dat triathlon hier leeft, de straten waren al voorzien van spandoeken en reclame voor het evenement.
Wij hadden gekozen voor een camping dichtbij het parcours, achteraf bleek dit een schot in de roos geweest te zijn.
Door zo vroeg te vertrekken had ik tijd genoeg om alles te gaan verkennen, fietsparcours, zwemstart, enz....
Op deze manier zou ik mijn zenuwen onder controle kunnen houden op de dag van de wedstrijd zelf, het was voor mij de eerste keer en ik wou niks aan het toeval overlaten.
Het fietsparcours bestond uit 2 lussen van 90 Km en ik besloot om het eens te gaan verkennen. In de omschrijving staat dit parcours bekend als een van de snelste ter wereld ( Macca vorig jaar 4hr16) dus wou ik wel even testen hoe snel ik het vond. Wat een raar parcours 4 puisten van 10% , een heel snel stuk in de vallei (gemakkelijk 40+ rijden) en een stukje hoogvlakte waar de wind en het vals plat voor een gedrukt tempo zorgt.
De rest van de eerste week gewoon congé nemen, wat los lopen en het materiaal in orde brengen.
Donderdag voor de wedstrijd zou Kurt aankomen, afspraak was dat hij er tegen de middag zou zijn en dat we zouden gaan fietsen. Plannen zijn er om te veranderen natuurlijk, Kurt had pech onderweg en dat zorgde ervoor dat hij pas 's avonds in Roth was. Dan maar vrijdag een verkorte versie gaan fietsen om toch parcourskennis op te doen.
Vrijdagavond samen met Kurt en Vladka naar de pastaparty waar alles op zijn Duits was, Veel, veel en nog meer eten en drinken van superieure kwaliteit.
Zaterdag stond in het teken van het materiaal binnen brengen en mentaal opgeladen te raken.
Ik heb me snel nog een nieuwe wetsuit aangeschaft omdat mijn surfpak niet voldeed in dit internationaal gezelschap. Superzet achteraf gezien.
D-day:
Afgesproken met Kurt om 4hr45 om samen naar de zwemstart te gaan, de hemelsluizen stonden open en de temperatuur duidde toch een volledige14 graden aan.
Eens het parc fermée binnen werd ik overwelmd door een ongelooflijke spanning die ik niet kon plaatsen, ik kwam om aan te komen en niet om te winnen, maar ja de vlinders zaten in mijn buik en ik kon er weinig aan doen.
Nadat de speaker de ambiance op het niveau wist te brengen van de betere après-ski party ging de wedstrijd van start om 06hr20 voor de pro's, Kurt startte om07hr10 en ik moest om 07hr25 starten.
Nadat ik de eerste pro's uit het water zag komen na 46min, was het mijn beurt.
Het startschot klonk en ik was vertrokken voor een lange training ( gouden raad van nonkel Jimmy).
Na een hondertal meter was ik vrij van mijn wave en kon ik rustig verder zwemmen. Om de 5 min moest ik groepjes achterblijvers van de vorige waves voorbij, buiten een enkele keer dat mijn zwembrilletje afgeslagen werd door een drenkeling (die was precies aan het verzuipen) ging alles prima. Het parcours was gewoon 950m heen 1900m terug en nog een stukje van 950m tot aan de finish.
Ik werd uit het water geholpen door een locale schone en ik keek op mijn horloge, 1hr 02'25" super.
Doordat de hemelsluizen nog steeds open waren besliste ik om met een extra truitje en regenvest te fietsen. Hierdoor duurde de wissel iets langer dan normaal, maar dat zal met worst wezen dacht ik.
Het fietsen in deze omstandigheden was een ware beproeving voor mij, koude en regen voor 180km is geen mentale opkikker tijdens een eerste deelname, maar je moet er iets voor over hebben dacht ik.
Kurt zou ik wel aan de aankomst zien dacht ik, daar hij veel beter fietst en loopt als ik.
Na een eerste ronde afgelegd te hebben aan een behoorllijk gemiddelde van 33+ begon ik te rekenen hoeveel reserve ik aan het inbouwen was voor mijn beoogde eindtijd van 11hr59'59".
De tweede ronde moest ik wat gas terugnemen om een goed gevoel te houden in de benen en mijzelf wat rust te gunnen alvorens aan de marathon te beginnen.
Tijdens één van de beklimmingen stond het publiek , dat talrijk aanwezig was ondanks de regen, zo dicht tegen elkaar dat we op 1 rij naar boven moesten. Dit samen met lekkere loeiharde muziek van AC/DC zorgde voor een onvervalst Tour de France gevoel.
Dan wisselen van fietsen naar lopen, waar een jonge deerne in de tent zelfs mijn voeten afdroogde en mij van nieuwe kousen voorzag en zelfs mijn schoenen aandeed. Over inzet gesproken.
Dan de marathon, de eerste 15km in een gemiddelde van 6min/Km afgewerkt en tot Km 22 ging het goed( nou ja goed) vanaf dan begon ik af te tellen en dat was niet de goede tactiek. De kilometers verliepen moeizaam en de tijd wou ook niet vlotten. Onderweg had ik Kurt gezien en die bleek minder ver weg dan gedacht. Vanaf Km 33 kreeg ik terug de mentale kracht om goed te lopen en vanaf dan ging alles terug redelijk.
De laatste kilometer is echt een eresaluut voor de sport, mensen staan je in dubbele rijen aan te moedigen en dat geeft je vleugels, zeker als ik dan het stadion binnen liep waar ik overwelmd werd door een mix van emoties .
11Hr31'25" stond er op de klok, missie geslaagd en ik was zo blij als een klein kind.
Kurt heb ik niet meer gezien, wel gehoord en mijn vrouw en mijn kindjes heb ik na een tijdje zoeken en telefoneren ook teruggevonden in de menigte.
Al bij al een super ervaring die zeker voor herhaling vatbaar is. De organisatie was van een zeer hoog niveau en de sfeer ondanks het slechte weer super.

In de krant !

Enkele dagen voor de wedstrijd stond volgend artikel over mij in het Nieuwsblad.

Ironman Klagenfurt : “Reine Wahnsinn”

4u15’, neen de GSM trilde niet want ik was al wakker en op. Een klein ontbijtje want veel ging niet naar binnen. Spullen klaar maken en dan vertrekken. Opvallend hoeveel mensen zo’n Ironman ’s morgens om 5 uur al op de been brengt. Bandjes bijgepompt. Drinkbussen op fiets gestoken. En dan naar de start.

Toen het startschot ging zat ik net tot mijn knieën in het water. In tegenstelling tot 2 jaar geleden toen ik bij het vallen van het schot al 100m verder zat dan nu was dit niet echt een in water start vond ik, maar ja, maakt niet uit. Het zwemmen verliep vlot alhoewel de boeien slecht te zien waren. Ook de ingang van het kanaaltje was een beetje gissen hoe je moest zwemmen. De laatste 800m in een smalle beek zwemmen was erger dan de start moet ik zeggen. Swat, na 1hr03 zat de 3.8K er op. Niet slecht, maar ook niet echt goed.

De fiets op en , neen , niet knallen. Gans de 180k heb ik op reserve gereden. Ik had ook geen referentie met voorgaande fietservaringen in wedstrijd, dus easy. Eerste ronde 2hr35 (133) en de 2de 2hr37 (135). Was content en de benen voelden goed aan toen ik begon te lopen.

Ik was niet echt hard van stapel gegaan voor de marathon omdat ik wist dat dit dan misschien mijn doodsteek zou zijn. Ik voelde al vrij snel dat mijn tempo stilletjes zakte. Veel te vlug naar mijn goesting, maar ik had me er eigenlijk wel een beetje op ingesteld. Mirakels bestaan niet, wat ze in Lourdes ook beweren. Na 15K liep ik al aan een tempo van 6’/km. En vanaf km 25 begon ik te wandelen in de bevoorradingen waardoor de km tijden opliepen tot +7’/km. Met nog 6K voor de boeg was ik aan het rekenen geslagen en merkte dat ik zeker niet meer mocht stappen wou ik binnen de 11u finishen. Dus blijven lopen, we want to see you run werd er vrij vaak gezongen langs het parcours als er weer enkele wandelaars afkwamen. Bij mij was het van dan af, keep on running. Met een overschot van iets meer dan 3’ liep ik samen met de kids over de eindmeet.

Conclusie.

Ik wou kost wat kost fit aan de start staan. Niet ziek of gekwetst. Dat is zeker gelukt.
Dan de wedstrijd uitdoen en als het effe kon tussen de 10-11u. Ook deze opdracht is gelukt.

Ik ben dus een tevreden mens ook al was de euforie niet zo groot als toen ik de eerste keer finishte, maar dat is normaal denk ik.

The day after was hard, heel hard, een heel dikke opgezwollen linkerknie + de gebruikelijk pijnlijke spieren maakte ook van deze dag een dag Ironman waardig.

De titel verdient ook een woordje uitleg.

Er logeerde een Duitse triatleet bij ons, Gehrard. Hij werd 4de in de cat. 40-45, zijn broer is professioneel triatleet (doet zondag mee in Lake Placid, Christian Brader). In de loop van de week al een aantal fijne gesprekken gehad met de man.
Dinsdag brachten we onze fietsen in gereedheid voor de terugreis naar huis. Hij vroeg wat er met mijn linkerbeen scheelde want dat was hem nu pas opgevallen. Ik vertelde mijn verhaal. Zijn mond viel open van verbazing, en hij vond amper woorden om zijn respect voor mij uit te drukken, 1 van die woorden was :” Das du das macht is reine wahnsinn, respect man”, waarna hij mij de hand schudde...
Meer heb ik hier niet aan toe te voegen …

Foto’s staan in fotoalbum, met dank aan Helen

It's all up to you !

Toch wel weer verbazingwekkend nieuws vanuit Frankfurt.

Normann Stadler has to cancel IRONMAN Frankfurt because of illness:“I absolutely wanted to participate, but the doctors forbade it.”
Eddy zal dus 1 plaatsje opschuiven !

Voor mij zitten de trainingen op Belgische bodem erop. Vandaag nog 40' gezwommen, 72K bike en 8K gelopen. De 2 wespen die onderweg mijn nek en hoofd aanvielen hebben hun gif, angel en leven erbij gelaten. They rest in peace of pieces, zoals ge wilt.
Morgenavond reizen we af naar Klagenfurt. In tegenstelling tot vorig jaar heb ik er zin in en is alle materiaal en alles wat voeding betreft in orde.

Misschien voor de mensen die op het thuisfront de wedstrijd via internet willen volgen onze nummers.

Denis : Nr. 505
Wilfried : Nr. 1347
Marc : Nr .2284

Vanaf nu staan de comments ook terug open. Ze komen dus direct op het net. Deze blog ligt dus nu in jullie handen. Maak er iets moois van met aanmoedigingen en flauwe grappen en …. Zodat ik dit achteraf nog eens kan lezen en dan met plezier kan terugdenken aan alles wat nog komen gaat.

Witse, hou ze in de gaten.

Het Laatste Oordeel over Klagenfurt deel 2

HET LAATSTE OORDEEL ...

Volgens Wilfried

De weg naar Klagenfurt 2008 was lang en moeilijk. Vooral de winter was mij niet gunstig gezind. Veel kwetsuren en dat vooral in’t lopen waardoor ik bijna niet aan lopen toekwam de eerste 3 maanden van het jaar. Ik geraakte in paniek, zag het niet meer zitten. Dankzij enkele raken commentaren op één van die blogs ben ik beginnen nadenken. Ik moest het plezier terugvinden in de triatlon want zoals ik bezig was kon het niet verder. Vanaf april heb ik dan de knop omgedraaid. Iets minder fanatiek als andere jaren ging ik terug aan de slag. Op mijn manier. Ik kieperde alles wat ik op papier had staan in de vuilbak en vertrok met een nieuwe propere lei. Ik heb me sindsdien rot geamuseerd en me op geen enkel moment nog zorgen gemaakt over mijn conditie. Die kwam wel en inderdaad. Ik sta er, op een dikke week voor D-day. Voor het eerst kan en mag ik zeggen dat ik er klaar voor ben.

Wat het gaat worden weet ik niet. Ik wil vooral op een deftige manier de finish halen en als het effe kan tussen de 10-11hr.
Hoe dat verdeling per discipline eruit zal zien ? Swim +/- 1hr * bike 5hr10-5hr20 en het lopen 4hr-4hr20.

Wat de andere twee zielsgenoten betreft. Marc zal zeker een sterke marathon lopen en flirten met de 10hr grens. En Denis, dat is een echte diesel, eenmaal die op gang is valt die amper nog stil. Ik zie ons dan ook dicht in mekaars buurt eindigen. In welke volgorde ?????

Wat de mannen van Roth betreft. Pontje is realist en slim genoeg om geen gekke dingen te doen en zijn eigen tempo aan te houden. Kurt heeft de beste conditie sinds jaren. Ik ben benieuwd wat voor tijd er uit de bus zal komen.

En voor de rest, alleen het telefoonnummer van Pontje ontbreekt mij nog !!!!!

Het Laatste Oordeel over Klagenfurt

HET LAATSTE OORDEEL ...

Volgens MARCO VELO

Zoals het spreekwoord zegt: het (on)geluk zit in een klein hoekje!!
Donderdagavond bij het binnengaan van het zwembad een banale uitschuiver gemaakt met een zere teen tot gevolg. De ernst van de zaak werd pas ’s anderendaags bij het ontwaken echt duidelijk. De teen in kwestie vertoonde vooral alle donkere kleuren van de regenboog en elk contact met de grond deed ontzettend pijn. Op korte termijn stond al zeker mijn deelname aan de Bilzen Run op de helling en de schrik zat er meteen in dat dit verstrekkender gevolgen kon hebben… Dit maar om aan te geven hoe snel een maandenlange voorbereiding in duigen kan vallen.
Om een lang verhaal kort te maken: Ik heb de Bilzen Run meegelopen! Wat voor mij de hoogmis van het loopjaar wil ik niet missen! Ik heb er samen met wat tape en enkele pijnstillers toch wat pijn voor over gehad om de finish te halen. Het werd ondanks de pijn een goede test in de laatste rechte lijn naar Oostenrijk…

Toen ik mij een jaar geleden inschreef voor Klagenfurt was de ambitie en de opdracht duidelijk: finishen alleen zou niet voldoende zijn het zou een snelle tijd (lees minder dan 10:00u) worden. Om dit te realiseren was de opdracht: opnieuw het vormpeil van mijn Embrun-triatlon bereiken.
In dit opzet ben ik echter niet geslaagd en zal de ambitie moeten bijgesteld worden!
Zorgenkind wat dit betreft is vreemd genoeg het fietsen! Met nochtans meer dan 7.000km op de teller wil dit onderdeel niet vlotten. Meerdere keren heb ik dit jaar tijdens het fietsen rake klappen moeten incasseren oa tijdens TBT. Erger nog waren de mokerslagen die ik moest verwerken bij het klimmen op flanken van de Ventoux. In principe mijn terrein bij uitstek!!
Tekenend was ook de ‘slechts’ 90° fietstijd tijdens de
½ triatlon van Leuven (op 180 deelnemers).
Vermits het fietsen de ‘sleutel’ is van de volledige triatlon zal ik in dit onderdeel dus zeer voorzichtig moeten zijn en zeker niet kost wat kost een snelle tijd willen nastreven.
Het zal, wat mij betreft, belangrijk zijn om zo fris mogelijk aan het lopen te beginnen om mijn sterkste onderdeel ten volle te kunnen uitspelen. Ik hoop hier te kunnen rekenen op mijn relatief hoge basissnelheid. In die zin was mijn deelname in Bilzen alsnog een mooie opsteker! 11° in 1:18:54 op een zwaar parcours met veel wind.
Wat het zwemmen betreft heb ik alleen de halve van Leuven als referentie. Daar was dit onderdeel, gezien mijn zwemkwaliteiten, goed te noemen. Voor mij is deze discipline vooral overleven in de massa.

Prognoses maken wat eindtijd betreft heeft verder weinig zin.
Onder 10:00u lijkt me niet meer haalbaar (jammer voor de pronostiekers op deze blog). Daarenboven is ook het weer nog eens een onzekere en bepalende factor. Een beetje als ploegmaat Mario A. zal ik een temperatuur boven de dertig graden waarschijnlijk niet overleven (dit ‘overleven’ is hopelijk figuurlijk te nemen…)

Wat de prestaties van de overige ZLTC-ers betreft.
Met Kurt en Mario heb ik weinig getraind en op hen heb ik bijgevolg weinig zicht. Ik wens hen in ieder geval heel veel succes in Roth!!!

Mijn twee Klagenfurt maatjes heb ik bezig gezien op en rond de Ventoux. Beiden hebben indruk gemaakt en zijn zeer goed bezig!! Dus ook over dat pronostiekje over de volgorde van onze aankomsten zou ik nog maar eens goed nadenken.

Ik hoop dat we alle vijf goed en wel de finish bereiken!!
En wat Klagenfurt betreft zou me dat niet verwonderen mochten we dat met z’n drieën gelijk doen! Zou dat niet knap zijn!!

NATIONAAL KAMPIOENSCHAP LANGE AFSTAND IN BRASSCHAAT door Denis

Ondanks de afwezigheid van de gedoodverfde favoriet (Kurt L.) die alles op alles zet op Roth (Macca, bij deze ben jij gewaarschuwd), ben ik er toch niet in geslaagd om de titel te grijpen. Waarschijnlijk zat de ¾ van Stein nog in de benen.
Neen, even serieus nu. Het was inderdaad de tweede lange afstand op een week tijd en de allerlaatste test (prikkel) voor Klagenfurt. Ook na afloop van deze wedstrijd was ik tevreden. Ik was goed hersteld van Stein en ik kon met een behoorlijke gemiddelde hartslag toch een redelijke snelheid halen op de fiets en tijdens het lopen. Dit resulteerde uiteindelijk in een verbetering van meer dan 10 minuten t.o.v. mijn laatste deelname in 2006.
Karla, geveld door het griepvirus, besloot toch maar thuis te blijven en ik zakte dus alleen af naar Brasschaat. Ik deel graag alles met Karla, maar ditmaal hoop ik toch dat ze haar ziektekiemen voor zich heeft gehouden. Tot nu toe voel ik mij nog goed (hout vast houden….). Ter plekke kwam ik nog een paar oude bekenden tegen, o.a. een medestudent van de militaire school en collega piloot van Mario en natuurlijk de ZLTC’er die altijd en overal meedoet; Robby.
Wat het zwemmen betreft, het was al lang geleden dat ik nog zo een pak rammel heb gekregen in het water. Het heeft tot aan het begin van de tweede ronde geduurd vooraleer de relatieve kalmte rondom mij was teruggekeerd. Ik was dan ook een beetje ontgoocheld van mijn tijd, maar het gevoel was OK en dat is wat telt voor mij.
Het parcours van het fietsen is niet echt geschikt voor een niet stayer wedstrijd met zoveel deelnemers. De combinatie van meer dan 400 starters met smalle, bochtige wegen en de verplichting om rechts te rijden gaan niet samen. Maar goed, ik ontsnapte aan de penaliteiten en kon ondanks de wind toch nog meer dan 35 per uur gemiddeld fietsen. Ik moet wel toegeven dat de wind in de meeste open vlakten in het voordeel blies.
Het loopparcours is wel veranderd ten opzichte van mijn vorige deelname in 2006. Nu moet er ¾ ronde op een atletiekpiste gelopen worden, waar je ook een gekleurde elastiek krijgt om te kunnen herkennen in welke ronde je loopt. Als ik terugkijk naar de tijden per ronde, moet ik zeggen dat ik vrij constant heb kunnen lopen. Alleen in de laatste ronde heb ik wat terrein prijs gegeven en dat voelde ik ook. Misschien iets te weinig suiker de eerste 15 km?? Opmerkelijk tijdens het lopen was de aanwezigheid van Pontje als supporter. Hij was met de fiets van Tongeren gekomen en vervulde de perfecte rol van supporter, waarvoor dank.
Al bij al zou ik zeggen; mooie wedstrijd. Vooral het loopparcours loont de moeite. Het is volledig in de schaduw en de supporters zijn nooit ver weg. Ook als je je partner en kinderen wil meebrengen, is Brasschaat ideaal. Er is een mooie speeltuin, waar ook Pontje blijkbaar plezier heeft beleefd. Militairen zijn nu eenmaal grote kinderen!

Het Laatste Oordeel

HET LAATSTE OORDEEL ...

Volgens PONTJE

Wel ik denk dat ik mijn ding gedaan heb om zo goed mogelijk voorbereid aan de start te komen in Roth.De conditie zit wel snor, alleen is dit voor mij allemaal nieuw en is enige voorzichtigheid geboden.
Jimmy heeft me de goede raad gegeven om D-Day als een lange duurtraining op te vatten, wat ik bij deze dan ook ga proberen. Het feit dat Kurt voor mij mag starten is goed dan is er iemand aan de finish die ik ken tenzij ik op hem moet wachten, je weet maar nooit. Kurt we gaan er een lap op geven , jij pakt Macca dan pak ik Sindballe. Wie weet krijgen we Van Vlerken dan als dessert.
Morituri te salutant, laat ons met z'n allen genieten van D-Day en diegene die het eerst een SMS kan sturen van aan de finish naar de tegenpartij (Roth-Klagenfurt) krijgt van mij een BAKSKE NAAR KEUZE !!!

Het laatste oordeel ...

HET LAATSTE OORDEEL ...

volgens KURT !

13 juli…D-Day?
Zoals ik donderdagavond tussen enkele baantjes door al tegen Marc zei mag die dag stillekes komen.
Mijn conditie is ok maar…het duurt me wat lang en de trainingen worden mentaal zwaar.
Als ik de onderdelen even onder de loep neem. Te beginnen met mijn sterkste…het zwemmen.
Ik denk dat Macca zijn kans hier ligt want ik verbeter hier niet erg op. Ik verwacht dan ook net zoals vorig jaar rond 1h15 op mijn fiets te zitten.
Ik ben ook niet de man die diep wil en kan gaan in het zwemmen ondanks vele aansporingen van Iron Loix.
Het fietsen daarentegen is naar mijn gevoel sterk verbeterd. Ik denk dat mijn trainingsritten van het werk naar huis hierin meespelen.
Ook mijn ritten met ‘’ de mannen van Steegmans’’ deden hier goed aan. Op woensdagavond regelmatig mee gaan koersen en op zondag dikwijls mee het tempo gaan bepalen. Hier verwacht ik dan ook veel op Macca goed te maken, 5h20 was mijn tijd in Klagenfurt dan moet ook dit jaar weer in de buurt komen.
Het lopen: gevoel is goed maar zoals iedereen, die de volledige afstand al eens deed, weet is dit altijd afwachten. Ik teken terug voor een IM marathon van 4h zoals de 2 afgelopen jaren.
Betreffende mijn ‘’partner in hell’’ Mario Pont: We gaan gelijk uit het water komen, hij start nl. 15 minuten na mij.
Dan zal de strijd kunnen beginnen, ik zal me aan een stoute uitspraak wagen. ( Mario, dit doe ik om u te motiveren hé!!!) Ik verwacht het verschil in het lopen te maken en niet zozeer in het fietsen. Ik heb gezien dat er ettelijke pontjes weg zijn bij onze Pont dus ik denk dat hij ons gaat verrassen. Ik wens hem langs deze weg dan ook verschrikkelijk veel succes en een mooie race. En voor na de race…FARTANS, WE’LL MEET AT THE BAR !!!!
Klagenfurt heb ik met opzet gemeden dit jaar. Op deze manier neem ik toch wel wat druk bij jullie weg en hoop ik dat jullie net als ons een dag vol vreugde, pijn, honger, dorst en krampen mogen hebben. Heel veel plezier en succes voor iedereen.

Het zit er op !

De zwaarste trainingsweken zitten er op. 22hr, 17hr en deze week 19hr waren de 3 laatste zware. Vanaf nu is het afbouwen, af en toe nog een intensievere prikkel geven maar ook vooral rusten en dan maar hopen op een "super"compensatie.

Na de lange looptraining van donderdag, zaterdag nog een laatste keer 5hr op de fiets gezeten. Dwars door de Voerstreek was de naam van de uitgepeilde rit van de "Toeplitsen". Samen met Kurt (die rijdt dus echt wel sterk, moest niet onderdoen voor mij) en met veel motregen maar vooral heel veel wind nog een keer de puntjes op de I gezet.

Vanaf morgen gaan de godsdienstige sector verkennen met HET LAATSTE OORDEEL ....

OPEN NEDERLANDS KAMPIOENSCHAP LANGE AFSTAND IN STEIN door Denis

Het is ondertussen al bijna een week geleden dat ik heb deelgenomen aan de ¾ van Stein. Het is niet omdat ik zolang heb moeten herstellen dat ik nu pas op de proppen kom met een kort verslagje. Ik heb gewoon geen tijd gehad. Veel te druk de laatste week.
De wedstrijd nu. Samen met twee bekenden (Mario A. en Peter V., een collega van Karla die ook zal deelnemen in Klagenfurt) zouden we om half negen starten in het Juliana kanaal. Gezien de warme temperaturen op dit vroege uur, was iedereen blij toen de referee besloot dat we het lekkere sop in mochten duiken. De afkoeling was welgekomen en off we go voor twee ronden van 1500 meter. Ondanks het goede gevoel in het water, was ik toch wat teleurgesteld toen ik de tijd van mijn eerste ronde zag. Ik had gedacht rond de 50 minuten te kunnen zwemmen, maar met 27’ op de eerste ronde, was ik niet echt op schema. Het was niet echt te bedoeling om te schitteren in Stein, maar je stelt je toch altijd objectieven voorop die je dan ook wil naleven. Uiteindelijk mag ik na 54’ beginnen aan een looptocht doorheen het oneindig lange fietsenpark. Ik begrijp niet dat ze dat park voor een dikke 200 deelnemers zo lang moeten houden. Maar soit, de wissel was dan ook iets trager.
Het fietsen is zwaar, loodzwaar. Dat weet iedereen die al heeft deelgenomen of daar ooit heeft getraind. Voor mij was het al de vierde deelname, dus van gebrek aan parcourskennis geen sprake. Alhoewel, door wegenwerken wordt er na de Snijdersberg (14%) een ommetje gemaakt waardoor het fietsen ook langer is dan de vorige jaren. Door de wind, die toch behoorlijk blies, was dat niet van de poes. Velen zijn zich daar toch tegengekomen en een kleine 20 per uur op het kilometriekske is dan ook niet echt motiverend, zeker als het nog zo ver is. Het eten en drinken op de fiets verliepen volgens plan, de heuvels (12 in totaal) werden goed verteerd en met 142 gemiddelde hartslag en net geen 32 gemiddeld kom ik na 114 km terug aan in het centrum van Stein waar Karla en de kids staan te supporteren. Dat doet deugd want het was niet voorzien dat ze naar de Dutch Mountains zouden afzakken en eerlijk gezegd starten aan een 30 km loop met je trouwste supporters langs het parcours is beter voor de moraal. Ook hier is de wisselzone veel te groot, maar na een iets snellere en beter georganiseerde wissel beginnen we aan het slopende loopnummer in een verzengende hitte.
Tot mijn nog grotere verbazing zijn er nog supporters afgezakt (Jimmy met claxon, Tim, Koen allen vergezeld van vrouwelijk schoon). De bevoorradingen en de sfeer in Stein zijn gewoonweg super. Bijna om elke hoek van de straat staan ze met water, cola, isostar, sponsen, sproeikoppen. En de afkoeling was echt noodzakelijk. Zoals altijd heb ik enkel cola gedronken en een drietal bananen naar binnen gespeeld. Voor mij geen repen of gels, die komen er toch terug uit. Ik was blij te zien dat ik een constant tempo van ongeveer 40’ per ronde kon aanhouden. Natuurlijk begint de laatste ronde alles pijn te doen, maar het gezelschap van de toen nog regerend Nederlands kampioenschap Lange Afstand bij de 40 plussers deed deugd. Hij had zijn titel vorig jaar in Almere gehaald en probeerde die hier te verdedigen. Toen zijn coach hem meldde dat zijn concurrent al 40’ binnen was, liet hij het voor bekeken en samen hebben we de laatste 7,5 km uitgelopen. Van een joviale Hollander gesproken, dat was er eentje.
Waarom heb ik nu Stein meegedaan? Vooreerst het is een van de mooiste wedstrijden. Bovendien was het voor mij de generale repetitie voor Klagenfurt. Hoe zit het met de conditie, hoe verdraag ik het eten en drinken, hoe reageert het lichaam op de hoge en vochtige temperaturen? Allemaal vragen waar ik vorige zondag een antwoord op heb gekregen en gelukkig het antwoord dat ik wilde horen.
Nu nog één test en dan de grote dag. Morgen start ik in Brasschaat. Ik maak van de gelegenheid gebruik dat Kurt niet meedoet om een gooi naar de Belgische titel te doen. Hopelijk ook daar lekker weer en goeie benen en dan denk ik dat we er klaar voor zijn.

What's coming up ?

Vanaf maandag zal je regelmatig een blog kunnen lezen met de titel "Het Laatste Oordeel volgens ..."

Daarin zullen de Klagenfurters en de 2 van Roth hun messcherpe taktiek uit de doeken doen of maw wat zij verwachten van hun wedstrijd.

Ikzelf heb gisteren mijn langste looptraining afgewerkt. "Verdomme, gij zijt er dus al van af " zei Kurt gisterenavond tijdens het zwemmen. Hij moet de zijne nog zondag doen. Duur 2hr36 en 1 liter energiedrank ging door de keel tijdens deze trage duurloop. Het gevoel was goed, kon nog wel wat doorgedaan hebben. Alvast een enorme opsteker voor binnen 2 weken. De teller staat nu al op 11hr15 deze week. En er komt nog een pakske bij, het laatste pakske ....

Voor Eddy, die er wel erg uitgewrongen uitzag gisteren. Ik hoop dat hij goed en snel herstelt want zo afgepeigerd heb ik hem nog nie dikwijls gezien !

Scott Molina

Who the fuck .... ?

Velen onder jullie zegt die naam misschien niets, maar Scott was vanaf begin jaren '80 tot halverwege de '90 jaren een prof triatleet. Hij won iets meer dan 100 westrijden met daaronder, de belangrijkste, in '88 IM Hawaii.

Dit jaar is hij 48. De man ziet er nog steeds afgetraind uit. Misschien nog scherper dan vroeger. Tegenwoordig houdt hij zich bezig met coaching en het organiseren van trainingskampen, zoals de Epic Camps (vorige week zaten ze in Europa, Italië, Dolemieten waar ze in 8 dagen tijd 65 uur bij mekaar trainden, 27K swim, 1080 bike met daarin de beklimmingen van 9 passen en 140K run)

Scott leeft voor de sport, maar af en toe een glaasje wijn, een biertje of een Cheeseburger en ... a hell of a T-shirt ...

Racen op Terlamen

Vandaag voor het eerst eens mee gaan fietsen op het circuit van Zolder.

Ik had namiddag een uurtje gelopen en om iets na 5 vertrok ik van thuis uit met de fiets richting circuit. Na een uurtje was ik er en besloot maar meteen de koe bij de horens te vatten en in een groep vooraan mee te rijden. Het ging behoorlijk moet ik zeggen. Na een goeie 45' was het tijd voor enkele squeezies dus maakte ik een pitstop want ik vond dat te gevaarlijk om tegen zo'n snelheid die dingen op de fiets in te nemen. Daarna terug vertrokken voor sessie nr 2. Die duurde 37'. Toen was het hoog tijd om naar huis te gaan. Tot dan had ik 86K gereden tegen 36 gemiddeld. De terugweg was hard hoor maar buiten de 2 sluizen ging het nog redelijk vlot.

Eindresultaat van een ritje Terlamen. 120K in 3hr30'

Gevaar !!!!

Dit gevarenbord moeten we zeker volgende keer meenemen op stage.

Ironman 2009 : Zltc in Frankfurt ?

Jimmy, Olivier, Mario A. en Tim starten volgend jaar in de IM van Duitsland in Frankfurt.

De inschrijvingen gaan nu woensdag open om 10u in de voormiddag. Dus als je er dan ook wil bij zijn, nie twijfelen want het gaat razendsnel daar hoor, op nog geen dag zit het vol.

Jimmy wint in Stein.

Neen niet de lange afstand maar wel de sprint op zaterdag. Na een robbertje vechten met Tim kon Loixie de eerste plaats bemachtigen met een luttele 6" voorsprong. Proficiat. Lanzarote lijkt al vast uit de benen te zijn.

Minder verging het onze "supermario" vandaag in de 3/4 triatlon van Stein. Opgave na het fietsen. Denis deed wel wat hij moest doen en dat was finishen (55ste).

Beke deed het in Nice ook al niet bijster goed, slechts 5de (nnar 't schijnt mag hij toch naar Hawaii omdat de nummers 1 en 3 verzaken aan hun kwalificatie.

Terwijl Marino weer in supervorm steekt voor Klagenfurt. Hij verpulverde de tegenstand in Brugge.

Wat mezelf betreft, na de zware trainingsweek in Frankrijk deze week toch al weer een deftige week van 17hr training kunnen verzetten met toch 68 loopkilometers in. (zie trainingslogboek)

Nog 1 zware week te gaan !

Tour de Suisse 2008 - Stage 5 - Frank Schleck crash

Trainingsupdate

Na een weekje Ventourisme deze week een week met de nadruk op lopen.

Maandag rustig een uurke gelopen om de benen terug los te maken

Dinsdag een fietstraining op het vlakke van bijna 3hr

Woensdag mijn langste looptraining tot nu toe : 2hr14 over heuvelend terrrein, tegen zeer lage hartslag, op 't gemakske dus. 's Avonds dan wat los gaan zwemmen.

Donderdag de benen verder losgereden 2hr en een zwemtraining met als hoofdmoot 3x(10x50) rust 5". Eerste serie 45", de tweede 43" en de derde 41".

Vrijdag, vandaag dus toerke Kerkenloop gelopen.

Morgen nog een fietstraining en zondag wat lopen en dan gaan we de laatste zware week in met een mix van alle onderdelen.

Daarna is het taperen en op 13 juli zullen we dan zien wie in de juiste tijdzone gegokt heeft.

Nog een leuke foto van Leuven gevonden. Al fluitend tijdens het lopen !!!!

Enquête !

Enquête een beetje uitgebreidt, kwestie van de boel lekker wat op te fokken !!!!!

The results from the Ventoux !

26hr35' trainen op 6 dagen stage met zicht op de Ventoux.

9K gezwommen, gene enkele meter gelopen !!! en 638.5 gefietst.

Dag 1

Eerste beklimming Ventoux langs Sault. 1hr25 over de 26K tegen 145 HS. Totale rit 94K. Hoogtemeters 2000.

Namiddag 3K gezwommen met pak. Water 20° Brrrr.

Dag 2

116K in 3hr51'. Hoogtemeters 1325. Namiddag opnieuw 3K gezwommen.

Dag 3

2de beklimming Ventoux vanuit Malaucène. 1hr30 over de 21K tegen 159 HS. Totale rit 82.5K. Hoogtemeters 2155.

Dag 4

Onze vlakke rit ????? 1460 hoogtemeters. 108k in 3hr48'

Dag 5

3de beklimming vanuit Bedoin. 1hr36' over de 21K. 151 HS en 2190 hoogtemeters. 's Avonds nog 3K gezwommen. Nog steeds met pak water 21.5°

Dag 6

Langste rit. 156K in 5hr51. 2410 hoogtemeters.

Auto's en fietsers

Dit gebeurde vorige week zondag tijdens een wielerwedstrijd in Mexico. 1 van de deelnemers liet er het leven toen een auto op het peleton inreed.

In de schaduw van de Ventoux

Vanaf zaterdag zitten Marc, Denis en ikzelf in Moulon. Dat is in de schaduw van de Mont Ventoux. We gaan er een week lang trainen en zoals Marc zegt een beetje vakantie houden ook.

Zondag 8/6

Rit 1: 96 Km

Eerste beklimming van de Ventoux langs de 'mietjeskant' vanuit Sault.

+ zwemtraining

Maandag 9/6

Rit 2: 110 Km

Gorges de la Nesque

+ looptraining +/- 1hr

Dinsdag 10/6

Rit 3: 78 Km

Tweede beklimming van de Ventoux vanuit Malaucène

+ zwemtraining

Woensdag 11/6

Rit 4: 147km

De zwaarste rit!

In deze rit, ten noorden van de Ventoux, mogen we zeker rekenen op een alles behalve vlak parcours! Er staan ook maar liefst 6 col(s)(lletjes) op het programma.
Col d’Ey, Col de Tourettes, Col de la Saulce, Col de Palluel, Col de Soubeyrand en nogmaals Col d’Ey.

+ looptraining

Donderdag 12/6
Rit 5: 78Km

De enige echte beklimming van de Mont Ventoux vanuit Bédoin.

+ zwemtraining

Vrijdag 13/6

Rit 6: 99 Km

Uitbollen !!!!

+ looptraining

Na een week zullen we dan +/- 10K gezwommen hebben, een goei 600K gefietst hebben en ongeveer een 36K gelopen.

We verblijven in het Vakantiedomein Pas du Ventoux: Mollans op 935 km van hier. In een chalet die, ik citeer hier even onze reisgids Marco Velo
"ca 65m² groot is (dat moet zowat het tienvoudige zijn van ons caravannekes in
Grimaud...)
beneden en bovenverdieping
woon/slaapkamer met 2 persoonsdivanbed
slaapkamer met 2 persoonsbed
kamer of cabine met 2 bedden of stapelbed
badkamer met bad/handdouche
!!!Apart toilet!!!!
Kitchenette met 3 kookplaten en oven
Terras met zitjes"

De weersvoorspellingen beloven goed weer, al weet je nooit met die Frank De Booseres van deze wereld.

In alle geval, we zullen er het beste van maken.

A Bientôt !

Laatste rechte lijn

We zitten in de laatste rechte lijn richting Klagenfurt. De nieuwe foto bovenaan zegt genoeg zeker ? Het waren de laatste meters van 2 jaar geleden. Deze foto elke dag zien zal mij zeker motiveren.

Na de positieve signalen die ik kreeg in Leuven zetten we nu voor de laatste weken nog eens onze beste beentjes voor en ... wat die halve van gisteren betreft. Dat was toch Hoeyberghs die gewonnen heeft. Al zegt deze foto iets heel anders ?????

Leuven

Leuven was een kleine test richting Klagenfurt. Eens kijken hoe de conditie was. En dat kan best in een wedstrijd, de halve van Leuven dus.
Samen met Marc, Denis en Kurt stonden we in Rotselaar klaar om 2 rondjes te zwemmen in de Plas waar ook Aarschot doorgaat.
Zwemmen vormde geen probleem, het was wel geen 2500m want na 34’45 kwam ik al uit het zilte nat. Net toen ik het fietsenpark verliet kwam Marc al uit het water. Man, heeft die goed gezwommen !
Eénmaal op de fiets reed ik zo snel mogelijk naar een groepje toe. Daar ben ik de hele wedstrijd in blijven hangen. Er kwamen nog een paar hardrijders bij en uiteindelijk was onze groep een man of 10-15 sterk. Halfweg bleven er slechts 6 over. Het tempo lag hoog de eerste 2 ronden. Op een haar na hadden we 38 gemiddeld. Langs de vaart kon ik mooi de tijdverschillen zien met met clubgenoten. Na ronde 1 zat Marc op 5’. Denis en Kurt volgden een minuut later. Ronde 2. 7’ op marc. Denis en Kurt bleven hangen op 1’ van Velo. Ronde 3 10’ op Marc. Kurt en Denis heb ik niet meer gezien. Ook in ronde 4 zag ik Marc niet meer. Ik schatte iets van 12-13’. Uiteindelijk bleek het 15’ te zijn. 37.5km/u over de 92K.
Marc moest nog in de strafronde voor een zwarte kaart.
Het lopen dan. Op voorhand wist ik dat ik zeker nie te fel van stapel moest lopen want mijn loopconditie was niks om over naar huis te schrijven. 4.5K in 22’30 was 5’/km. Daar baseerde ik mij op. Ronde 1 ging in 21’03. Dat was 1’30 sneller dan voorzien. Ronde 2 was een 21’40. Toen wist ik al hoe laat het was. Ik kon mijn tempo nie houden en Marc kwam met rasse schreden dichterbij. Ronde 3 ging in 22’10. En met nog 2K te gaan kwam Marc ervoer. Hij liep verdorie de 9de looptijd. Heel sterk.

Natuurlijk ben ik tevreden over het resultaat. Mijn zwemmen was nie slecht maar ook nie super goed. Mijn fietsen was voortreffelijk, blijkbaar sta ik toch verder dan ik dacht. Onderweg een paar cartouches afgeschoten om u tegen te zeggen. Het lopen dan, dat wist ik op voorhand, daar is nog veel vooruitgang te boeken. Een 9de plaats als Veteraan was uiteindelijk mijn deel. En ne primeur….

Zal da effe uitleggen. De hele wedstrijd op Leppin/Squeezy gedaan. Ge moet daar dan wel veel bij drinken en daar zat nu net het probleem. Het was niet echt warm ginder zodat reeds op voorhand de blaas regelmatig moest geledigd worden. Tijdens het fietsen was het weer van datte. Ik zat in een goeie groep en kon die toch niet laten rijden omdat ik absoluut moest pissen. Dus, ja dan maar laten lopen op de fiets, een beetje naspoelen met water en hup verder. Zelfs tot 2x toe. Dat was dus de eerste keer dat ik dat doe. De schoenen en zolen van mijn schoenen achteraf in een sopje gewassen en goed afgespoeld, kwil nie naar Frankrijk met een urinegeur aan m’n voeten !!!!

Even vooruitblikken

Morgen sta ik aan de start van mijn enigste wedstrijd in de voorbereiding op Klagenfurt. De halve van Leuven. Wat ik er van verwacht. Eigenlijk niet veel. De conditie is de laatste weken wel in stijgende lijn aan het gaan maar zeker niet van het niveau van vorig jaar en laat staan van dat van 2 jaar terug.

Zwemmen is in de Plas in Rotselaar waar ook het zwemmen van Aarschot doorgaat. Ik heb daar nog geen enkele keer een goede zwembeurt afgeleverd. Maar beter daar dan in de vaart in Leuven want ik heb liever geen bacterie in mijn lichaam naderhand.
Volgens de mannen die vorig jaar deelnamen zijn er 2 klimmetjes per ronde in het fietsen. Voor de rest is het vrij vlak. We zullen eens zien welk fietsniveau we kunnen tentoonspreiden.
Het lopen is maar 18K en dat is meegenomen. Want dat is nu net het onderdeel waar het dit jaar voor een groot stuk is misgelopen door aanslepende blessures.

Ik stel geen doelen of tijden, we zullen morgenavond wel zien wat het geweest is en of we tevreden kunnen terugblikken op de wedstrijd.

Koen Deceuster vertelt zijn Lanzarote verhaal

Zaterdagmorgen om 3h30 loopt de wekker af. D-day is aangebroken, hier heb ik vanaf januari naar toegewerkt. Na het laatste pastaontbijt voor enige tijd nog even checken of we alles hebben en dan naar de bus die ons om 4h30 naar de startplaats zal brengen.
In Puerto Del Carmen aangekomen gaan we eerst onze fiets controleren de nodige voeding/drank aanbrengen en klaar zijn. Inmiddels blijkt de tijd te vliegen en voor we er erg in hebben is het tijd om ons naar het strand te begeven waar de start zal plaats vinden.
Even nog wat loszwemmen en rond 6h45 begeef ik me naar de startbox, hier hebben we de keuze uit een snelle box (zwemtijd sneller dan 65') of een trage box. Terwijl ik daar sta te wachten passeert Bert Jamaer en stop nog even om te vragen het met mij is en dat hij verrast is mij hier te zien. Na een korte babbel gaat hij door want hij start bij de PRO en deze staan nog een box voor ons.
Om stipt 7uur wordt de race op gang geschoten, zo snel mogelijk het water in om 2 rondes te zwemmen, ik opteer ervoor om aan de buitenkant te zwemmen zodat ik kan doorzwemmen. Aangezien ik geen horloge aan heb weet ik dus niet hoeveel ik gedaan heb over de eerste ronde als ik het strand terug oploop maar het gevoel zit wel goed, vanop het strand terug de zee in voor de 2e ronde. Halverwege de 2e ronde, zie ik ineens een zwemmer met een techniek langs me zwemmen die me zeer bekend voor komt en jawel hoor, het is Jimmy, degene waar ik de laatste maanden veel mee samen heb liggen rond fietsen. Ik kom net voor Jimmy terug op het strand en loop snel naar de wisselzone die toch wel een paar honderd meter verder ligt.
In de wisselzone aangekomen moet je zelf je fietszak van de rek nemen en dan door naar de omkleedtent. Het omkleden gaat vrij vlot en vijf minuten later zit ik op om fiets.
Ik merk dadelijk als ik begin te fietsen dat mijn hartslag de hoogte inschiet, nu denk ik dat is normaal, lichtjes bergop wegrijden die zal dadelijk wel zakken. Maar helaas na enkele kilometers is hij nog steeds hoog, dus neem ik wijselijk wat gas terug. Na ongeveer 13 kilometer zie ik dan Jimmy voorbij vliegen, dit is de moment om terug een versnelling hoger te gaan en mee te schuiven maar de hartslag beslist er anders over. Wijselijk laat ik het tempo maar terug zakken want het is nog een lange rit en het parkoers in combinatie met de wind zal het niet makkelijker maker. Als ik uiteindelijk aan de eerste serieuze helling van de dag begin is het voor mij wel heel duidelijk, dit zijn benen waar ik echt niet zat op te wachten vandaag, het zal een lange weg worden. De ene na de andere komt mij voorbij gevlogen als of het niets is. Bergop sta ik bijna stil, met momenten gaat het nog amper 8 km per uur. Op die moment begint de gedachte te spelen van hoe ga ik dit ooit uitdoen, windop (snelheden wind tot rond de 40km/h) fietsen is stampen om met moeite rond de 12 km per uur te rijden. Na honderd dertig kilometer is het zelfs zo erg dat ik een eerste keer voet aan de grond want ik zie ik het even niet meer zitten. Na aanmoedigen van enkele andere deelnemers besluit ik toch door te gaan, enkele kilometers verder hou toch nog evenhalt om dan toch maar te besluiten van we rijden rustig naar de wisselzone en zien dan wel. Groot is mijn verwondering als een oude bekende die ik hier op wedstrijden steeds tegenkom me pas op km 140 passeert. Gelukkig voor mij is de laatste 12 km grotendeels wind af en na 6h40 kom ik terug in het fietsenpark binnen. Eigenlijk minstens 40' langer dan vooropgesteld. Tijdens het binnenrijden kruiste ik Jimmy die bijna zijn 1ste loopronde er had opzitten.
Ik wandel rustig naar de plaats waar mijn fiets moet staan, wisselrustig van tenue en besluit om aan de marathon te beginnen met het gedachte van we zien wel, desnoods doen we er 6 uur over.
Groot is mijn verbazing dan ook dat ik vrij gemakkelijk loop en dat ik perfect mijn voorziene pols loop. Na de eerste ronde die ik rond de 56' loop zie ik het weer helemaal zitten en ga ik dan ook trachten zo lang mogelijk te blijven lopen. De twee daarop volgende ronden verlopen volgens wens, bij elke bevoording drank nemen en elke vijf kilometer nog een squeezy binnen en dan ga ik da laatste ronde in, nu besluit ik toch om bij elke bevoording de tijd te nemen om al stappend rustig cola te drinken zodat we zeker de meet halen. Na 3h52 zit de marathon erop en loop ik over de meet. Samen met de wisseltijden erbij kom ik na 11h38 als 366ste binnen. Moe, lichtjes ontevreden over de fietsproef maar toch.
Na de aankomst kan je dadelijk aan een baxter om de recuperatie te bevorderen, van de baxter gaat het naar kine om los te masseren en vandaar naar de eettent om wat te gaan eten.
Omstreeks 10h00 komen Jimmy en ik dan terug aan op onze verblijfplaats Club La Santa waar nog een heerlijke friet met een goed stuk vlees staat te wachten als afsluiter van deze vermoeiende dag.
Nu enkele dagen later, is mijn ontgoocheling van de slechte fietsproef weg. Daarom ook dat ik volgend jaar terug ga naar Lanzarote om de race voor een tweede keer te rijden. Enkel mijn kompaan nog zover krijgen en we zijn weer vertrokken voor leuke trainingen.
Tot slot toch nog even enkele mensen bedanken, voor eerst mijn vrouwke Els en dochter Silke die mij door de vele trainingen regelmatig hebben moeten missen. En onze begeleiding ter plaatse zijn Denise, Danny, Ghilain en Vera merci.
Koen

When I am ....66

Zondag gingen Kurt en ik nog eens een keertje samen met de fiets op pad. Een uurtje of 3 zou het worden waarna hij richting zijn ouders reed en ikke terug naar huis want moest namiddag werken. We reden richting Terlamen, om de kilometer namen we over van mekaar, we reden een strak tempo. Eenmaal rond het voormalige F1 circuit getoerd was het wind tegen tot in Lanaken. Opnieuw hetzelfde principe als voorheen, om de km overnemen. we reden 33-34km/u tegen de wind in en op den duur hadden we een heel peletonnetje in ons wiel hangen. Ik schat een man of 10.

De eerste sluis komt eraan en enkelen voelen zich geroepen om er eens stevig tegenaan te gaan. Uiteindelijk trekt een wat ouder ogende man goed door en ook verder langs het jaagpad weet hij 37-38km/u te rijden. Eénmaal boven in Diepenbeek blijven van ons peletonnetje nog enkel de "oudere" man en Kurt en ikzelf over. De meneer komt naast ons fietsen en mompelt met een tandenloze mond iets van waar zijn jullie en ik ben van Heusden en wat denkt ge hoe oud dat ik ben. Wij ????? 60 ????

Hij, 66 !!!

Het enige echte Lanzarote verhaal (door Jimmy)

Woensdag 24 mei reisden Koen & ik af naar Lanzarote. Haast onmiddellijk bij het uitrijden van de luchthaven wisten we dat dit geen gewone wedstrijd zou worden. Het kale glooiende lavalandschap en de strakke wind die er overal vrij spel heeft, maakten onmiddellijk indruk.
Gelukkig hadden we toen nog geen idee over de moeilijkheidsgraad van de bergen die beklommen moesten worden.
Donderdag werden die eerste indrukken bevestigd. We reden met de fiets La Santa uit om een uurtje te gaan losrijden. We kozen een hellingske uit dat we makkelijk tegen een 25km/u konden oprijden en maakten na 15 km rechtsomkeer. Vanaf toen zakte de moed ons volledig in de schoenen. We moesten haast een ploegentijdrit rijden om tegen de wind in aan 30km/u terug aan ons hotel te geraken. Niet goed voor de moraal 2 dagen voor de wedstrijd.
Vrijdag net voor het inleveren van de fietsen een nieuwe opdoffer. Aangezien het loopparours de kustlijn volgde, ging ik er vooraf vanuit dat het een vrij vlak parcours zou zijn. Weer mis gegokt. Bij een volgende deelname aan zo'n wedstrijd mijn huiswerk toch beter maken!

Ik trok mij op aan de gedachte dat mijn fietsconditie momenteel beter was dan ooit tevoren en dat de zware omstandigheden voor iedereen hetzelfde zouden zijn. Daarbij had ik mij vooraf ook geen druk willen opleggen met onrealistische richttijden te willen nastreven. Pas als het fietsen goed zou meevallen was ik bereid risico's te nemen.

Zo gezegd, zo gedaan stond ik samen met nog 1290 anderen zaterdagmorgen aan de start.
Om 7u stipt weerklonk het startschot en Loixy was weer niet mee zoals gepland. Weeral mijn start gemist! Een brilletje dat enkele keren vol water stond en verschillende keren stoppen maakten dat ik mijn eerste zwemronde niet goed kon afwerken. In de tweede ronde heb ik dan wel wat tijd goed gemaakt en zwom ik bijna een minuut sneller. Halverwege de tweede ronde kreeg ik in de gaten dat ik zij aan zij met Koen zwom. Samen kwamen we na 57 min uit het water. Een slechte wissel en een heel lange wisselzone maakten dat ik na 1u en 5 min op mijn fiets zat. Koen was ondertussen al gaan vliegen.

Na 13km had ik hem echter al te pakken en besloot ik op mijn tempo door te gaan. Koen had blijkbaar een slechte dag. In tegenstelling tot al onze gezamenlijke trainingen kon hij nu niet meeschuiven. Achteraf vertelde hij mij dat hij met erg hoge hartslagen te kampen had en daarom ook niet goed durfde door te gaan. Ook de hellingen waren voor iemand met zijn gewicht te steil. Ikzelf raakte steeds beter en beter op dreef en bleef opschuiven.
Enkel wanneer het in dalende lijn ging en mijn tellertje boven de 55km/u ging, hield ik de benen stil. Geloof mij dat dit op in het eerste deel van het parcours niet makkelijk is.
Iedere keer als ik de benen dan stil hield, vlogen de andere deelnemer mij voorbij aan snelheden van 65km/u. Op de volgende moeilijke strook haalde ik hun dan steeds opnieuw in en zo bleef dat spelletje duren tot halverwege het fietsen. Na 100km begonnen we aan de 2 zwaarste klimmen. De Haria na 105km werd vrij vlot genomen en vanaf dan bleek dat ik de goede strategie had gevolgd met de benen af en toe stil te houden. In de laatste 60km bleef ik deelnemers inhalen die hun eigen waren tegengekomen.

Na 5u40 en een gemiddelde van bijna 33km/u reed ik dan terug de wisselzone in.
Weer 2 x die ellendig lange wisselstrook af en een nieuwe slechte wissel zorgden ervoor dat ik nog eens 8 minuten verloor. Aangezien ik op dat moment bezig was aan een heel sterke race, nam ik mij voor om wat risico’s te nemen. Om 3u20 te lopen op de marathon zou ik omtrent de 50min per ronde van 10.5km moeten lopen. De eerste 5km vlogen voorbij en ik moest mij inhouden om de nog snellere lopers niet proberen te volgen. En na 7km sloeg dan het noodlot toe. Buikkrampen kwamen opzetten en zorgden ervoor dat ik moeilijker en moeilijker mijn tempo kon handhaven. De eerste ronde werkte in nog af aan 49 min, maar amper een kilometer verder waren de buikkrampen niet meer te negeren en moest ik naar de grote toilet. Hier verloor ik weer een 7-tal minuten, maar erger was dat ik vanaf dan geen enkel moment nog soepel gelopen heb. De volgende 30km waren een marteling waarbij de beide dijbenen constant verkrampten.. Iedere bevoorrading heb ik moeten wandelen. De vele aanmoedigingen van mijn supporterslegioen en de andere deelnemers hebben mij geholpen de wedstrijd te beëindigen. Vooral de laatste ronde werd een marteling. Vanaf kilometer 34 verkrampten ook de kuiten. Supercontent was ik dat ik na 10u38min de finishlijn bereikte.
Eens over de lijn werd het dan erg donker. Ondersteund door enkele vrijwilligers werd ik de ziekenboeg ingedragen. Na een infuus, verschillende koude-aanvallen en een weldoende massage mocht ik na een 2-tal uur eindelijk de ziekenboeg verlaten.
In een volgende tent stond een super buffet opgesteld waar terug de nodige krachten werden opgedaan.

Er zijn zo van die dagen ...

... dat er het één en ander kan mislopen. Jarno had een druk wedstrijdweekend voor de boeg. Zaterdag zwemloop Temse en zondag kindertriatlon in Maasmechelen. Spijtig dat papa net dit weekend moest werken, dus kwam het allemaal op de nek van mama terecht.

Ik moest zaterdag gebroken dienst werken dus liep ik 's middags naar huis om rond 4uur terug te lopen. Groot was mijn verbazing toen ik rond half twee de straat kwam ingelopen en ik onze auto voor de deur zag staan. Al gauw zag ik de platte band achteraan links en kon al wel een scenario uitdenken van hoe en wat nu en ...

Els had tijdig het euvel opgemerkt en was nog net terug thuis geraakt, zodat ze met de auto van haar mama, zij het wel een half uur later dan voorzien richting Temse kon rijden. No problem ze zouden er nog een half uur voor de start zijn, zo gaf de GPS aan.

Maar plots verloor ons GPS'ken zijn stem en even later kleurde het scherm zwart. Shit wat nu, in Antwerpen op de Grote Ring. Nadat alles terug was opgestart bleek dat Jarno 5' na de start pas ter plaatste zou zijn dus werd er rechtsomkeer gemaakt, geen zwemloop, 5€ inschrijvingsgeld en een hoop benzine er door gejaagd voor niks.

Zondag naar Maasmechelen werd de weg wel gevonden (misschien dat Maasmechelen Village daar voor iets tussenzit ?). Jarno kon dus deelnemen en leverde een goede zwemproef af. Het fietsen, tja, veel te klein geschakeld, en eer ze hem dat aan z'n verstand hadden gebracht. Soepel is niks maar de benen moeten het wel nog kunnen volgen. Het was wel opmerkelijk dat er meer kinderen waren die problemen hadden met het vinden van de juiste versnelling. In het lopen wilde hij dan te snel verloren terrein goedmaken. Die eerste 200m spurtend afleggen kostte hem natuurlijk een zware 800 nog te gane meters, er moest zelfs effe gewandeld worden om de steken in de zij op te vangen.

Het is duidelijk dat voor een "echte triatlon" nog flink wat geoefend moet worden, maar al doende leert men, zeker.

Lanza update

Snel enkele tijden.

Zwemmen

Koen : 57'31 (115)
Jimmy : 57'38 (124)
Marc VGN : 1hr26'54" (1117)

Het is nu 15hr10

Jimmy is aan het lopen, heeft 5hr39'58" gefietst en is na het fietsen opgerukt tot de 91ste plaats.
Koen was om kwart na 3 nog niet binnen van het fietsen.

Koen is aan het lopen begonnen. Zijn fietstijd 6hr34'24".

Jimmy is door op 10.5K en loopt aan een tempo van 4'45/km

10hr38 deed Jimmy erover en Koen een uurke langer.

Sterke prestaties als je het mij vraagt.

Marc VGN is nog onderweg en heeft nog een kleine 10K te gaan.

Marc heeft de finish bereikt in 13hr32

Lanza nieuws !

Dit berichtje stuurde Loix daarstraks door vanop het Canarische eiland !

Morgen om 8u Tongerse tijd vliegen we erin. Enorm veel wind. Nr.246 is er gereed voor. Denk wel nie dat er live reporting is op internet. Klaat erna wel iets weten.

Off-road triatlon in de problemen

Volgend bericht stond vorige week al op de 3-athlon.be site. Het is trouwens één van de wedstrijden van ons regelmatigheidscriterium.

Jammer voor de Vlaamse liefhebbers van off-road triatlon (de algemene naam voor de vroegere Xterra-wedstrijden). Na vier edities krijgen de organisatoren van de Kraftman Off-road Triatlon, die jaarlijks medio september wordt gehouden, geen toelating meer om het natuurdomein De Maasvallei te gebruiken als decor voor hun unieke wedstrijd.
De Kraftman-triatlon maakte deel uit van de X-Athlon Offroad-tour, een reeks van Off-road tri- en duatlons in België en Nederland. Met het wegvallen van de Kraftman-triatlon blijft enkel de Winterduatlon van Geel als Vlaams luik behouden.
De Kraftman-organisatoren zijn echter niet van plan om bij te pakken te blijven neerzitten, en kijken uit naar een nieuwe locatie.

Benieuwd wat JPP nu uit zijn hoge hoed gaat toveren ?

Chris McCormack describes his run to victory

Vooral het laatste stuk als hij wegloopt van Elanos, schitterend, blasting away, met zijn eigen commentaar er bij.

Lanza-time ... Loixie-time !!!!

Komende zaterdag staat Jimmy aan de start van Ironman Lanzarote. Ik heb hem de laatste weken een paar keer aan het werk gezien (en afgezien) en weet net zoals enkele anderen dat Loix nooit sterker geweest is dan nu. We zullen zaterdag zeker via het net zijn prestaties volgen. Maar eerst laat ik hem zelf aan het woord.

Hoe is je voorbereiding richting Lanzarote verlopen? Wanneer ben je begonnen? Hoe verliepen de trainingen? Enz …

Aangezien Lanzarote tamelijk vroeg in het seizoen valt en ik normaliter in de winter niet het grootste trainingsbeest ben, had ik voor mijzelf een winterdoel gesteld. Het grote winterdoel was Kasterlee. Door te trainen voor Kasterlee zou ik in ieder geval een brede basis hebben om het nieuwe seizoen aan te vatten. Nu na enkele maanden kan ik stellen dat deze keuze voor mij werkte. Buiten de duathlon van Zonhoven (Kasterlee zat nog in de kleren) gerekend, kon ik in alle voorbereidingswedstrijdjes een meer dan bevredigend niveau halen.Voor Lanzarote heb ik dus in 3 grote trainingsblokken getraind:1) Van november tot eind december (Kasterlee) werd een stevige basis gelegd.Hierbij was het vooral zaak rustige trainingen te doen en heel weinig diep te gaan.2) Een tweede blok begon na nieuwjaar en de daarbij horende feesten. Tijdens deze blok deed ik veel krachttraining op de rollen en richtte ik mij ook op het opdrijven van mijn basissnelheid.Eind maart ben ik dan een weekje zwaar gaan doortrainen in Spanje en testte ik mezelf op de triathlon van Herderen. Deze test leverde de gewenste resultaten op. Mijn zwemmen en lopen waren OK, maar vooral mijn fietsen was er enorm op vooruit gegaan. Daar waar ik vroeger in een stayerwedstrijd gewoon meedraaide in het groepje, had ik nu ieder moment het gevoel er zo van weg te kunnen fietsen.3) Vanaf begin april ben ik dan samen met Koen beginnen te fine-tunen voor Lanzarote. Ieder weekend deden we toertochten van 150km en meer. In de week ging ik dan op aanraden van Tim meefietsen met de fietsgroep van Steegmans. Deze heren slagen er toch wekelijks in een tochtje te maken met een gemiddelde tussen de 35 en 37km/u. Enkele weken geleden heb ik op aanraden van Mario meegedaan met het Epic-weekend van 3coach. Hier werd de pees er pas echt duchtig op gelegd. 2 dagen werd er HARD getraind, waarbij ik meermaals stierf, maar ook leerde dat het lichaam ook snel recupereert en dus sterker is dan men denkt. Voor mijn looptrainingen heb ik mij naar goede gewoonte laten leiden door Peter Rouvrois.Iedere donderdag werden er scherpe tijden geklokt op de piste. In de week deed ik dan nog duurlopen met trainingsmaatje Tim.Voor de zwemtrainingen liet ik mij inspireren door de schema’s van Koen. Ook hier werd ik vaak op sleeptouw genomen door Tim.

Je zit nu in de taper, wat staat er nog zoal op het programma tot de wedstrijd ?

Na de tourtocht Tilf-Bastogne-Tilf, waar ik na 180 km de beentjes testte en de laatste 50 km gas kon geven, besloot ik dat het tijd was om de riem eraf te leggen.Vanaf toen geen al te zware inspanningen meer en vooral krachten sparen. Als de conditie er dan niet is, zal ze er ook niet meer komen. Woensdag 21 mei reis ik ’s morgens af naar Lanzarote.Woensdag en donderdag zullen er vooral in het teken staan van korte, lichte trainingen waar het materiaal getest wordt en vrijdag wordt de traditionele LAAI-dag om zaterdag hopelijk op volle sterkte om 7u de wedstrijd te kunnen aanvatten.


De wedstrijd zelf dan. Welke tijden heb je voor ogen? Waar heb je schrik voor? De warmte, de wind,het parcours op zich ???

In mijn tweede Ironman zal het nog steeds zaak zijn zoveel mogelijk ervaring op te doen en hoop ik eerst en vooral van de wedstrijd te kunnen genieten. Bovendien leent het parcours met de krachtige wind zich echt niet tot het zetten van een tijd.Ik zal dus al tevreden zijn, als ik onder de elf uur kan duiken. Toch droom ik stiekem van een nog scherpere tijd, zeker omdat de conditie nooit zo goed is geweest.In een ideaal scenario zal ik zwemmen in 55 min, , fietsen omtrent de 6u (30km/u gem.) en de marathon lopen in 3u30. Hoe haalbaar dat scenario is, zal ik volgende week weten te zeggen.
Nu ik voor mijn doen erg sterk ben, heb ik toch schrik om tijdens de wedstrijd de goede voornemens te vergeten en iets te veel krachten te verspillen tijdens het fietsen. Na de fietstunt van Olivier in Nice heb ik gezien dat je door ook maar een beetje te veel met de krachten te woekeren, een wedstrijd snel naar de knoppen kan helpen. Maanden van intensieve voorbereiding gaan dan door enkele minuten gekkenwerk verloren. Ook hoop ik op tijd te kunnen eten en drinken zodat ik met voldoende krachten aan de marathon zal kunnen beginnen.
De warmte op zich lijkt mij niet echt het grote probleem. In het verleden heb ik al bewezen daar goed mee om te kunnen gaan. Anderzijds heb ik in het verleden ook al meermaals laten zien dat ik niet (remember Kruiningen & de clubtijdritten) tegen de wind kan fietsen. Hopelijk ben ik deze winter sterk genoeg geworden om ook de wind te baas te kunnen. De vele hoogtemeters schrikken mij niet echt af. Ik denk dat de beklimmingen zwaar zullen zijn, maar als je positief denkt, weet je ook dat er na iedere klim een leuke afdaling en recuperatiefase komt.En daarbij weet ik mij ook gesteund door mijn trouwe supporters (papa & vriendin en mama & vriend) Als ze mij net zoals vorig jaar door de moeilijke momenten uitsleuren, weet ik dat het goed zal gaan.

Hopelijk is het in Lanza zaterdag ook Loixie-time !!!

24

Het begon allemaal zaterdagmorgen.

5u45 : opgestaan en ontbeten

6u25 : met de fiets naar Tongeren vertrokken, in de regen

7u : ingeschreven voor de 155K Frans Schoubben

7u10 : samen met Velo en Scibetta vertrokken

9u : eerste bevoorrading en mijn goei benen daar ergens achtergelaten

Vanaf dan concentreerde ik mij helemaal op het achterwiel van Marco Velo. Na la redoute was het beste er af en werd het nog een lange calvarietocht. Ik kon wel meegenieten van de kippenvelmomenten op de benen van Marc als die het fris kreeg maar verder was het gewoon doorbijten, nie panikeren, het komt wel goed ?????

12u : laatste bevoorrading op de Saint Pierre. DHL had goed werk geleverd en ik kon daar mijn goei benen terug oppikken. Ik plakte er dan nog maar een finaleke aan vast, hoe noemt dat tegenwoordig, een Loixske doen ?

13u30 : Moegestreden het lunchpakket aangevallen

14u : bewaakte fietszone bewaakt

16u : bewaakte fietszone afgebroken

17u15 : naar huis gegaan

18u : iets gegeten, wat bijgebabbeld

19u00 : effekes op bed gelegen

20u00 : douchke gepakt

20u30 : vertrokken voor etentje met de buren

22u15 : einde etentje

22u30 : aankomst in Tongeren, Intermezzoke gedaan

0u00 : Chilike doen

5u30 : einde Chilike doen

5u45 : beddeke in ..........

Ken uwe zwemtrainer

Gisterenavond tijdens de zwemtraining in Mal liet Nard zich weer eens van zijn “beste” kant zien.
Namelijk die van “ik ga ze hier eens allemaal liggen hebben”.

De training begon met een 800m, gevolgd door 14x100 V:2’. Dan wat techniek en om te eindigen 4x40 sprint V : 2’. Dus genoeg tijd om uit te rusten.

Voor het vertrek van de laatste 40m zei Nard dat we op 7 moesten vertrekken. Hij benadrukte dat nog eens en begon dan met aftellen. 1,2, ge voelde natuurlijk zo al aankomen dat er ergens een addertje onder het gras zat, de vraag was alleen waar ? 3,4,5 iedereen stond in de startblokken toen hij plots heel hard 8 riep.

Dik de helft van de aanwezige zwemmers vertrokken als een pijl uit een boog. Slechts enkelen bleven lachend aan de kant staan. Supermario zat al halverwege het bad toen hij het in de mot kreeg. Ook ik had de intentie gehad te vertrekken maar door op voorhand al nattigheid te voelen (wat wilt ge als ge in een zwembad staat) had ik mij toch net niet laten vangen.

Of zoals Ludo het zei (oude rot in het vak en ook niet uit de startblokken geschoten) : "Ken uwe zwemtrainer !!!”

TBT : Tilff – Bastogne – Tilff

Voor het eerst in mijn leven zou ik met de fiets de 200K kaap gaan overschrijden. Hoe ik dat ging verteren was een vraagteken ’s morgens rond 7u in Tilff.

Samen met Marco Velo, Denis, Jimmy, Koen en Kurt vertrokken we voor onze “klassieker”.

Kurt staat nu voor eeuwig als mietje in de analen van de club want hij besloot toch maar de 140K te gaan rijden. Dat hij er achteraf sloten van spijt zou van hebben, doet er nu niet meer toe. " A man has got to do, what a man has got to do", dus nogmaal , MIETJE.

Wij dus met z’n 5 verder en het mag gezegd, het waren vooral Koen en Jimmy die de beste papieren leken voor de kunnen leggen. Enfin, tot in Bastogne (+/- 100K) was het leuk fietsen. De volgende 50K, steeds heuvelend, op en af, was het echt uitkijken wanneer de zone van de “côtejes” zou beginnen. Kortom een vervelend stuk.

Na 150K konden we er dan eindelijk aan beginnen. Denis en ikzelf zetten ons op automatische piloot bergop en de anderen probeerden onder mekaar uit wie het eerst zou kraken. Op de “Wannes” trok Marc wel erg sterk door. Tot in’t rood en dat heeft hij geweten want plots op de “Rosier” haalde ik hem bij en een klaagzang van het gaat nie meer en ik zit er door vloog me rond de oren. Ook ikzelf kreeg een klein kloppeke in de laatste 100den meters van deze klim maar zowel de Heer Velo als ikzelf kwamen er terug bovenop.

En maar goed ook want op de licht dalende strook richting La redoute besloot Loix nog eens de benen te testen en gooide ons een serieuze cartouche voor de voeten. Gewoon in’t wiel blijven was al erg genoeg. Hadden we nog wat krachten gespaard om de laatste moeilijke klim van de dag aan te vatten, Jimmy zou die er wel uit krijgen.

La Redoute doet wel pijn na 220K maar eigenlijk viel het nog mee. Nog 1 kleine bult restte ons voordat we ons naar Tilff konden laten freewheelen.

Maar ons Lanzarote tweetal dacht er anders over en die mannen hadden nog wel wat extra op. Ze zijn er klaar voor, zoveel is duidelijk, als je dat nog kan na 230K, chapaeu.
Marc en ikzelf vroegen ons af of wij dat ook zouden kunnen binnen 2 maanden ?

Eénmaal boven de 200K was het wachten tot wanneer ik zou kraken, niet dus bleek achteraf, en dat was zeker een hele opluchting want zo dood als een pier aankomen bevordert natuurlijk de recuperatie niet.

236K en 8hr44’ na ons vertrek stonden we terug aan de auto, gemiddelde van juist 27km/u.

Mijn maag had er genoeg. Een ganse dag op gellekes, repen, peperkoeken, honingkoeken, bananen en energiedrank is niet makkelijk om verwerkt te krijgen. De grote friet ’s avonds nam hij dankbaar aan zodat er toch nog iets te verteren viel.

Trainingsupdate

Overzichtje van de trainingen van deze week

Maandag : zie vorige blog

Dinsdag : enkel naar werk gefietst

Woensdag stond mijn tot nu toe langste looptraining op het programma. In the heat of the afternoon. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om al meteen een voeding en drinkstrategie uit te proberen.

1 bidon van 50cl energiedrank ging mee van bij de start. Halverwege zou ik dan water bijtanken bij mijn ouders en dan met water en 2 squeezy gellekes mijn weg vervolgen. Om de 10' 2 grote slokken drinken moest genoeg zijn om niet helemaal in panne te vallen.

De training dan. 20' DT1 - 3x20' DT2 met telkens 5' DT1 tussen en om af te sluiten een goeie 20' DT1. 1hr55' in totaal. Het parcours, zeer heuvelachtig.

Het ging goed tot dik anderhalf uur. Toen voelde ik dat mijn beentjes zulke lange uitstappen nog niet gewoon zijn. Maar dat is een kwestie van training. De drinkstrategie was goed, al moet ik zeggen dat de terugweg dorstiger was dan de heenweg.

's Avonds dan nog 3.2K gezwommen.

Donderdag : enkel zwemmen in Bilzen, 3K

Vrijdag : 62K op het vlakke. Benen draaiden goed rond maar het was meermaals vechten tegen de wind die toch al weer redelijk hard uit de hoek kwam. Na het fietsen een tempoloop van net geen 10K. Tijden waren niet echt super maar gevoel was dat wel, zeker voor een T-run.

Training van vandaag

Run

15’ @ -143 * 4x5’ @ 157-164 met als rec. 2’ joggen * 15’ uitlopen @ -140

De kuiten van de stage : de oplossing

Niemand vond de juiste oplossing. Daarom hier , ondersteund door de foto van de beide benen, het juiste verdict.

foto 1, was niet moeilijk, waren inderdaad de mijne.

foto 2 waren de benen van de Mauermaker, te herkennen aan de sletsen.

Foto 3, daar gingen er veel in de fout en hij herkende zijn eigen kuiten niet. Kurt.

Foto 4 : Marco Velo

Foto 5, Witse

Nummer 6 was Pontje, kijk naar de Crockjes

Foto 7, voor mij de fraaist gevormde kuiten van de 9, Free Willy

Nummer 8 was ook geen makkelijke, Luc met de bio racer sokjes aan

Last but not least, inderdaad, de rode strepen van Denis

Er gaat dus niemand naar huis met de hoofdprijs, een fraaie Specialized fiets, af te halen, ten huize Lambrichts! Jammer.

De Waalse Pijl (door Denis)

Denis reed zaterdag de "wielertoeristenversie" van De Waalse Pijl. Hij vertelt hoe het er van af bracht tijdens de 210K lange rit met z'n 3835 hoogtemeters en 20 hellingen.

Het blijft natuurlijk zware kost, maar deze keer hadden we goed weer en dat is al veel waard.
Ik had van bij het begin al een goed gevoel, behalve in de vingers. Daar was het gevoel volledig weg het eerste uur. Drie graden in Spa en met korte vingers handschoenen , niet min.

Maar het is wel een teken dat de recup goed is. Halve marathon goed verteerd en daags nadien een korte rit van 50 km gereden naar mijn ouders in Jodoigne om het zuur eruit te krijgen.

De eerste honderd gaan meestal vrij goed. De 10 hellingen van de eerste helft kruipen wel in de kleren, maar ze zijn niet erg steil.Het venijn zit hem ook in Spa in de staart. Vooral de opvolging van Stockeu, Wanne, Thier de Coo (eerste km weliswaar onverhard) waar je telkens met de 20% aan het flirten bent en dat van km 170 tot 190 doen ontzettend pijn.Daarna zijn ze terug minder steil, maar wel wat langer. Vooral aan de Haute Levée lijkt er geen einde te komen. Het is net of de top telkens achter de hoek zit te gluren, maar helaas is ze net iets langer elke keer.

Voor volgende zondag ga ik wel een tandje groter steken achteraan. Naar de 20% toe is een 25 net niet soepel genoeg voor mij.

Blij dat die alweer achter de rug is en de braadworst aan het einde heeft ook goed gesmaakt.

Steven Rooks Classic

Voor het 2 de jaar op rij de Steven Rooks Classic gereden. Veel bleef er van het parcours van vorig jaar niet meer over. Enkel de Redoute was de enige bekende.

Samen met Kurt, Vladka (zij deed de korte afstand) en Jimmy reisde ik af naar het Mecc in Maastricht waar de start was.

Al snel werd duidelijk dat Loix in superconditie is. Dit tempo kon ik geen 160K aanhouden. Ik liet hem na een half uur wijselijk gaan en besloot op Kurt te wachten die al vroeger had afgehaakt om samen met hem de tocht verder te zetten. Lambrichts zat er na en uur al door ??? Hartslag die niet onder de 160 wou zakken en slechte benen. Nu de mijne waren ook niet van echt goede aard, maar het ging nog. Na een kleine discussie (Kurt wou afslaan voor de 110K) reden we toch samen verder voor de lange afstand.

Het parcours was zwaar, loodzwaar. Op het einde van de rit had ik 2600 hoogtemeters. Geen enkel rustmoment. Trok je de grote plaat dan moest die er na nauwelijks een km terug af. Met Kurt ging het van kwaad naar erger en ook mijn benen voelden plots wel heel slecht aan. Jezus, en de Redoute moest nog komen. In de afdaling naar deze "puist" trokken de hemelsluizen dan ook nog open zodat we verkild aan de klim begonnen. Kurt moest nota bene van de fiets op het steile stuk. En het zou nie de laatste keer zijn. De tocht ging verder en de korte klimmetjes en afdalingetjes bleven mekaar opvolgen. De Drolenval, mij onbekend maar sinds vandaag acht ik die zwaarder als La Redoute, en dat wil toch wel wat zeggen, staat trouwens in de top 20 van de "kuitenbijters" in België. Eenmaal al de heuvels achter de kiezen was het wind in de rug richting Maastricht.

De laatste 30-40K kreeg ik plots, van waar die nog kwamen ik weet het niet, betere benen en stoof in sneltempo in een groepje mee naar het einde.

Loix was intussen al gerecupereerd aan het wachten op ons.

Enkele zaken zijn mij onderweg wel duidelijk geworden. De rustperiode na de stage was onvoldoende om zulks een rit aan te vatten.

En ten tweede, voor iedereen die naar Lanzarote gaat. Loix heeft een supervorm te pakken.

Misschien dit nog, Kurt vertelde onderweg dat zijn fiets één dezer dagen te koop zal staan op internet, dat hij niet Tilff zal rijden en in de toekomst enkel nog de 60K van de Bloesemroute, of wat een coach allemaal moet aanhoren !!!!